Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:75

Κεφάλαιο Γ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Ιησού που του είχε πει, ότι: «Πριν λαλήσει ο πετεινός, τρεις φορές θα με απαρνηθείς». Και βγαίνοντας έξω, έκλαψε πικρά. ΠΡΟΣ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ Β΄. Αλλά Εκείνος που παρηγορεί τους ταπεινούς, μας παρηγόρησε με την παρουσία του Τίτου. Και όχι μόνο με την παρουσία του, αλλά και με την παρηγοριά με την οποία παρηγορήθηκε από εσάς, αναγγέλλοντάς μας τη θερμή σας επιθυμία, τον οδυρμό σας, τον ζήλο σας για εμένα. Και λίγο παρακάτω: Διότι ιδού, αυτό ακριβώς το ότι λυπηθήκατε κατά Θεόν, πόση προθυμία κατεργάστηκε μέσα σας· αλλά και απολογία, αλλά και αγανάκτηση, αλλά και φόβο, αλλά και θερμή επιθυμία, αλλά και ζήλο, αλλά και εκδίκηση· σε όλα αποδείξατε τους εαυτούς σας ότι είστε αγνοί στο ζήτημα αυτό. ΠΡΑΞΕΙΣ.

Φιλάνθρωπος είναι ο Κύριος και ταχύς στη συγχώρεση, αλλά αργός στην τιμωρία. Κανείς, λοιπόν, ας μην απελπιστεί για τη σωτηρία του. Ο Πέτρος, ο κορυφαίος και πρωτοστάτης των αποστόλων, ενώπιον μιας νεαρής υπηρέτριας αρνήθηκε τρεις φορές τον Κύριο. Αλλά αφού μετανόησε, έκλαψε πικρά. Και το κλάμα φανερώνει την εγκάρδια μετάνοια, και για αυτόν τον λόγο όχι μόνο έλαβε τη συγχώρεση για την άρνησή του, αλλά διατήρησε και το αποστολικό του αξίωμα αναφαίρετο.

Ο Πέτρος, ο προστάτης και κορυφαίος των αποστόλων, ελέγχθηκε από μια υπηρέτρια και αρνήθηκε τον Κύριο τρεις φορές, αλλά, αφού μετανόησε, έκλαψε πικρά· και το ότι έκλαψε πικρά φανερώνει την εγκάρδια μετάνοια, και γι' αυτό όχι μόνο έλαβε συγχώρεση για την άρνηση, αλλά διατήρησε και το αποστολικό αξίωμα αναφαίρετο.

Να έχεις, λοιπόν, ένα βιβλίο στη συνείδησή σου, και να καταγράφεις τα καθημερινά αμαρτήματα, και κάθε μέρα να φέρνεις μπροστά σου το βιβλίο, και να αναλογίζεσαι το καλό ή το κακό που έπραξες. Και να θυμάσαι τον πύρινο ποταμό, τον ακοίμητο σκώληκα, τον πικρό άδη, ώστε με τον φόβο των κολάσεων να αυξήσεις το καλό και να εξαλείψεις το κακό. Ας δακρύσουμε πριν την ώρα της Κρίσεως, για να μην τρίζουμε τα δόντια μας όταν έρθει εκείνος ο καιρός. Ας κλάψουμε τώρα που υπάρχει καιρός. Με αυτή τη θυσία ευαρεστείται ο Θεός. Ποτιζόμενος με αυτό το νερό ο άνθρωπος καρποφορεί. Με αυτό το νερό ξεπλένεται το χώμα. Με αυτό το νερό σβήνει η φωτιά· το σκοτάδι φωτίζεται· τα δεσμά λύνονται· οι πλανημένοι επιστρέφουν· οι πάντες σώζονται· ο Θεός δοξάζεται. Με αυτό το νερό και ο Πέτρος ξέπλυνε τους ρύπους που του είχαν προστεθεί· διότι, αφού βγήκε έξω, έκλαψε πικρά.

Ο απόστολος Πέτρος, αφού καθιερώθηκε ως απόστολος, τέλεσε θαύματα και σημεία με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και βάπτιζε στην Ιερουσαλήμ, αρνήθηκε τον Χριστό, και αφού μετανόησε, δεν αποβλήθηκε. Διότι έκλαψε πικρά και έλαβε γλυκιά χάρη. Ο Χριστός τον συγχώρησε. Διότι δεν μπορεί ένας άνθρωπος να συγχωρεί τις αμαρτίες που διαπράττονται ενάντια στον Θεό. Σκανδαλίστηκε από την παρούσα σύγχυση, και δεν αρνείται τον Θεό, αλλά το σκάνδαλο του σταυρού έχει ως απολογία την πρόνοια του Χριστού. Γι' αυτό, ως Θεός, τον συγχώρησε ταχύτατα, εφόσον δεν τον αρνήθηκε εκ προθέσεως. Ο Χριστός ήταν Θεός και πριν από τον σταυρό, αλλά η θεότητα ήταν κρυμμένη από όλους όσους ήταν στη γη. Ο Πέτρος δεν έβλεπε το αόρατο, αλλά παρασύρθηκε από το ορατό και ολίσθησε, πλην όμως, επειδή μετανόησε, έγινε αποδεκτός.

Όντας, λοιπόν, συζευγμένος με τον Θωμά, όπως ο Πέτρος με τον Ανδρέα και ο Ιάκωβος με τον Ιωάννη και ο Φίλιππος με τον Βαρθολομαίο, προτάσσει τον Θωμά του εαυτού του, προτιμώντας τον συναπόστολό του ως ανώτερο, ενώ οι υπόλοιποι ευαγγελιστές έπραξαν το αντίθετο. Διότι, εάν ο σκοπός τους ήταν να επινοούν και να εξυψώνουν τον Διδάσκαλο με ψευδείς λόγους και να τον κοσμούν με θαύματα, ποτέ δεν θα κατέγραφαν οι ίδιοι τα προαναφερθέντα εις βάρος του εαυτού τους, ούτε θα αποκάλυπταν στους μεταγενέστερους ανθρώπους ότι εκείνος που κηρυσσόταν από αυτούς λυπόταν και αδημονούσε και ήταν ταραγμένος στην ψυχή, ή ότι οι ίδιοι τον εγκατέλειψαν και έφυγαν, ή ότι ο πιο διακεκριμένος απόστολος και μαθητής όλων αυτών, ο ίδιος εκείνος ο ξακουστός Πέτρος, χωρίς βασανιστήρια και απειλές αρχόντων, τον απαρνήθηκε τρεις φορές.

Εάν όμως επιδιώκουμε την τρυφή, ας εντρυφήσουν εις βάρος μας εκείνοι που μας μισούν· διότι με τίποτε άλλο βαρύτερο δεν θα μπορούσα να καταραστώ τον εαυτό μου. Όσον αφορά τους φίλους, άλλοι μεν, χωρίς καν να κακοπαθούν, γνωρίζω καλά ότι θα μας αποφύγουν (διότι η κοινή αδικία τούς έχει κάνει να συμπάσχουν)· ενώ για άλλους έχουμε ήδη ασκηθεί, όταν μας περιφρονούν, να υπομένουμε την περιφρόνηση. Διότι από τους φίλους και τους πλησίον μας, άλλοι μεν πλησίασαν και στάθηκαν φανερά απέναντί μας· άλλοι δε —και αυτό είναι το πιο φιλάνθρωπο— στάθηκαν από μακριά, και μέσα σε τούτη τη νύχτα όλοι σκανδαλίσθηκαν. Παρά λίγο να με αρνηθεί και ο Πέτρος· και ίσως ούτε καν κλαίει πικρά, για να θεραπεύσει την αμαρτία του.

Αφού έκλαψε και οδύρθηκε· ή μάλλον δεν έκλαψε απλώς, αλλά με πολλή ένταση και εσωτερική διάθεση· και για τον λόγο αυτόν ο ευαγγελιστής δεν είπε ότι έκλαψε απλώς, αλλά: «Έκλαυσε πικρώς».

