Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:2

Όταν δε έγινε πρωί, αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν και τον παρέδωσαν στον Πιλάτο, και εκτελούσαν τα όσα αφορούσαν το Πάθος. Όλα αυτά λοιπόν, επειδή τα προείδε εν Πνεύματι ο προφήτης, αναφωνούσε λέγοντας: «Διότι είδα ανομία και αντιλογία μέσα στην πόλη να την περικυκλώνουν ημέρα και νύχτα», σύμφωνα με τον Σύμμαχο. Και αυτά μεν συνέβαιναν μέσα στην πόλη· γύρω δε από τα τείχη της υπήρχε ανομία και κόπος, ή, κατά τον Σύμμαχο, οδύνη και ταλαιπωρία. Αυτό δε υποδηλώνει τα όσα διαπράχθηκαν έξω από την πόλη, όταν, αφού τον έβγαλαν έξω, τον οδήγησαν στον τόπο που ονομάζεται Γολγοθάς.

Τι μικρό ή μεγάλο αδίκημα βρήκατε ότι έχει διαπράξει αυτός; Τι έχετε να του προσάψετε για δημόσια ή ιδιωτικά ζητήματα, ώστε να επιβάλλετε άδικα ποινή θανάτου στον Δεσπότη; Υποδείξτε ποια είναι η πράξη που αξίζει θάνατο, ποιοι είναι οι κατήγοροι, ποιοι είναι αυτοί που τον ήλεγξαν φανερά και τον συνέλαβαν εξ ολοκλήρου; Διότι δεν ορίζεται απλώς και μόνο καταδίκη σε θάνατο εναντίον κάποιου· αλλά πρώτα χρειάζονται έλεγχοι, φανεροί κατήγοροι, σαφής απόδειξη μεγάλων εγκλημάτων, και τότε βγαίνει η απόφαση για θάνατο. Εδώ όμως πουθενά δεν υπάρχει τίποτε τέτοιο· παρά μόνο ο φθόνος, ο πατέρας του φόνου. «Έκαναν συμβούλιο, ώστε να τον θανατώσουν». Ποιον ζητάτε να θανατώσετε; Αυτόν που σας απάλλαξε από την Αίγυπτο βέβαια και από την πικρή δουλεία, αυτόν που σας οδήγησε με στύλο φωτιάς και με νεφέλη, αυτόν που πρόσταξε να διαβείτε πεζοί την Ερυθρά Θάλασσα, αυτόν που σας έθρεψε με μάννα στην έρημο, αυτόν που ανέβλυσε νερό από την πέτρα; Εάν όμως δεν τα θυμάστε αυτά, ως παλαιά, χθες και μπροστά στα μάτια των αρχόντων σας δεν χάρισε το φως σε τυφλούς, δεν ανόρθωσε χωλούς, δεν θεράπευσε παραλύτους, δεν καθάρισε λεπρούς, δεν επιτέλεσε μύρια άλλα θαύματα; Πώς λοιπόν, έχοντας τόσο γρήγορα λησμονήσει τόσες και τόσο μεγάλες ευεργεσίες, θέλετε να ανταμείψετε τον ευεργέτη με τα αντίθετα και μελετάτε άδικο θάνατο εναντίον του και ανόσιο φόνο με το να τον παραδώσετε στον Πιλάτο; «Και αφού τον έδεσαν», λέει, «τον οδήγησαν και τον παρέδωσαν στον Πιλάτο τον ηγεμόνα».

Καλά είναι τα κατορθώματα των αρχιερέων· άριστες οι συμβουλές των πρεσβυτέρων· όντως αποτελέσματα καλού πνεύματος· δώσατε τον δικό σας τρόπο ζωής στους υφισταμένους σας, διδάσκοντάς τους με τα έργα να είναι γεμάτοι φθόνο, φονικοί στους τρόπους, μιαροί και προδότες των πιο οικείων. «Και αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν και τον παρέδωσαν στον Πόντιο Πιλάτο τον ηγεμόνα». Χορτάσατε από την φονική σας διάθεση, ικανοποιήστε επιτέλους τη μανία σας, παραδώσατε τον φθονούμενο στους φονιάδες, απομένει μόνο να θανατωθεί. «Ο δε ηγεμόνας ρώτησε τον Ιησού λέγοντας: εσύ είσαι ο βασιλιάς των Ιουδαίων;» Αυτό ο Πιλάτος δεν το είπε από μόνος του, αλλά έχοντάς το ακούσει πρωτύτερα από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους. Επειδή, αφού αυτοί μεταχειρίστηκαν κάθε πρόφαση διαβολής, δεν έπειθαν τον Πιλάτο να προχωρήσει στον φόνο του Δεσπότη, στο τέλος τον κατηγορούν ως στασιαστή και αντάρτη, και ότι ξεσηκώνει το πλήθος σε αποστασία, μήπως και τα καταφέρουν έστω με αυτόν τον τρόπο. Γι' αυτό και του λένε: «Αν τον αφήσεις ελεύθερο, δεν είσαι φίλος του Καίσαρα· καθένας που ανακηρύσσει τον εαυτό του βασιλιά, εναντιώνεται στον Καίσαρα». Όμως αυτός, ούτε έτσι πείθεται από αυτούς, αλλά προσπαθεί να ρωτήσει και να εξετάσει ακριβέστερα περί τούτου. «Ο δε Ιησούς είπε: εσύ το λες». Ούτε αρνείται παντελώς ότι είναι βασιλιάς, ούτε συγκατατίθεται στη γνώμη τους που είναι γεμάτη διαβολή.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΖ'. Περί του ηγεμόνα Πιλάτου. Περί της μεταμέλειας του Ιούδα. Περί του βασανισμού και των τιμωριών του Χριστού, και της σταυρώσεως. Περί της αιτήσεως του σώματος του Κυρίου, και των φυλάκων του τάφου. «Όταν έγινε πρωί, όλοι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού έκαναν συμβούλιο κατά του Ιησού, ώστε να τον θανατώσουν· και αφού τον έδεσαν, τον οδήγησαν και τον παρέδωσαν στον Πόντιο Πιλάτο τον ηγεμόνα.» Δες τον διάβολο πώς τους κυρίευσε όλους τέτοιες ημέρες, πείθοντάς τους να διαπράξουν φόνο, κατά τις οποίες υπήρχε ανάγκη από πολλές θυσίες και προσφορές υπέρ των άλλων αμαρτιών, καθώς και για αγνεία και κάθαρση· αυτοί όμως τον δένουν και τον οδηγούν στον ηγεμόνα Πιλάτο, ο οποίος καταγόταν μεν από τον Πόντο, αλλά όντας υποτελής στους Ρωμαίους, εστάλη ως ηγεμόνας της Ιουδαίας. Παρέδωσαν δε τον Κύριο στον Πιλάτο, δήθεν ως στασιαστή και ως συνωμοτούντα κατά του βασιλιά. «Τότε ο Ιούδας που τον παρέδωσε, βλέποντας ότι καταδικάστηκε, μεταμελήθηκε και επέστρεψε τα τριάντα αργύρια στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους, λέγοντας: Αμάρτησα, παραδίδοντας αθώο αίμα. Εκείνοι δε είπαν: