Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:13

Διότι ήταν πράγματι αξιοθαύμαστο να τον βλέπει κανείς να επιδεικνύει τόση επιείκεια και να σιωπά, αυτός που είχε άπειρα να πει. Διότι ούτε και εκείνοι τον κατηγορούσαν επειδή εγνώριζαν κάποια πονηρία του, αλλά μόνο από κακία και φθόνο. Όταν, λοιπόν, έστησαν ψευδομάρτυρες, γιατί συνέχιζαν να επιμένουν, εφόσον δεν είχαν τίποτα να πουν; Και όταν είδαν τον Ιούδα να έχει ξεψυχήσει, γιατί δεν ένιωσαν συντριβή, ούτε όταν είδαν τον Πιλάτο να νίβει τα χέρια του; Διότι ο Κύριος έπραξε πολλά και εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ώστε να τους κάνει να συνέλθουν· αλλά με κανένα από αυτά δεν έγιναν καλύτεροι. Τι λέει, λοιπόν, ο Πιλάτος; «Δεν ακούς πόσα καταμαρτυρούν εναντίον σου αυτοί;» Ήθελε δηλαδή να τον απαλλάξει εφόσον θα απολογούνταν, γι' αυτό και του έλεγε αυτά· επειδή όμως δεν απάντησε τίποτα, μηχανεύεται κάτι άλλο. Ποιο ήταν δηλαδή αυτό; Υπήρχε σε αυτούς η συνήθεια να απελευθερώνουν έναν από τους καταδίκους, και με αυτόν τον τρόπο επιχείρησε να τον γλιτώσει. Διότι, εάν δεν θέλετε, λέει, να τον αφήσετε ελεύθερο ως αθώο, τουλάχιστον χαρίστε του την ελευθερία ως κατάδικο λόγω της εορτής. Είδες πώς αντιστράφηκε η τάξη; Διότι ήταν συνήθεια το μεν αίτημα υπέρ των καταδίκων να γίνεται από τον λαό, η δε παραχώρηση της χάριτος από τον άρχοντα· τώρα όμως συνέβη το αντίθετο, και ο άρχοντας παρακαλεί τον λαό, και ούτε με αυτόν τον τρόπο ημερεύουν, αλλά εξαγριώνονται περισσότερο σαν θηρία και διψούν για φόνο, παραφερόμενοι με μανία από το πάθος της κακίας.

«Εγώ όμως», παραβλέποντας τις φλυαρίες τους, «σαν κωφός δεν άκουγα, και σαν άλαλος που δεν ανοίγει το στόμα του». Γι' αυτό και έλεγαν οι κριτές, οι οποίοι ήταν οι ίδιοι κατακριτέοι: «Δεν ακούς πόσα καταμαρτυρούν εναντίον σου;» Και ο Πιλάτος: «Σε μένα δεν μιλάς;» και τα υπόλοιπα λόγια της ανόητης εξουσίας. Και εκείνοι μεν έλεγαν τέτοια. «Εγώ όμως έγινα σαν άνθρωπος που δεν ακούει και δεν έχει στο στόμα του απολογίες. Διότι σε σένα, Κύριε, ήλπισα», στον Πατέρα μου, «και εσύ θα με εισακούσεις· διότι είπα:

