Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:20

Και ποιοι θα μπορούσαν να είναι αυτοί; Πάλι εκείνοι που είναι ταγμένοι στην ιερουργία, για τους οποίους ο νόμος του Μωυσή λέει ότι «τα χείλη του ιερέα θα διαφυλάξουν την κρίση, και θα αναζητήσουν τον νόμο από το στόμα του.» Διότι με τις νουθεσίες των ιερέων διαπαιδαγωγείται ο λαός που βρίσκεται υπό την καθοδήγησή τους. Πού είναι λοιπόν αυτοί που συμβουλεύουν; Πού είναι αυτός που καταμετρά τον λαό, μικρούς και μεγάλους, που συγκεντρώνονται; Εδώ πάλι, πρόσεξε ότι υποδηλώνονται οι γραμματείς και οι ιερείς, δηλαδή οι Φαρισαίοι, οι οποίοι συγκέντρωσαν εναντίον του Χριστού τον λαό που βρισκόταν υπό την εξουσία τους, και συγκρότησαν πλήθη μικρών και μεγάλων· οι οποίοι, αφού περικύκλωσαν την κατοικία του Πιλάτου, απαιτούσαν, όπως λέει, να τους απολυθεί ο φονιάς Βαραββάς, και να σταυρωθεί βέβαια αυτός που δεν είχε καταδικαστεί απολύτως για καμία άτοπη πράξη, δηλαδή ο Χριστός. Διότι δεν διέπραξε αμαρτία. Αυτό το αναφέρουν ο Ματθαίος και ο Μάρκος, οι μακάριοι ευαγγελιστές. Διότι, όταν ο Πιλάτος έλεγε ότι έπρεπε μάλλον λόγω της εορτής να τους απολυθεί ο Ιησούς, ο οποίος δεν είχε φταίξει σε τίποτα, ο Ματθαίος λέει ότι οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τα πλήθη να ζητήσουν τον Βαραββά, και να εξοντώσουν τον Ιησού. Αυτό ακριβώς, όπως είπα, το λέει ξεκάθαρα και ο Μάρκος. Πού είναι λοιπόν αυτός που καταμετρά τον μικρό και μεγάλο λαό που συγκεντρώνεται; Τον οποίο δεν συμβούλευσαν, ούτε άκουσε βαθιά φωνή ώστε να μην καταλαβαίνει, ένας λαός εξαχρειωμένος, και δεν υπάρχει σύνεση σε αυτόν που ακούει.

Διότι, όπως λέει ο μακάριος ευαγγελιστής Ματθαίος, όταν ο Πιλάτος πρότεινε στους Ιουδαίους τον Χριστό και τον Βαραββά, και τους ρώτησε: «Ποιον από τους δύο θέλετε να σας απολύσω;», «οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τα πλήθη να ζητήσουν τον Βαραββά, και τον Ιησού να τον θανατώσουν»· τους έπειθαν δε επιπλέον να φωνάζουν: «Σταύρωσον, σταύρωσον». Επομένως, είναι αληθινό αυτό που ειπώθηκε διά της φωνής του προφήτη: «Επειδή οι ποιμένες φέρθηκαν με αφροσύνη, και δεν αναζήτησαν τον Κύριο· γι' αυτό δεν είχε σύνεση όλο το ποίμνιο, και διασκορπίστηκαν».

Επειδή, λοιπόν, κατά το σωτήριο πάθος οι αρχιερείς και οι άρχοντες του ιουδαϊκού έθνους συγκεντρώθηκαν εναντίον του Κυρίου και εναντίον του Χριστού του, και οι ίδιοι έγιναν αίτιοι της διαστροφής ολόκληρου του λαού· διότι είναι γραμμένο: «Και οι αρχιερείς και ολόκληρο το συνέδριο αναζητούσαν ψευδομαρτυρία εναντίον του Ιησού, για να τον θανατώσουν·» και πάλι στη συνέχεια: «Οι δε αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τα πλήθη να ζητήσουν τον Βαραββά και να εξοντώσουν τον Ιησού·» υπήρχε δε ανάγκη κάθαρσης για όσους αποτόλμησαν αυτά, και όχι με άλλη θυσία παρά μόνο με εκείνη του μόσχου, όπως μαρτυρείται από την προαναφερθείσα Γραφή. Εύλογα, «δεν προσφέρω εγώ αισθητό μόσχο», λέει ο Σωτήρας μας μέσω των προκείμενων λόγων, «αλλά την καθαρή και αναίμακτη θυσία, την οποία εγώ ο ίδιος εγκαθίδρυσα στην Εκκλησία μου μέσω της αναίμακτης και άπυρης λειτουργίας, δηλαδή της δοξολογίας· η οποία είναι πιο αρεστή στον Θεό από τον μόσχο που νομοθετήθηκε από τον Μωυσή». Γι’ αυτό έχει λεχθεί: «Θα τον μεγαλύνω με δοξολογία. Και θα αρέσει στον Θεό», δηλαδή η δοξολογία, «περισσότερο από νεαρό μόσχο, που βγάζει κέρατα και οπλές». Θα είχαν λάβει, βέβαια, άφεση και κάθαρση των αμαρτημάτων τους οι αρχιερείς και όλο το έθνος, εάν είχαν κάνει χρήση αυτής της θυσίας, αποδεχόμενοι την καινή και σωτήρια Διαθήκη.

