Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:70

Φιλάνθρωπος είναι ο Κύριος και ταχύς στη συγχώρεση, αλλά αργός στην τιμωρία. Κανείς, λοιπόν, ας μην απελπιστεί για τη σωτηρία του. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος και πρωτοστάτης των αποστόλων, ενώπιον μιας νεαρής υπηρέτριας αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Αλλά αφού μετανόησε, έκλαψε πικρά. Και το κλάμα φανερώνει την εγκάρδια μετάνοια, και για αυτόν τον λόγο όχι μόνο έλαβε τη συγχώρεση για την άρνησή του, αλλά διατήρησε και το αποστολικό του αξίωμα αναφαίρετο.

Όντας, λοιπόν, συζευγμένος με τον Θωμά, όπως ο Πέτρος με τον Ανδρέα και ο Ιάκωβος με τον Ιωάννη και ο Φίλιππος με τον Βαρθολομαίο, προτάσσει τον Θωμά του εαυτού του, προτιμώντας τον συναπόστολό του ως ανώτερο, ενώ οι υπόλοιποι ευαγγελιστές έπραξαν το αντίθετο. Διότι, εάν ο σκοπός τους ήταν να επινοούν και να εξυψώνουν τον Διδάσκαλο με ψευδείς λόγους και να τον κοσμούν με θαύματα, ποτέ δεν θα κατέγραφαν οι ίδιοι τα προαναφερθέντα εις βάρος του εαυτού τους, ούτε θα αποκάλυπταν στους μεταγενέστερους ανθρώπους ότι εκείνος που κηρυσσόταν από αυτούς λυπόταν και αδημονούσε και ήταν ταραγμένος στην ψυχή, ή ότι οι ίδιοι τον εγκατέλειψαν και έφυγαν, ή ότι ο πιο διακεκριμένος απόστολος και μαθητής όλων αυτών, ο ίδιος εκείνος ο ξακουστός Πέτρος, χωρίς βασανιστήρια και απειλές αρχόντων, τον απαρνήθηκε τρεις φορές.

Κάποιος άλλος δε αναφέρει ότι, αφού του σκέπασαν το πρόσωπο με το ιμάτιο, του έκαναν αυτά, σαν να είχαν βάλει στη μέση κάποιον άτιμο και ευτελή. Και όχι μόνο ελεύθεροι, αλλά και δούλοι επιδίδονταν τότε σε αυτόν τον χλευασμό εναντίον του. Αυτά ας αναγινώσκουμε συνεχώς, αυτά ας ακούμε όπως πρέπει, αυτά ας χαράσσουμε στη διάνοιά μας· διότι αυτά είναι τα ιερά μας καυχήματα. Για αυτά εγώ καυχώμαι, όχι μόνο για τους αναρίθμητους νεκρούς που ανέστησε, αλλά και για τα πάθη που υπέμεινε. Αυτά συνεχώς περιστρέφει στον λόγο του ο Παύλος: τον σταυρό, τον θάνατο, τα πάθη, τις λοιδορίες, τις ύβρεις, τα σκώμματα. Και πότε μεν λέγει: «Ας εξερχόμαστε προς αυτόν, φέροντας τον ονειδισμό του», και πότε πάλι: «Ο οποίος, αντί για τη χαρά που βρισκόταν μπροστά του, υπέμεινε σταυρό, καταφρονώντας την αισχύνη». Ο δε Πέτρος καθόταν έξω στην αυλή· και τον πλησίασε μία υπηρέτρια λέγοντας: «Και εσύ ήσουν μαζί με τον Ιησού τον Γαλιλαίο». Εκείνος όμως το αρνήθηκε μπροστά σε όλους, λέγοντας: «Δεν ξέρω τι λες». Όταν δε εκείνος βγήκε προς την πύλη, τον είδε μία άλλη και λέει: «Εκεί ήταν και αυτός μαζί με τον Ιησού τον Ναζωραίο». Και πάλι το αρνήθηκε με όρκο.