Αλλά δεν θέλησε, γνωρίζοντας ότι με αυτά δεν θα τον πείσει. Και ενώ έλεγε πολλά, εκείνοι μαίνονταν σφοδρά από τον φθόνο και διψούσαν για τη δολοφονία του. Και συγχρόνως, θέλοντας να μας διδάξει ότι, όποτε βρεθούμε σε άδικο δικαστήριο και βλέπουμε διεφθαρμένους τους δικαστές, πρέπει να σιωπούμε και να μην αρθρώνουμε λέξη, ούτε να προβάλλουμε τα δικά μας δίκαια. Διότι όχι μόνο δεν ωφελούμε σε τίποτα, αλλά θα τους κάνουμε πολύ χειρότερους και πιο θρασείς εναντίον μας, κινώντας τους σε οργή και θυμό· και επιπλέον, για να μην τους προκαλέσουμε μεγαλύτερη κόλαση με την απολογία μας, κάνοντάς τους να αμαρτάνουν εν γνώσει τους. «Τότε του λέει ο Πιλάτος: Δεν ακούς πόσα καταμαρτυρούν εναντίον σου; Και δεν του αποκρίθηκε σε τίποτα, ώστε να θαυμάσει ο ηγεμόνας υπερβολικά». Και για ποιον λόγο θαυμάζει ο ηγεμόνας; Βλέποντας την πολλή του επιείκεια και ανεξικακία, και ότι, ενώ είχε μύρια δίκαια να πει, προτιμούσε να σιωπά. Διότι ο Πιλάτος ήθελε, αφού απολογηθεί, να τον απολύσει, γνωρίζοντας τον φθόνο αυτών που τον κατηγορούσαν. Γι' αυτό και έλεγε «δεν ακούς πόσα καταμαρτυρούν εναντίον σου;», δηλαδή: απολογήσου· διότι έχεις το δίκιο με το μέρος σου. Τόσο πολύ μάλιστα επιθυμούσε να απελευθερωθεί ο Ιησούς, ώστε ανατρέπει την τάξη, και αντί να του το ζητήσουν, μάλλον το ζητάει ο ίδιος, λέγοντας: «Ποιον θέλετε από τους δύο να σας απολύσω; Τον Βαραββά ή τον Ιησού τον λεγόμενο Χριστό;»

Τότε του λέει ο Πιλάτος: Δεν ακούς πόσα καταμαρτυρούν εναντίον σου; Και δεν του αποκρίθηκε ούτε σε έναν λόγο, με αποτέλεσμα να απορεί πάρα πολύ ο ηγεμόνας.» Καθώς κατηγορείται για δημόσια αδικήματα οδηγείται στον Πιλάτο, γι' αυτό και τον ρωτά αν αποπειράθηκε ανταρσία και αν επιχείρησε να γίνει βασιλιάς των Ιουδαίων.

Ο δε Ιησούς του είπε: «Εσύ το λες», δίνοντάς του μια σοφότατη απάντηση. Διότι ούτε είπε «Δεν είμαι», ούτε πάλι «Είμαι». Αλλά απάντησε κάπως ενδιάμεσα: «Εσύ το λες». Διότι αυτό μπορεί να νοηθεί και έτσι, ότι δηλαδή «Είμαι, όπως το λες», αλλά και έτσι: «Εγώ βέβαια δεν το λέω αυτό, εσύ όμως το λες». Δεν έδωσε καμία άλλη απάντηση, επειδή γνώριζε ότι το δικαστήριο δεν λειτουργούσε σύμφωνα με το δίκαιο. Ο Πιλάτος, λοιπόν, θαύμαζε τον Κύριο, αφενός επειδή περιφρονούσε τον θάνατο, και αφετέρου διότι, ενώ ήταν σοφός και είχε άπειρα επιχειρήματα να προβάλει για την απολογία του, δεν απάντησε τίποτα, αλλά παρέβλεψε τους κατηγόρους του. Ας διδαχθούμε από αυτό και εμείς, όταν έχουμε να κάνουμε με διεφθαρμένο δικαστήριο, να μη λέμε τίποτα, ώστε να μην προκαλούμε μεγαλύτερο θόρυβο, αλλά ούτε και να γινόμαστε αιτία μεγαλύτερης καταδίκης σε όσους δεν ακούν τις απολογίες μας. «Κατά την εορτή ο ηγεμόνας είχε τη συνήθεια να απολύει έναν κρατούμενο για τον όχλο, όποιον ήθελαν. Είχαν δε τότε έναν διαβόητο κρατούμενο, που λεγόταν Βαραββάς. Όταν λοιπόν συγκεντρώθηκαν, ο Πιλάτος τούς είπε: 'Ποιον θέλετε να σας απολύσω, τον Βαραββά ή τον Ιησού που λέγεται Χριστός;' Διότι γνώριζε ότι εξαιτίας φθόνου τον είχαν παραδώσει». Ο Πιλάτος προσπαθούσε να απολύσει τον Χριστό, αν και πιο χλιαρά από ό,τι έπρεπε. Διότι έπρεπε να σταθεί σθεναρά υπέρ της αλήθειας. Πρώτα λοιπόν ρώτησε τον Κύριο: «Δεν ακούς τι καταμαρτυρούν αυτοί εναντίον σου;»