Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 26:9

Κεφάλαιο Αʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Και όποιος δώσει να πιει σε έναν από αυτούς τους μικρούς έστω και ένα ποτήρι κρύο νερό μόνο, στο όνομα του μαθητού, αληθινά σας λέγω, δεν θα χάσει τον μισθό του. ΛΟΥΚΑΣ. Σηκώνοντας δε το βλέμμα του, είδε τους πλουσίους που έριχναν τα δώρα τους στο γαζοφυλάκιο. Είδε και κάποια φτωχή χήρα να ρίχνει εκεί δύο λεπτά, και είπε: Αληθινά σας λέγω, ότι αυτή η φτωχή χήρα έριξε περισσότερα από όλους. Διότι όλοι αυτοί έριξαν στα δώρα του Θεού από το περίσσευμά τους· αυτή όμως, από το υστέρημά της, έριξε όλο το βιος που είχε. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Όταν δε ο Ιησούς βρέθηκε στη Βηθανία, στην οικία του Σίμωνος του λεπρού, τον πλησίασε μια γυναίκα έχοντας ένα αλάβαστρο με βαρύτιμο μύρο, και το έχυσε στο κεφάλι του καθώς παρακαθόταν στο δείπνο. Όταν το είδαν οι μαθητές του, αγανάκτησαν και έλεγαν: Προς τι αυτή η σπατάλη του μύρου; Διότι θα μπορούσε αυτό να πουληθεί για πολλά χρήματα και να δοθούν στους φτωχούς. Αντιλαμβανόμενος το ο Ιησούς, τους είπε: Γιατί ενοχλείτε τη γυναίκα;

Διότι, εάν η αιμορροούσα, αν και δεν βάραινε η συνείδησή της με κάποια τέτοια αμαρτία, εξαιτίας της ακαθαρσίας που εθεωρείτο ότι προέρχεται από τη φύση, προσήλθε τρέμοντας και φοβισμένη, πολύ περισσότερο ήταν επόμενο αυτή εδώ να διστάζει και να υποχωρεί, εξαιτίας της ένοχης συνείδησής της. Γι' αυτό και προσέρχεται μετά από πολλές γυναίκες, τη Σαμαρείτιδα, τη Χαναναία, την αιμορροούσα και αρκετές άλλες, επειδή είχε συναίσθηση της μεγάλης της ασέλγειας· και μάλιστα όχι δημόσια, αλλά μέσα σε σπίτι. Και ενώ όλοι οι άλλοι προσέρχονταν μόνο για σωματική θεραπεία, αυτή προσήλθε αποκλειστικά για να του αποδώσει τιμή και για την ψυχική της διόρθωση. Διότι δεν έπασχε από κάποια σωματική αναπηρία· ώστε και για τον λόγο αυτόν ιδιαίτερα θα μπορούσε κανείς να τη θαυμάσει. Και δεν προσήλθε σε αυτόν ως σε απλό άνθρωπο· διότι αλλιώς δεν θα τον σπόγγιζε με τα μαλλιά της· αλλά ως σε κάποιον ανώτερο από άνθρωπο. Γι' αυτόν τον λόγο, το μέλος που ήταν το πιο τιμημένο από όλο το σώμα, αυτό έφερε στα πόδια του Χριστού, δηλαδή το ίδιο της το κεφάλι. Όταν δε το είδαν αυτό οι μαθητές του, αγανάκτησαν, λέει το Ευαγγέλιο, λέγοντας: «Προς τι αυτή η σπατάλη; Διότι θα μπορούσε αυτό το μύρο να πωληθεί ακριβά, και να δοθούν τα χρήματα στους φτωχούς».

β'. Εμπρός, λοιπόν, ας δούμε ποιο ήταν το ήθος του Χριστού και ποιος ο τρόπος του. Διότι δεν προείπε και δεν προανήγγειλε μόνο αυτό, αλλά και πολλά άλλα από εκείνα που επρόκειτο να συμβούν έπειτα από μακρύ χρόνο προανήγγειλε τότε. Ας φέρουμε, λοιπόν, εκείνες τις προρρήσεις στο μέσο, και αν δεις ότι σε αυτές ψεύδεται, μην αποδεχθείς ούτε τούτην και μην τη θεωρήσεις αξιόπιστη· αν όμως δεις ότι σε όλα λέει την αλήθεια, και ότι η πρόρρηση αυτή έχει εκπληρωθεί, και ότι ο απέραντος χρόνος μαρτυρεί για την αλήθεια των όσων έχει προείπει, μη δείχνεις περαιτέρω αναίδεια και μη φιλονικείς για πράγματα πιο φανερά και από τον ήλιο. Ας δούμε, λοιπόν, τι άλλο προείπε. Τον πλησίασε μία γυναίκα, η οποία κρατούσε ένα αλάβαστρο με πολύτιμο μύρο, και έχυσε το έλαιο. Οι μαθητές αποδοκίμασαν το γεγονός, λέγοντας: Γιατί δεν πουλήθηκε αυτό αντί τριακοσίων δηναρίων, και να δοθούν στους φτωχούς; Ελέγχοντάς τους, λοιπόν, λέει περίπου τα εξής: Γιατί ενοχλείτε τη γυναίκα; Διότι έκανε ένα καλό έργο.