Ακόμη δεν υπάρχουν βασανιστήρια, ούτε ακόμη μαστίγια, ούτε ακόμη πληγές, ούτε ακόμη ξεσπάσματα οργής, ούτε ακόμη άρχοντες, ούτε ακόμη ακονισμένα ξίφη, ούτε ακόμη θεσπισμένα διατάγματα, ούτε ακόμη βασιλείς που απειλούν, ούτε ακόμη προσδοκώμενοι θάνατοι, ούτε ακόμη φυλακές και γκρεμοί και θάλασσα, ούτε ακόμη τίποτα από όλα αυτά, και ήδη αρνήθηκες λέγοντας: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο»; Πάλι η υπηρέτρια του λέει: «Και εσύ χθες με τον άνθρωπο αυτόν ήσουν».

Για λίγο λοιπόν ησύχασε ο Πέτρος, όπως προείπα· για λίγο σταμάτησε από την αγωνία και καθόταν μέσα στην αυλή συλλογισμένος, σκυθρωπός. Μία υπηρέτρια όμως τον περιεργαζόταν και τριγυρνούσε γύρω από τον μαθητή· αφού τον παρατήρησε με ακρίβεια από πάνω μέχρι κάτω και τον αναγνώρισε, του φωνάζει: «Και εσύ ήσουν ξεκάθαρα κάποτε με τον Γαλιλαίο.» Αποκρίθηκε δε ο Πέτρος: «Δεν γνωρίζω αυτά που λες, αγνοώ αυτόν που κηρύττουν εκείνοι που κράζουν: Σπεύσε, σώσε, Άγιε, το ποίμνιό σου.» Εγκατέλειψες, απόστολε, γρήγορα την αντοχή σου, και μια κοπέλα σε έριξε· αλλά σήκω, αναπήδησε και αναζώσου την αρχική σου δύναμη, σαν αθλητής· δεν πάλεψες με κάποιον δυνατότερο, και πώς καταρρίφθηκες από έναν απλό λόγο;

Όμως παρατήρησε ότι το να διαρρήξει ο Καϊάφας τα ιμάτιά του, ήταν σύμβολο του ότι διαρρήχθηκε η αρχιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης. «Τότε τον έφτυσαν στο πρόσωπό του και τον χτύπησαν με τις γροθιές τους. Άλλοι δε τον ράπισαν, λέγοντας: Προφήτευσέ μας, Χριστέ, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;» Όταν καταδικάστηκε, τότε του έκαναν αυτά τα επονείδιστα και τον ενέπαιζαν, καλύπτοντας, όπως λέει άλλος ευαγγελιστής, το πρόσωπό του με ιμάτιο· διότι, επειδή τον θεωρούσαν ως προφήτη, για τον λόγο αυτό τον περιπαίζουν με αυτόν τον τρόπο· «κολαφίζω» δε σημαίνει το να χτυπά κανείς με τα χέρια, έχοντας τα δάχτυλα λυγισμένα, και για να το πω πιο απλά, να χτυπά με τη γροθιά. «Ο δε Πέτρος καθόταν έξω στην αυλή, και τον πλησίασε μία υπηρέτρια, λέγοντας: Και εσύ ήσουν με τον Ιησού τον Γαλιλαίο; Εκείνος δε το αρνήθηκε μπροστά σε όλους, λέγοντας: Δεν ξέρω τι λες. Όταν δε αυτός βγήκε στην πύλη, τον είδε άλλη, και λέει σε αυτούς που ήταν εκεί: Και αυτός ήταν με τον Ιησού τον Ναζωραίο· και πάλι το αρνήθηκε με όρκο, λέγοντας ότι δεν ξέρω τον άνθρωπο· μετά από λίγο δε, αφού τον πλησίασαν αυτοί που στέκονταν εκεί, είπαν στον Πέτρο: Αλήθεια και εσύ από αυτούς είσαι· διότι και η προφορά σου σε φανερώνει. Τότε άρχισε να αναθεματίζει και να ορκίζεται, λέγοντας ότι δεν ξέρω τον άνθρωπο. Και αμέσως λάλησε ο πετεινός· και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Ιησού, που του είχε πει, ότι πριν λαλήσει ο πετεινός, θα με απαρνηθείς τρεις φορές· και αφού βγήκε έξω, έκλαψε πικρά.»