Διότι δέος κατείχε όλη την έμψυχη κτίση, βλέποντας τον Χριστό καρφωμένο στο ικρίωμα, τον δημιουργό και κυβερνήτη των συμπάντων, κεντημένο με λόγχη στην αγιασμένη πλευρά, από την οποία ανέβλυζε νερό και αίμα σαν από αέναη πηγή, να φορά το πλεγμένο ακάνθινο στεφάνι, να πίνει ξύδι αναμειγμένο με χολή, και βλέποντας τους υπηρέτες του σκότους και φίλους του γνόφου να βάζουν κλήρο με τα μιαιφόνα χέρια τους, ώστε ο καθένας να λάβει το μερίδιο που του αναλογεί. Έφριξαν οι τάξεις των ασώματων αγγέλων· ο ουρανός έγινε στυγνός και κατηφής, το φως και η λαμπρότητα των αστέρων έσβησε· ο μέγιστος γίγαντας ήλιος απέσυρε τις ακτίνες του, και σκοτάδι κατέλαβε τον αιθέρα· η ημέρα μετατράπηκε σε βαθιά εσπέρα, και το λαμπρό στόλισμα του ναού σχίστηκε· η γη σειόταν από ισχυρές δονήσεις, και από τους τάφους βγήκαν γρήγορα οι νεκροί, λυτρωμένοι από τα δεσμά τους. Ο ληστής κατοικεί στον παράδεισο μέσω της πίστης και της ομολογίας του, ενώ ο Ιούδας, συντετριμμένος, βρήκε το τέλος του στην αγχόνη· ο Πέτρος, κυριευμένος από φόβο, ορκίζεται ότι δεν γνωρίζει τον Δεσπότη που έσωσε τον κόσμο από την πλάνη, μέχρι που ο πετεινός τον ελέγχει με την κραυγή του· και αφού έκλαψε πικρά, ξέπλυνε την αμαρτία του.

Μετά από λίγο, πλησίασαν αυτοί που στέκονταν εκεί και είπαν στον Πέτρο: «Αληθινά, και εσύ είσαι από αυτούς· διότι και η ομιλία σου σε προδίδει». Τότε άρχισε να αναθεματίζει και να ορκίζεται λέγοντας: «Δεν γνωρίζω τον άνθρωπο». Και αμέσως λάλησε ο πετεινός. Και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Ιησού, ο οποίος του είχε πει: «Πριν λαλήσει ο πετεινός, τρεις φορές θα με απαρνηθείς». Και βγαίνοντας έξω, έκλαψε πικρά. Ω, τι καινοφανή και παράδοξα γεγονότα! Όταν βέβαια είδε τον Διδάσκαλο να συλλαμβάνεται μόνος του, είχε τόσο μεγάλο ζήλο, ώστε να σύρει το μαχαίρι και να αποκόψει το αυτί. Όταν όμως θα ήταν πιο φυσικό να αγανακτήσει, να φλεγεί και να ανάψει από οργή, ακούγοντας τέτοιες ύβρεις, τότε γίνεται αρνητής. Διότι ποιον δεν θα εξόργιζαν μέχρι μανίας τα όσα διαδραματίζονταν τότε; Και όμως, ο μαθητής, καταβεβλημένος από τον φόβο, όχι μόνο δεν επιδεικνύει αγανάκτηση, αλλά και αρνείται, και δεν αντέχει την απειλή ούτε μιας ταλαίπωρης και ασήμαντης υπηρέτριας. Και μάλιστα όχι μόνο μία φορά, αλλά αρνείται και δεύτερη και τρίτη, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, και χωρίς καν να βρίσκεται ενώπιον δικαστών· διότι βρισκόταν έξω. Αφού, όταν βγήκε στην πύλη, τον ρώτησαν. Και ούτε καν αντιλήφθηκε αμέσως την πτώση του. Και αυτό το αναφέρει ο Λουκάς, λέγοντας ότι ο Χριστός τον κοίταξε, για να δείξει ότι όχι μόνο αρνήθηκε, αλλά και ότι δεν τα θυμήθηκε από μόνος του, παρόλο που είχε ήδη λαλήσει ο πετεινός. Αντιθέτως, χρειάστηκε και πάλι την υπενθύμιση του Διδασκάλου, και το βλέμμα Του λειτούργησε ως φωνή· τόσο πολύ καταπτοημένος από τον φόβο ήταν.