Αλλά ούτε και έτσι γίνονται πιο ήμεροι. Αντίθετα, εξαγριώνονται περισσότερο, κυριευμένοι από μανία εξαιτίας του πάθους του φθόνου. Γι' αυτό και «πείθουν τα πλήθη να ζητήσουν τον Βαραββά, και να εξοντώσουν τον Ιησού». «Και ενώ αυτός καθόταν στο δικαστικό βήμα, η γυναίκα του έστειλε μήνυμα σε αυτόν λέγοντας: να μην έχεις καμία ανάμειξη με εκείνον τον δίκαιο· διότι υπέφερα πολλά στο όνειρό μου εξαιτίας του». Για ποιον λόγο όμως βλέπει το όνειρο η γυναίκα, και όχι ο Πιλάτος; Δεν βλέπεις ότι εκείνη ήταν περισσότερο άξια, ή ότι, αν το έβλεπε αυτός, δεν θα γινόταν πιστευτός, ή και αν επρόκειτο να γίνει πιστευτός, δεν θα το φανέρωνε; Γι' αυτόν τον λόγο κατά θεία οικονομία το είδε η γυναίκα. Ρώτησε λοιπόν πάλι ο Πιλάτος: «Ποιον από τους δύο θέλετε να σας απολύσω;» Εκείνοι δε είπαν: «Τον Βαραββά». Τους λέγει: «Τι λοιπόν να κάνω τον Ιησού, τον λεγόμενο Χριστό;» Του λέγουν: «Να σταυρωθεί». Ο δε ηγεμόνας είπε: «Μα τι κακό έκανε;» Εκείνοι δε κραύγαζαν ακόμη περισσότερο να σταυρωθεί». Τόσο πολύ διψούσαν για τον φόνο του Δεσπότη! Και όμως αυτός, όντας αλλογενής και εθνικός, αρνείται και αποστρέφεται τον φόνο και κάνει τα πάντα ώστε να τον ελευθερώσει· εκείνοι αντίθετα επισπεύδουν τη σφαγή. Και αυτός μεν, «αφού πήρε νερό, ένιψε τα χέρια του μπροστά στο πλήθος λέγοντας: είμαι αθώος από το αίμα αυτού του δικαίου· εκείνοι δε έλεγαν: το αίμα του ας πέσει πάνω σε εμάς και στα παιδιά μας», και με αυτόν τον τρόπο επισώρευαν εναντίον του εαυτού τους και των παιδιών τους τέτοια κατάρα.

Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να υποθέσει ο Πιλάτος ότι, ενώ ο Ιησούς ήταν αθώος, θα ζητούσαν να σταυρωθεί, και θα άφηναν ελεύθερο τον ένοχο ληστή; Γνωρίζοντας λοιπόν ότι δεν είναι ένοχος, αλλά ότι τον φθονούν, για αυτόν τον λόγο τους ρωτά. Από αυτό αποδεικνύεται ότι ήταν αρκετά ενδοτικός· διότι έπρεπε αυτός να κινδυνεύσει υπερασπιζόμενος το αγαθό. Γι' αυτόν τον λόγο, λοιπόν, είναι και άξιος καταδίκης, επειδή συγκάλυψε την αλήθεια. Η λέξη Βαραββάς ερμηνεύεται «υιός του πατρός»· διότι «βαρ» σημαίνει ο υιός, και «αββάς» ο πατέρας. Οι Ιουδαίοι, λοιπόν, ζήτησαν τον υιό του πατέρα τους, του διαβόλου, ενώ τον Ιησού τον σταύρωσαν· και μέχρι τώρα, με τον υιό του πατέρα τους, τον Αντίχριστο, συντάσσονται, ενώ τον Χριστό τον απορρίπτουν. «Ενώ δε αυτός καθόταν στο δικαστικό βήμα, η γυναίκα του έστειλε μήνυμα σε αυτόν, λέγοντας: Μην αναμειχθείς καθόλου με τον δίκαιο εκείνο. Διότι υπέφερα πολλά σήμερα στο όνειρό μου εξαιτίας του. Οι αρχιερείς, όμως, και οι πρεσβύτεροι έπεισαν τα πλήθη να ζητήσουν τον Βαραββά, και να θανατώσουν τον Ιησού. Απαντώντας τότε ο ηγεμόνας, τους είπε: Ποιον από τους δύο θέλετε να σας απολύσω;»