Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:22

Διότι, εάν το είχε επιτρέψει στους Ιουδαίους, οι Ιουδαίοι θα εθανάτωναν τον Κύριο με λίθους ή θα τον κατεπριόνιζαν με ξύλινο πριόνι. Εάν όμως συνέβαινε αυτό, εμείς θα στερούμασταν τον σταυρό, επειδή το ξύλο του σταυρού αποτελούσε ρωμαϊκό όργανο καταδίκης. Γι' αυτό και ο Πιλάτος ρωτούσε τους Ιουδαίους: «Τι θέλετε να κάνω τον Ιησού, τον λεγόμενο Χριστό;». Εκείνοι δε, παίρνοντας θάρρος από τη ρωμαϊκή συνήθεια της τιμωρίας, κραύγασαν: «Άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν». Και αμέσως ο Πιλάτος συγκατένευσε, διότι είχε λάβει άνωθεν το νεύμα.

Αυτός δε που ανίσταται για να άρχει των εθνών. Γι' αυτό τα έθνη ήλπισαν σε αυτόν, όπως είναι φανερό από την Εκκλησία του Χριστού ανάμεσα στα έθνη. Διότι, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, εξουσίασε τα έθνη, εγκαταλείποντας τον φονέα λαό· διότι σε εκείνους μεν άφησε τον θάνατο, στα δε έθνη χάρισε την ανάσταση· επειδή οι μεν κραύγαζαν «Σταυρωθήτω» και «Το αίμα του ας πέσει πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας»· οι δε δέχθηκαν τον Εσταυρωμένο και με το αίμα του λυτρώθηκαν από τον θάνατο.

Μτ 27, 21—26 Μεγάλος έλεγχος είναι αυτά για τους Ιουδαίους, οι οποίοι επέλεξαν έναν ληστή και φονιά αντί για τον Χριστό. Τόσο πολύ ενδιαφέρονταν για το δίκαιο και έτσι, με πρόφαση την οσιότητα, κατηγορούσαν τον Χριστό. Και ενώ εκείνος που είχε αναλάβει να κρίνει τον ελευθέρωνε, αυτοί απαιτούσαν να υποστεί τη θανατική καταδίκη ο καθηγητής και δάσκαλος κάθε ευσέβειας, και για να υποστούν ακόμη βαρύτερη την τιμωρία, κραύγασαν λέγοντας: «Πάρε αυτόν, απόλυσέ μας τον Βαραββά». Ιδού λοιπόν ξεκάθαρα, «αρνήθηκαν τον άγιο και δίκαιο», όπως λέει ο μακάριος Πέτρος, «και ζήτησαν να τους χαριστεί ένας άνδρας φονιάς», προκειμένου να γίνουν μέτοχοι της δικής του μερίδας.

Γι' αυτόν τον λόγο δεν είπε απλώς «είχαν έναν ληστή», αλλά «επίσημον»· δηλαδή διαβόητο για την κακία του, ο οποίος είχε διαπράξει αμέτρητους φόνους. Αλλά παρ' όλα αυτά, προτίμησαν εκείνον από τον Σωτήρα της οικουμένης· και δεν σεβάστηκαν ούτε την περίοδο της εορτής, ότι δηλαδή ήταν άγια, ούτε τους νόμους της φιλανθρωπίας, ούτε τίποτε άλλο από αυτά, αλλά τους τύφλωσε ολοκληρωτικά ο φθόνος. Και μαζί με τη δική τους κακία διαφθείρουν και τον λαό, ώστε να υποστούν την εσχάτη τιμωρία και για την παραπλάνηση εκείνων. Επειδή λοιπόν ζήτησαν εκείνον, λέγει: «Τι να κάνω λοιπόν τον Χριστό;», θέλοντας πάλι με αυτόν τον τρόπο να τους προκαλέσει ντροπή, καθιστώντας τους κυρίους της επιλογής, ώστε έστω και από ντροπή να τον ζητήσουν και να αποδοθεί το παν στη δική τους μεγαλοψυχία. Διότι το να λέει, «Δεν αμάρτησε», τους έκανε πιο φιλόνεικους· το να αξιώνει όμως να σωθεί από φιλανθρωπία, καθιστά την πειθώ και το αίτημα αναντίρρητα. Αυτοί όμως ακόμη και έτσι έλεγαν: «Σταύρωσον».