Πολύ αληθινό, λοιπόν, και σύμφωνο. Επειδή, δηλαδή, σε κάθε κύκλο λαλήματος ο πετεινός συνηθίζει να λαλεί και τρίτη και τέταρτη φορά, ο Μάρκος, θέλοντας να δηλώσει ότι ούτε αυτή η φωνή δεν τον συγκράτησε και δεν τον έκανε να θυμηθεί, αναφέρει τούτο: Ώστε και τα δύο είναι αληθινά. Διότι, προτού ο πετεινός ολοκληρώσει τον πρώτο κύκλο, εκείνος αρνήθηκε τρεις φορές. Και αν και υπενθυμίστηκε την αμαρτία του από τον Χριστό, δεν τολμούσε να κλάψει φανερά, μήπως κατηγορηθεί εξαιτίας των δακρύων του· αλλά «αφού βγήκε έξω έκλαψε πικρώς». Και όταν ξημέρωσε, οδηγούν τον Ιησού από τον Καϊάφα στον Πιλάτο. Επειδή, δηλαδή, ήθελαν να τον θανατώσουν, αλλά οι ίδιοι δεν είχαν τη δυνατότητα λόγω της εορτής, τον οδηγούν στον ηγεμόνα. Εσύ όμως παρατήρησε πώς συνέτρεξε το γεγονός, ώστε να συμβεί κατά τη διάρκεια της εορτής. Διότι έτσι είχε προτυπωθεί άνωθεν. Τότε ο Ιούδας, ο οποίος τον παρέδωσε, βλέποντας ότι καταδικάστηκε, μεταμελήθηκε και επέστρεψε τα τριάντα αργύρια. Αυτό αποτελεί κατηγορία και για εκείνον και για τούτους· για τον μεν, όχι επειδή μεταμελήθηκε, αλλά επειδή αυτό συνέβη αργά και καθυστερημένα, και κατέστη αυτοκατάκριτος· διότι ο ίδιος ομολόγησε ότι παρέδωσε· για τους δε, διότι, αν και είχαν την εξουσία να αλλάξουν απόφαση, δεν μετανόησαν. Παρατήρησε δε πότε μεταμελείται.

«Μην καθυστερείς να επιστρέψεις στον Κύριο, και μην το αναβάλλεις από ημέρα σε ημέρα. Διότι ξαφνικά θα έλθει η οργή του Κυρίου, και στον καιρό της εκδίκησης θα καταστραφείς.» «Τέκνο μου, αμάρτησες; Μην προσθέσεις πλέον και άλλες αμαρτίες, και δεήσου για τις προηγούμενες.» «Μακάριοι όσοι πενθούν, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν.» «Ελάτε σε εμένα, όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε πεφορτισμένοι, και εγώ θα σας αναπαύσω. Σηκώστε τον ζυγό μου επάνω σας, και μάθετε από εμένα, ότι είμαι πράος και ταπεινός στην καρδιά· και θα βρείτε ανάπαυση στις ψυχές σας. Διότι ο ζυγός μου είναι αγαθός, και το φορτίο μου είναι ελαφρύ.» «Θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Ιησού, που του είχε πει ότι: Πριν λαλήσει ο πετεινός, τρεις φορές θα με απαρνηθείς· και βγαίνοντας έξω, έκλαψε πικρά.» «Δεν έχουν ανάγκη ιατρού οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς. Πηγαίνετε δε και μάθετε τι σημαίνει: Έλεος θέλω, και όχι θυσία. Διότι δεν ήλθα για να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια.» «Ποια γυναίκα που έχει δέκα δραχμές, εάν χάσει μία δραχμή, δεν ανάβει λυχνάρι, και δεν σκουπίζει την οικία, και δεν αναζητεί επιμελώς;» «Κάποιος άνθρωπος είχε δύο υιούς· και είπε ο νεότερος από αυτούς στον πατέρα: Πατέρα, δώσε μου το μερίδιο της περιουσίας που μου αναλογεί. Και μοίρασε σε αυτούς την περιουσία. Και μετά από όχι πολλές ημέρες, αφού τα συγκέντρωσε όλα ο νεότερος υιός, αναχώρησε σε χώρα μακρινή, και εκεί διασκόρπισε την περιουσία του, ζώντας άσωτα.»

