Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:1

Όταν δε έγινε πρωί, αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν και τον παρέδωσαν στον Πιλάτο, και εκτελούσαν τα όσα αφορούσαν το Πάθος. Όλα αυτά λοιπόν, επειδή τα προείδε εν Πνεύματι ο προφήτης, αναφωνούσε λέγοντας: «Διότι είδα ανομία και αντιλογία μέσα στην πόλη να την περικυκλώνουν ημέρα και νύχτα», σύμφωνα με τον Σύμμαχο. Και αυτά μεν συνέβαιναν μέσα στην πόλη· γύρω δε από τα τείχη της υπήρχε ανομία και κόπος, ή, κατά τον Σύμμαχο, οδύνη και ταλαιπωρία. Αυτό δε υποδηλώνει τα όσα διαπράχθηκαν έξω από την πόλη, όταν, αφού τον έβγαλαν έξω, τον οδήγησαν στον τόπο που ονομάζεται Γολγοθάς.

Κινούμενος πάντοτε από αυτήν, όχι μόνο «ταπείνωσε τον εαυτό του μέχρι σημείου να λάβει μορφή δούλου», και ενώ ήταν Θεός έγινε άνθρωπος για εμάς και συμμερίστηκε τη δική μας φτώχεια, αλλά καταδέχτηκε και να πάθει για εμάς και υπέμεινε ατιμωτικό θάνατο και σταυρό, ώστε να ελευθερώσει τη φύση από τον θάνατο, τη φθορά και την αμαρτία, και να δελεάσει τον τυραννικό εχθρό που επιτέθηκε εναντίον μας και μας παρέσυρε στο βάραθρο της απώλειας, και να «δέσει τον ισχυρό και να διαρπάσει τα σκεύη του θανάτου» και να πάρει τις ψυχές που από αιώνες κρατούνταν στον άδη και να τις επαναφέρει στην αρχική ελευθερία και αξία από άπειρη ευσπλαχνία. Επομένως, επειδή έτσι έχουν τα πράγματα, και εμείς εξοφλώντας το οφειλόμενο χρέος και προς την περίσταση και προς εσάς, αναγκαστικά σπεύσαμε προς αυτό· ελάτε λοιπόν, παίρνοντας θάρρος από εκείνον που έπαθε και σταυρώθηκε για εμάς, αφού ακούσουμε τα ευαγγελικά λόγια που μόλις μας αναγνώστηκαν, ας αναπτύξουμε το νόημά τους, για να κατανοήσουμε την ανέκφραστη φιλανθρωπία του Θεού και να δούμε την αχάριστη γνώμη των Ιουδαίων, τη λυσσαλέα μανία τους, την αναίσχυντη τόλμη τους. «Όταν δε έγινε πρωί», λέει, «συμβούλιο έκαναν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι κατά του Ιησού, ώστε να τον θανατώσουν».

Διότι, αφού καθ' όλη τη νύχτα της προδοσίας τον ανέκριναν εκτενώς και διέπραξαν κάθε είδους ύβρη και εμπαιγμό, δεν έβρισκαν σε αυτόν καμία αιτία θανάτου, «όταν έφτασε το πρωί», λέει, «έκαναν συμβούλιο».

Δηλαδή, με το χάραμα της ημέρας συνεδρίασαν, σκέφτηκαν και έστησαν σκευωρία, ώστε με δόλο και κακουργία να τον εξοντώσουν, και καταφεύγουν σε δημόσιες κατηγορίες και στον δημόσιο άρχοντα. Τόσο πολύ είχαν παραφρονήσει από τη μέθη του φθόνου, ώστε να μη δώσουν κανένα χρόνο, δηλαδή καμία αναβολή, στην κακουργία, αλλά από το πρωί να επισπεύσουν αμέσως τη σφαγή. Ω του φθόνου, ω της μανίας, αλίμονο, της μιαιφονίας! «Έκαναν συμβούλιο, ώστε να τον θανατώσουν». Για ποιον λόγο, ω παράνομοι, και γιατί διαπράττετε αυτόν τον άδικο φόνο εναντίον του Σωτήρα;

Τι μικρό ή μεγάλο αδίκημα βρήκατε ότι έχει διαπράξει αυτός; Τι έχετε να του προσάψετε για δημόσια ή ιδιωτικά ζητήματα, ώστε να επιβάλλετε άδικα ποινή θανάτου στον Δεσπότη; Υποδείξτε ποια είναι η πράξη που αξίζει θάνατο, ποιοι είναι οι κατήγοροι, ποιοι είναι αυτοί που τον ήλεγξαν φανερά και τον συνέλαβαν εξ ολοκλήρου; Διότι δεν ορίζεται απλώς και μόνο καταδίκη σε θάνατο εναντίον κάποιου· αλλά πρώτα χρειάζονται έλεγχοι, φανεροί κατήγοροι, σαφής απόδειξη μεγάλων εγκλημάτων, και τότε βγαίνει η απόφαση για θάνατο. Εδώ όμως πουθενά δεν υπάρχει τίποτε τέτοιο· παρά μόνο ο φθόνος, ο πατέρας του φόνου. «Έκαναν συμβούλιο, ώστε να τον θανατώσουν». Ποιον ζητάτε να θανατώσετε; Αυτόν που σας απάλλαξε από την Αίγυπτο βέβαια και από την πικρή δουλεία, αυτόν που σας οδήγησε με στύλο φωτιάς και με νεφέλη, αυτόν που πρόσταξε να διαβείτε πεζοί την Ερυθρά Θάλασσα, αυτόν που σας έθρεψε με μάννα στην έρημο, αυτόν που ανέβλυσε νερό από την πέτρα; Εάν όμως δεν τα θυμάστε αυτά, ως παλαιά, χθες και μπροστά στα μάτια των αρχόντων σας δεν χάρισε το φως σε τυφλούς, δεν ανόρθωσε χωλούς, δεν θεράπευσε παραλύτους, δεν καθάρισε λεπρούς, δεν επιτέλεσε μύρια άλλα θαύματα; Πώς λοιπόν, έχοντας τόσο γρήγορα λησμονήσει τόσες και τόσο μεγάλες ευεργεσίες, θέλετε να ανταμείψετε τον ευεργέτη με τα αντίθετα και μελετάτε άδικο θάνατο εναντίον του και ανόσιο φόνο με το να τον παραδώσετε στον Πιλάτο; «Και αφού τον έδεσαν», λέει, «τον οδήγησαν και τον παρέδωσαν στον Πιλάτο τον ηγεμόνα».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΖ'. Περί του ηγεμόνα Πιλάτου. Περί της μεταμέλειας του Ιούδα. Περί του βασανισμού και των τιμωριών του Χριστού, και της σταυρώσεως. Περί της αιτήσεως του σώματος του Κυρίου, και των φυλάκων του τάφου. «Όταν έγινε πρωί, όλοι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού έκαναν συμβούλιο κατά του Ιησού, ώστε να τον θανατώσουν· και αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν και τον παρέδωσαν στον Πόντιο Πιλάτο τον ηγεμόνα.» Δες τον διάβολο πώς τους κυρίευσε όλους τέτοιες ημέρες, πείθοντάς τους να διαπράξουν φόνο, κατά τις οποίες υπήρχε ανάγκη από πολλές θυσίες και προσφορές υπέρ των άλλων αμαρτιών, καθώς και για αγνεία και κάθαρση· αυτοί όμως τον δένουν και τον οδηγούν στον ηγεμόνα Πιλάτο, ο οποίος καταγόταν μεν από τον Πόντο, αλλά όντας υποτελής στους Ρωμαίους, εστάλη ως ηγεμόνας της Ιουδαίας. Παρέδωσαν δε τον Κύριο στον Πιλάτο, δήθεν ως στασιαστή και ως συνωμοτούντα κατά του βασιλιά. «Τότε ο Ιούδας που τον παρέδωσε, βλέποντας ότι καταδικάστηκε, μεταμελήθηκε και επέστρεψε τα τριάντα αργύρια στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους, λέγοντας: Αμάρτησα, παραδίδοντας αθώο αίμα. Εκείνοι δε είπαν: