Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:18

Γι' αυτό και ο Πιλάτος, ο άρχοντας των Ρωμαίων, όταν είδε τους Ιουδαίους να υλακτούν ζητώντας τη θανάτωση του Κυρίου, και γνωρίζοντας ότι τον παρέδωσαν από φθόνο, ρωτούσε τους Ιουδαίους, λέγοντας: «Όπως όλοι σας γνωρίζετε σαφώς, δεν βρίσκω τίποτε το άξιο θανάτου σε αυτόν τον άνθρωπο, ω Ιουδαίοι. Γιατί σπεύδετε να μολύνετε τη ρωμαϊκή εξουσία, κρατώντας αυθαίρετα τον δίκαιο, και θέλοντας να καταστήσετε ένοχο τον αθώο; Δεν βρίσκω τίποτε το άξιο θανάτου σε αυτόν τον άνθρωπο. Καλύτερα, λοιπόν, να θανατωθεί ο Βαραββάς, και ο Χριστός να ελευθερωθεί· διότι εκείνος μεν είναι φονιάς και στασιαστής, ενώ αυτός είναι ευεργέτης και ζωοδότης, επειδή και αυτή την κατηγορία ασπαστήκατε εναντίον του». Και ενώ οι Ιουδαίοι δεν συμφωνούσαν, αλλά διέδιδαν ότι ο Πιλάτος είναι εχθρός του Καίσαρα, λέγοντάς το κατά πρόσωπο στον Πιλάτο, ο οποίος υπερασπιζόταν τον Χριστό: «Δεν είσαι φίλος του Καίσαρα, επειδή θέλεις να κρατήσεις στη ζωή εκείνον που αποκαλεί τον εαυτό του βασιλιά». Και έτσι ο Πιλάτος δεν επέτρεψε στους Ιουδαίους να πράξουν το παραμικρό σύμφωνα με τη δική τους βούληση.

Διότι ήταν αναγκαίο, με την ανάσταση του Σωτήρος, να συναναστηθεί μαζί Του και ο Αδάμ, καθώς και όλοι όσοι προήλθαν από τον Αδάμ. Και όπως, όταν πέθανε ο Αδάμ, παραμέναμε και εμείς εξαιτίας του νεκροί, έτσι, με την ανάσταση του Κυριακού σώματος, είναι πλέον ανάγκη όλοι να συναναστηθούν μαζί Του. Αυτό ακριβώς είναι το νόημα του Παύλου· διότι γράφει προς τους Κορινθίους λέγοντας: «Διότι, όπως στον Αδάμ όλοι πεθαίνουν, έτσι και στον Χριστό όλοι θα ζωοποιηθούν». Το πώς όμως Τον οδηγούν στον σταυρό, είναι αναγκαίο να το δούμε από τα γεγραμμένα· διότι βεβαίως και αυτά δεν είναι ανωφελή, ούτε έχουν γραφεί τυχαία στα Ευαγγέλια. Αφού πρώτα δικάστηκε ο Κύριος· διότι δικάστηκε, και στάθηκε ενώπιον του ηγεμόνα. Και ας μην αισχύνεται κανείς για αυτά· διότι υπέμεινε και αυτό για εμάς, προκειμένου να μην αποκρυφθεί η επιβουλή των Ιουδαίων, σαν να είχε παγιδευτεί στα κρυφά και εν σιωπή, αλλά για να γίνει φανερή, μέσω της δίκης, η συκοφαντία εκείνων που Τον επιβουλεύτηκαν. Διότι, εάν ο Σωτήρας δεν είχε δικαστεί, ο φθόνος των Ιουδαίων εναντίον Του θα παρέμενε αφανής· εφόσον όμως δικάστηκε, δεν μπόρεσε πλέον να διαφύγει την προσοχή κανενός. Και ο ίδιος ο Πιλάτος, από τη μια πλευρά μαρτυρούσε ότι ο Σωτήρας ήταν αναίτιος και αθώος, ενώ από την άλλη έφερνε στο φως την επιβουλή των Ιουδαίων. «Διότι γνώριζε», αναφέρει, «ότι εξαιτίας φθόνου Τον παρέδωσαν». Δεν θα είχε αντιληφθεί όμως ο Πιλάτος τον φθόνο των Ιουδαίων, εάν ο Σωτήρας δεν είχε σταθεί για να δικαστεί.

Ο δε Ιησούς του είπε: «Εσύ το λες», δίνοντάς του μια σοφότατη απάντηση. Διότι ούτε είπε «Δεν είμαι», ούτε πάλι «Είμαι». Αλλά απάντησε κάπως ενδιάμεσα: «Εσύ το λες». Διότι αυτό μπορεί να νοηθεί και έτσι, ότι δηλαδή «Είμαι, όπως το λες», αλλά και έτσι: «Εγώ βέβαια δεν το λέω αυτό, εσύ όμως το λες». Δεν έδωσε καμία άλλη απάντηση, επειδή γνώριζε ότι το δικαστήριο δεν λειτουργούσε σύμφωνα με το δίκαιο. Ο Πιλάτος, λοιπόν, θαύμαζε τον Κύριο, αφενός επειδή περιφρονούσε τον θάνατο, και αφετέρου διότι, ενώ ήταν σοφός και είχε άπειρα επιχειρήματα να προβάλει για την απολογία του, δεν απάντησε τίποτα, αλλά παρέβλεψε τους κατηγόρους του. Ας διδαχθούμε από αυτό και εμείς, όταν έχουμε να κάνουμε με διεφθαρμένο δικαστήριο, να μη λέμε τίποτα, ώστε να μην προκαλούμε μεγαλύτερο θόρυβο, αλλά ούτε και να γινόμαστε αιτία μεγαλύτερης καταδίκης σε όσους δεν ακούν τις απολογίες μας. «Κατά την εορτή ο ηγεμόνας είχε τη συνήθεια να απολύει έναν κρατούμενο για τον όχλο, όποιον ήθελαν. Είχαν δε τότε έναν διαβόητο κρατούμενο, που λεγόταν Βαραββάς. Όταν λοιπόν συγκεντρώθηκαν, ο Πιλάτος τούς είπε: 'Ποιον θέλετε να σας απολύσω, τον Βαραββά ή τον Ιησού που λέγεται Χριστός;' Διότι γνώριζε ότι εξαιτίας φθόνου τον είχαν παραδώσει». Ο Πιλάτος προσπαθούσε να απολύσει τον Χριστό, αν και πιο χλιαρά από ό,τι έπρεπε. Διότι έπρεπε να σταθεί σθεναρά υπέρ της αλήθειας. Πρώτα λοιπόν ρώτησε τον Κύριο: «Δεν ακούς τι καταμαρτυρούν αυτοί εναντίον σου;»