Αυτός όμως, αφού τα είπε αυτά, με αρνήθηκε· και βγαίνοντας έξω έκλαψε πικρά. Πρόκειται, λοιπόν, να φοβηθεί να παρουσιαστεί ενώπιόν μου, νομίζοντας ότι δεν του έχει συγχωρεθεί το αμάρτημα· γι' αυτό τον λόγο είπα: «και στον Πέτρο», ώστε χωρίς κανέναν δισταγμό να με δει μαζί με τους υπόλοιπους μαθητές.

Βεβαίως και ο κορυφαίος των μαθητών Πέτρος, η πέτρα της πίστεως, κατά τον καιρό εκείνο του σωτηρίου πάθους, αφού αφέθηκε για λίγο σε κάποια κατ' οικονομίαν εγκατάλειψη, προκειμένου να γνωρίσει την ευτέλεια και την ταλαιπωρία της ανθρώπινης αδυναμίας, υπέπεσε στο παράπτωμα της αρνήσεως. Έπειτα, αμέσως, αφού θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου, βγήκε έξω και έκλαψε πικρά· και με τα θερμά εκείνα δάκρυα, ανατρέποντας την ήττα, κατήγαγε αποφασιστική νίκη. Διότι, όντας εμπειροπόλεμος, αν και έπεσε, δεν κατέρρευσε ούτε απελπίστηκε, αλλά αναπηδώντας προσέφερε πικρότατα δάκρυα από συντετριμμένη καρδιά. Και αμέσως ο εχθρός, όταν τα αντίκρισε, σαν να καίγονταν τα μάτια του από σφοδρότατη φλόγα, απομακρύνθηκε φεύγοντας μακριά και ουρλιάζοντας φοβερά. Ο δε κορυφαίος έγινε ξανά κορυφαίος, και όπως ακριβώς χειροτονήθηκε διδάσκαλος της οικουμένης, έτσι έγινε και υπόδειγμα μετανοίας. Μετά δε τη θεία Έγερση, ο Χριστός, απευθύνοντάς του τρεις φορές τον λόγο: «Πέτρε, με αγαπάς;», διόρθωσε την τριπλή άρνηση, με τον απόστολο να αποκρίνεται: «Ναι, Κύριε, εσύ γνωρίζεις ότι σε αγαπώ».