Αλλά ούτε και έτσι γίνονται πιο ήμεροι. Αντίθετα, εξαγριώνονται περισσότερο, κυριευμένοι από μανία εξαιτίας του πάθους του φθόνου. Γι' αυτό και «πείθουν τα πλήθη να ζητήσουν τον Βαραββά, και να εξοντώσουν τον Ιησού». «Και ενώ αυτός καθόταν στο δικαστικό βήμα, η γυναίκα του έστειλε μήνυμα σε αυτόν λέγοντας: να μην έχεις καμία ανάμειξη με εκείνον τον δίκαιο· διότι υπέφερα πολλά στο όνειρό μου εξαιτίας του». Για ποιον λόγο όμως βλέπει το όνειρο η γυναίκα, και όχι ο Πιλάτος; Δεν βλέπεις ότι εκείνη ήταν περισσότερο άξια, ή ότι, αν το έβλεπε αυτός, δεν θα γινόταν πιστευτός, ή και αν επρόκειτο να γίνει πιστευτός, δεν θα το φανέρωνε; Γι' αυτόν τον λόγο κατά θεία οικονομία το είδε η γυναίκα. Ρώτησε λοιπόν πάλι ο Πιλάτος: «Ποιον από τους δύο θέλετε να σας απολύσω;» Εκείνοι δε είπαν: «Τον Βαραββά». Τους λέγει: «Τι λοιπόν να κάνω τον Ιησού, τον λεγόμενο Χριστό;» Του λέγουν: «Να σταυρωθεί». Ο δε ηγεμόνας είπε: «Μα τι κακό έκανε;» Εκείνοι δε κραύγαζαν ακόμη περισσότερο να σταυρωθεί». Τόσο πολύ διψούσαν για τον φόνο του Δεσπότη! Και όμως αυτός, όντας αλλογενής και εθνικός, αρνείται και αποστρέφεται τον φόνο και κάνει τα πάντα ώστε να τον ελευθερώσει· εκείνοι αντίθετα επισπεύδουν τη σφαγή. Και αυτός μεν, «αφού πήρε νερό, ένιψε τα χέρια του μπροστά στο πλήθος λέγοντας: είμαι αθώος από το αίμα αυτού του δικαίου· εκείνοι δε έλεγαν: το αίμα του ας πέσει πάνω σε εμάς και στα παιδιά μας», και με αυτόν τον τρόπο επισώρευαν εναντίον του εαυτού τους και των παιδιών τους τέτοια κατάρα.

Εκείνοι απάντησαν: Τον Βαραββά. Τους λέει ο Πιλάτος: Τι να κάνω λοιπόν τον Ιησού, τον λεγόμενο Χριστό; Του λένε όλοι: Να σταυρωθεί. Ο δε ηγεμόνας είπε: Μα τι κακό έκανε; Εκείνοι όμως κραύγαζαν ακόμη περισσότερο, λέγοντας: Να σταυρωθεί. Όταν είδε ο Πιλάτος ότι δεν καταφέρνει τίποτα, αλλά απεναντίας γίνεται μεγαλύτερη ταραχή, πήρε νερό και ένιψε τα χέρια του μπροστά στο πλήθος, λέγοντας: Είμαι αθώος από το αίμα αυτού του δικαίου· εσείς φέρετε την ευθύνη.

Και αποκρινόμενος όλος ο λαός, είπε: Το αίμα του ας πέσει πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας. Τότε τους απέλυσε τον Βαραββά, ενώ τον Ιησού, αφού τον μαστίγωσε, τον παρέδωσε για να σταυρωθεί.» Ω, τι θαύμα! Ενώ κρινόταν από τον Πιλάτο, φόβιζε τη γυναίκα του. Δεν βλέπει όμως το όνειρο ο ίδιος, αλλά η γυναίκα, είτε επειδή ο ίδιος ήταν ανάξιος, είτε επειδή δεν θα γινόταν πιστευτός, αλλά θα φαινόταν ότι μιλάει για να κάνει χάρη. Ίσως μάλιστα και να σιωπούσε, αν το έβλεπε αυτός, εφόσον ήταν κριτής. Και το όνειρο ήταν έργο της Θείας Πρόνοιας, το οποίο δεν συνέβη για να απολυθεί ο Χριστός εξαιτίας αυτού, αλλά για να σωθεί η γυναίκα. Πώς λοιπόν δεν τον απέλυσε; Επειδή δεν ήταν ασφαλές γι' αυτόν να τον αφήσει ελεύθερο, εφόσον κατηγορούνταν για ανταρσία. Αντιθέτως, έπρεπε να ζητήσει αποδείξεις, αν στρατολογούσε στρατιώτες, αν κατασκεύαζε όπλα. Τώρα όμως, ως επιπόλαιος και μαλθακός, παρασύρεται. Γι' αυτό και δεν είναι απαλλαγμένος ευθύνης. Διότι, όταν εκείνοι ζήτησαν αυτόν που ήταν διαβόητος για την κακία του, τους τον έδωσε, ενώ για τον Χριστό ρωτούσε: Τι να κάνω λοιπόν τον Ιησού; καθιστώντας εκείνους κυρίους της κρίσης. Καίτοι, εφόσον ήταν ηγεμόνας, μπορούσε να τον αποσπάσει, όπως έκανε ο χιλίαρχος με τον Παύλο. Εκείνοι όμως έλεγαν: Να σταυρωθεί, μη θέλοντας μόνο να τον σκοτώσουν, αλλά και να του προσάψουν επαίσχυντη κατηγορία, διότι ο σταυρός αποτελούσε την τιμωρία που προοριζόταν για τους κακούργους.