Και όμως, πόσοι βασιλιάδες έπραξαν πολλά και μεγάλα αγαθά στις πόλεις, και πέτυχαν νίκες σε πολέμους, και έστησαν πολλά τρόπαια, και διέσωσαν έθνη, και ανοικοδόμησαν πόλεις, και απέκτησαν αμέτρητα έσοδα· αλλά παρόλα αυτά, έχουν παραδοθεί στη σιωπή μαζί με τα δικά τους κατορθώματα. Και πολλές βασίλισσες και σπουδαίες γυναίκες, αν και ευεργέτησαν με αμέτρητους τρόπους τους υπηκόους τους, ούτε καν ονομαστικά δεν είναι γνωστές σε κανέναν. Αυτή όμως η ασήμαντη γυναίκα, που απλώς άδειασε λίγο έλαιο, δοξάζεται παντού στην οικουμένη, και τόσο μεγάλο πλήθος χρόνου δεν έσβησε τη μνήμη της, ούτε πρόκειται να τη σβήσει ποτέ· αν και ούτε το έργο της ήταν περιφανές· διότι τι σπουδαίο ήταν το να χύσει το έλαιο; Ούτε το πρόσωπό της ήταν επίσημο· διότι ήταν μια γυναίκα περιφρονημένη· ούτε οι μάρτυρες ήταν πολλοί· διότι το έπραξε ανάμεσα στους μαθητές· ούτε ο τόπος ήταν περίοπτος· διότι δεν εμφανίστηκε σε κάποιο θέατρο για να το πράξει αυτό, αλλά σε μια οικία, παρουσία μόνο δέκα ανθρώπων. Αλλά παρόλα αυτά, ούτε η ασημαντότητα του προσώπου, ούτε ο μικρός αριθμός των μαρτύρων, ούτε το αφανές του τόπου, ούτε τίποτε άλλο δεν μπόρεσε να εξαφανίσει τη μνήμη της· απεναντίας, η γυναίκα αυτή είναι τώρα πιο λαμπρή από όλες τις βασίλισσες και όλους τους βασιλιάδες, και κανένας χρόνος δεν παρέδωσε στη λήθη αυτό που συνέβη. Από πού προήλθε αυτό; Πες μου· ποιος το κατόρθωσε αυτό; Δεν ήταν ο Θεός, που δέχθηκε τότε την περιποίησή της, ο οποίος διέσπειρε παντού αυτή τη φήμη; Είναι λοιπόν αυτά τα πράγματα έργο ανθρώπινης δύναμης, πες μου, το να προαναγγέλλει κανείς τέτοια γεγονότα; Και ποιος λογικός άνθρωπος θα το έλεγε αυτό;

Ματθ. 26, 6-13 Αποδεικνύεται ότι η γυναίκα προσέρχεται στον Χριστό με πολλή και ανείπωτη πίστη, τόσο από το γεγονός ότι τον πλησίασε με απόλυτη ευλάβεια, όσο και από το ότι του προσέφερε το μύρο, από το ότι προσήλθε για τις αμαρτίες της και από το ότι ήλπιζε να λάβει την άφεση, θεωρώντας τον όχι ως απλό άνθρωπο, αλλά ως πολύ ανώτερο από την ανθρώπινη φύση.

Μτ 26, 6-13 Και επειδή ο καρδιογνώστης Θεός μας γνώριζε τη διάθεσή της, ανέχεται να περιχυθεί η κεφαλή Του με το μύρο που προσφέρθηκε και αποδέχεται την πράξη της γυναίκας, η οποία προήλθε από μια τέτοια διάθεση· διότι «καλό έργο», λέει, «έκανε»· διότι το έπραξε με καλή και θαυμαστή πρόθεση, έχοντας ως παραδείγματα τη «στήλη» την οποία άλειψε ο Ιακώβ για τον Θεό, καθώς και τα έλαια που προσφέρονταν στις θυσίες προς τον Θεό. Όμως, ο μεν Δεσπότης, ως παντογνώστης, αποδέχθηκε με αυτόν τον τρόπο την πράξη της γυναίκας. Οι μαθητές, από την άλλη, επειδή ως άνθρωποι έβλεπαν μόνο το φαινόμενο, δηλαδή την κένωση του μύρου, κατέκριναν αυτό που γινόταν, και μάλιστα όχι απλώς, αλλά λέγοντας ότι θα έπρεπε να πωληθεί και να δοθεί για την ευεργεσία των φτωχών· διότι αυτό είχαν διδαχθεί από τον Διδάσκαλο, ότι δηλαδή η ελεημοσύνη προς τους ενδεείς είναι κάτι που επιθυμεί διακαώς ο Θεός· διότι, λέει, «έλεος θέλω και όχι θυσία», και είχαν πρόσφατα ακούσει ότι για όσους ελεούν έχει ετοιμαστεί ως κληρονομιά η ουράνια βασιλεία, καθώς και μύρια άλλα.

Ποια είναι δε η κεφαλή του Χριστού, παρά η θεότητά του, προς την οποία προσφέρεται η ευωδία των αρετών; «Ας κατευθυνθεί, λέει, η προσευχή μου σαν θυμίαμα ενώπιόν σου, Κύριε». Πρόσφερε, λοιπόν, στη θεότητα του Χριστού την ευωδία που προέρχεται από το πολυσύνθετο μύρο των αρετών· εξάλλου, εάν δεν τον δογματίζεις απλώς ως κοινό άνθρωπο, αλλά και ως Θεό, τότε ευωδίασες την κεφαλή του, δηλαδή τη θεότητά του, τουτέστιν θεολόγησες. «Όταν δε το είδαν οι μαθητές του, αγανάκτησαν λέγοντας: Προς τι αυτή η σπατάλη; Διότι μπορούσε αυτό το μύρο να πουληθεί ακριβά και να δοθεί στους φτωχούς».