Διότι, αφού έκοψε το αυτί του δούλου του αρχιερέα, ακολουθούσε τον Δεσπότη ως ο πιο θερμός από όλους, για να δει ποια θα ήταν η κατάληξη. Γι' αυτό και περισσότερο από όλους υπέστη την πτώση· διότι, μη αντέχοντας την ερώτηση μιας μικρής υπηρέτριας, αρνήθηκε τρεις φορές λέγοντας: «δεν γνωρίζω τον άνθρωπο». Και αφού έμαθε από όσα έπαθε ότι χωρίς τη θεία βοήθεια κανείς δεν μπορεί να κάνει το αγαθό, και αναγνωρίζοντας τη δική του αδυναμία, «βγήκε έξω και έκλαψε πικρά». Πώς, λέει, παρασύρθηκα; Πώς αρνήθηκα τον Δάσκαλο, τον οποίο πριν από λίγο ομολογούσα ως Χριστό και Υιό του ζώντος Θεού, πάνω στην οποία ομολογία, ως «ασφαλή και βέβαιη», δήλωσε ότι θα οικοδομήσει την εκκλησία του, και ο οποίος δήλωσε ότι θα μου εμπιστευθεί τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών; Τι έπαθα; Πώς εξαπατήθηκα; Πώς στερήθηκα τον γλυκύτατο Δεσπότη και εξέπεσα από μια ουρανομήκη αξία; Εγώ, που έλαβα την εξουσία να δένω και να λύνω στον ουρανό και στη γη τις αμαρτίες των ανθρώπων, πώς δέθηκα στη γη; Πώς δεν άντεξα τον φόβο μιας ασήμαντης υπηρέτριας; Διότι ποιες τιμωρίες υπέστην; Ποιες μαστιγώσεις δέχθηκα για χάρη του και τον αρνήθηκα και είπα ότι «δεν γνωρίζω τον άνθρωπο»; Πού κρύφτηκε, τι απέγινε εκείνος ο θερμότατος έρωτάς μου και ο ανείπωτος πόθος γι' αυτόν, και μέσα σε μια τόσο σύντομη στιγμή απαρνήθηκα τον δικό μου Σωτήρα και του κόσμου;

Έτσι έκανε με τον Ζακχαίο, έτσι με την πόρνη, έτσι με τον Ματθαίο από το τελωνείο, έτσι με τον Πέτρο που Τον αρνήθηκε τρεις φορές, έτσι και με τον παραλυτικό, τον οποίο, αφού θεράπευσε και βρήκε αργότερα, του είπε: «Ιδού, έγινες καλά· μην αμαρτάνεις πλέον, για να μη σου συμβεί κάτι χειρότερο»· λέγοντας δε αυτό, έδειξε ότι εξαιτίας της αμαρτίας έπεσε σε εκείνη την ασθένεια, και απαλλασσόμενος από αυτήν έλαβε και την άφεση των αμαρτιών του. Κανένας από αυτούς δεν χρειάστηκε πολλά χρόνια, ούτε νηστεία, ούτε χαμευνία, παρά μόνο επιστροφή και αδίστακτη πίστη και αποκοπή του κακού και αληθινή μετάνοια και πολλά δάκρυα, όπως η πόρνη και ο Πέτρος που «έκλαψε πικρά». Από εδώ ξεκινά η αρχή αυτού του μεγάλου δώρου που αρμόζει μόνο στον Θεό και το οποίο μόνο Αυτός κατείχε. Έπειτα, αφήνει αυτό το χάρισμα στους μαθητές αντί για Εκείνον, καθώς επρόκειτο να αναληφθεί προς τον ουρανό. Ας εξετάσουμε, λοιπόν, πώς τους παρέδωσε αυτό το αξίωμα και την εξουσία, και σε ποιους και σε πόσους: στους έντεκα εκλεκτούς, «ενώ οι θύρες ήταν κλειστές», και ενώ ήταν όλοι μαζί συγκεντρωμένοι μέσα, διότι, αφού εισήλθε και «στάθηκε στο μέσο τους, εμφύσησε» και λέει: «Λάβετε Πνεύμα Άγιο· αν συγχωρήσετε τις αμαρτίες κάποιων, τους συγχωρούνται, αν τις κρατήσετε, κρατούνται», και προς το παρόν δεν τους δίνει καμία εντολή σχετικά με επιτίμια, επειδή επρόκειτο να διδαχθούν από το Άγιο Πνεύμα.

Αυτοί που μόλις εισέρχονται στο στάδιο της μετάνοιας με εκούσια γνώμη και με τη θέλησή τους και ασκούν τον εαυτό τους κατά το δυνατόν στη σωματική άσκηση, τόσο οι αρχάριοι, εννοώ, όσο και εκείνοι που έχουν χρονίσει σε αυτήν, νομίζουν ότι υπηρετούν τον Κύριο και ελπίζουν να δικαιωθούν από τα έργα τους. Επειδή δεν προσέχουν το φως των θείων Γραφών, αλλά μερικοί από αυτούς πορεύονται πάντοτε έξω από αυτό και κυριαρχούνται από το σκοτάδι των πονηρών διαλογισμών τους, δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε αυτούς που μετανοούν και αγωνίζονται στην άσκηση της αρετής και σε αυτούς που πραγματικά υπηρετούν τον Δεσπότη Χριστό. Διότι εκείνοι που μετανοούν, μεταμελόμενοι για όσα έπραξαν κακώς, ζητούν να λάβουν συγχώρεση για τα σφάλματά τους, όπως ήταν ο τελώνης, η πόρνη, ο ίδιος ο Πέτρος, όταν, έχοντας φοβηθεί και αρνηθεί τρεις φορές, έκλαψε πικρά, και όπως ο καθένας που μοιάζει με εκείνον τον άσωτο ο οποίος κατασπατάλησε την πατρική κληρονομιά με πόρνες και τελώνες. Διότι αυτοί και οι παρόμοιοί τους δεν λέγεται ότι υπηρετούν τον Κύριο, αλλά, όντας εχθροί και έχοντας αμαρτήσει απέναντί Του, συμφιλιώνονται μαζί Του μέσω της μετάνοιας και της εξομολόγησης.

Όμως παρατήρησε ότι το να διαρρήξει ο Καϊάφας τα ιμάτιά του, ήταν σύμβολο του ότι διαρρήχθηκε η αρχιερωσύνη της Παλαιάς Διαθήκης. «Τότε τον έφτυσαν στο πρόσωπό του και τον χτύπησαν με τις γροθιές τους. Άλλοι δε τον ράπισαν, λέγοντας: Προφήτευσέ μας, Χριστέ, ποιος είναι αυτός που σε χτύπησε;» Όταν καταδικάστηκε, τότε του έκαναν αυτά τα επονείδιστα και τον ενέπαιζαν, καλύπτοντας, όπως λέει άλλος ευαγγελιστής, το πρόσωπό του με ιμάτιο· διότι, επειδή τον θεωρούσαν ως προφήτη, για τον λόγο αυτό τον περιπαίζουν με αυτόν τον τρόπο· «κολαφίζω» δε σημαίνει το να χτυπά κανείς με τα χέρια, έχοντας τα δάχτυλα λυγισμένα, και για να το πω πιο απλά, να χτυπά με τη γροθιά. «Ο δε Πέτρος καθόταν έξω στην αυλή, και τον πλησίασε μία υπηρέτρια, λέγοντας: Και εσύ ήσουν με τον Ιησού τον Γαλιλαίο; Εκείνος δε το αρνήθηκε μπροστά σε όλους, λέγοντας: Δεν ξέρω τι λες. Όταν δε αυτός βγήκε στην πύλη, τον είδε άλλη, και λέει σε αυτούς που ήταν εκεί: Και αυτός ήταν με τον Ιησού τον Ναζωραίο· και πάλι το αρνήθηκε με όρκο, λέγοντας ότι δεν ξέρω τον άνθρωπο· μετά από λίγο δε, αφού τον πλησίασαν αυτοί που στέκονταν εκεί, είπαν στον Πέτρο: Αλήθεια και εσύ από αυτούς είσαι· διότι και η προφορά σου σε φανερώνει. Τότε άρχισε να αναθεματίζει και να ορκίζεται, λέγοντας ότι δεν ξέρω τον άνθρωπο. Και αμέσως λάλησε ο πετεινός· και θυμήθηκε ο Πέτρος τον λόγο του Ιησού, που του είχε πει, ότι πριν λαλήσει ο πετεινός, θα με απαρνηθείς τρεις φορές· και αφού βγήκε έξω, έκλαψε πικρά.»