Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:26

Μτ 27, 21—26 Μεγάλος έλεγχος είναι αυτά για τους Ιουδαίους, οι οποίοι επέλεξαν έναν ληστή και φονιά αντί για τον Χριστό. Τόσο πολύ ενδιαφέρονταν για το δίκαιο και έτσι, με πρόφαση την οσιότητα, κατηγορούσαν τον Χριστό. Και ενώ εκείνος που είχε αναλάβει να κρίνει τον ελευθέρωνε, αυτοί απαιτούσαν να υποστεί τη θανατική καταδίκη ο καθηγητής και δάσκαλος κάθε ευσέβειας, και για να υποστούν ακόμη βαρύτερη την τιμωρία, κραύγασαν λέγοντας: «Πάρε αυτόν, απόλυσέ μας τον Βαραββά». Ιδού λοιπόν ξεκάθαρα, «αρνήθηκαν τον άγιο και δίκαιο», όπως λέει ο μακάριος Πέτρος, «και ζήτησαν να τους χαριστεί ένας άνδρας φονιάς», προκειμένου να γίνουν μέτοχοι της δικής του μερίδας.

Διότι, ακόμη και αν δεν ήθελαν να είναι αθώος, δεν έπρεπε να προτιμήσουν αντί αυτού έναν ληστή, ο οποίος ήταν ομολογημένος και πασίγνωστος εγκληματίας. Τι έκαναν λοιπόν εκείνοι; Επειδή είδαν τον δικαστή να νίβει τα χέρια του και να λέει, «Είμαι αθώος», κραύγαζαν: «Το αίμα του ας πέσει πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας». Τότε λοιπόν, όταν οι ίδιοι έβγαλαν την καταδικαστική απόφαση εναντίον του εαυτού τους, τους επέτρεψε να γίνουν όλα. Παρατήρησε όμως και εδώ τη μεγάλη παραφροσύνη τους. Διότι τέτοια είναι η παρόρμηση και η πονηρή επιθυμία· δεν αφήνει να δει κανείς τίποτε από τα ορθά. Έστω λοιπόν ότι καταριέστε τους εαυτούς σας· γιατί επισύρετε την κατάρα και στα παιδιά σας; Αλλά όμως ο φιλάνθρωπος Θεός, αν και εκείνοι κυριεύθηκαν από τόση μανία και κατά των εαυτών τους και κατά των παιδιών τους, δεν επικύρωσε την καταδίκη όχι μόνο για τα παιδιά τους, αλλά ούτε καν για τους ίδιους· απεναντίας, δέχθηκε όσους μετανόησαν και από τους μεν και από τους δε, και τους αξίωσε με αναρίθμητα αγαθά. Διότι και ο Παύλος από αυτούς προερχόταν, και οι μυριάδες εκείνων που πίστεψαν στα Ιεροσόλυμα («Βλέπεις, αδελφέ,» λέει, «πόσες μυριάδες Ιουδαίων είναι αυτοί που πίστεψαν;») από αυτούς προέρχονταν. Αν όμως κάποιοι παρέμειναν στην απιστία τους, ας αποδώσουν την τιμωρία στον εαυτό τους. Τότε τους απέλυσε τον Βαραββά, και τον Ιησού, αφού τον φραγέλλωσε, τον παρέδωσε για να σταυρωθεί. Και γιατί τον φραγέλλωσε; Είτε επειδή τον αντιμετώπιζε ως κατάδικο, είτε επειδή ήθελε να προσδώσει νομιμοφανές σχήμα στην κρίση του, είτε για να κάνει χάρη σε εκείνους. Αν και όφειλε να είχε αντισταθεί.

Τόσο πολύ ήταν πωρωμένοι από τον φθόνο, ώστε προτιμούσαν να παραδώσουν και τους εαυτούς τους σε κάθε κακό, αρκεί μόνο να τον εξοντώσουν. «Τότε τους απέλυσε τον Βαραββά, ενώ τον Ιησού, αφού τον φραγγέλωσε, τον παρέδωσε για να σταυρωθεί». Ω άδικη καταδίκη, ω παράλογη απόφαση, ω άβουλη κρίση, ω διεφθαρμένε χαρακτήρα! Πώς δεν παρέμεινες σταθερός, ω Πιλάτε, στις αποφάσεις σου; Πώς δεν μπόρεσες να επικυρώσεις την άποψή σου; Πώς παρασύρθηκε ο λογισμός σου; Δεν έλεγες εσύ ο ίδιος πριν από λίγο «είμαι αθώος από το αίμα αυτού του δικαίου»; Δεν «πήρες νερό και έπλυνες τα χέρια σου»; Δεν έλεγες στους ιερείς, σαν να τους επιπλήττεις, «γιατί, τι κακό έκανε;»; Δεν γνώριζες σαφώς ότι σου παραδόθηκε από φθόνο; Δεν έκανες τα πάντα, ώστε να τον απολύσεις; Δεν είχες την εξουσία από το αξίωμά σου να ελέγξεις μεν εκείνους ως φθονερούς και μιαρούς, και να απολύσεις αυτόν, εφόσον ήταν αναίτιος και δεν είχε διαπράξει απολύτως κανένα αδίκημα; Για ποιο λόγο λοιπόν δεν αντιστάθηκες μέχρι τέλους; Ούτε έπραξες τα ύστερα σύμφωνα με τα πρώτα, αλλά παρασύρθηκε ο λογισμός σου από πιο επιπόλαιη γνώμη και παραδίδεις τον αναίτιο Ιησού στους στρατιώτες για να θανατωθεί.

Και αποκρινόμενος όλος ο λαός, είπε: Το αίμα του ας πέσει πάνω μας και πάνω στα παιδιά μας. Τότε τους απέλυσε τον Βαραββά, ενώ τον Ιησού, αφού τον μαστίγωσε, τον παρέδωσε για να σταυρωθεί.» Ω, τι θαύμα! Ενώ κρινόταν από τον Πιλάτο, φόβιζε τη γυναίκα του. Δεν βλέπει όμως το όνειρο ο ίδιος, αλλά η γυναίκα, είτε επειδή ο ίδιος ήταν ανάξιος, είτε επειδή δεν θα γινόταν πιστευτός, αλλά θα φαινόταν ότι μιλάει για να κάνει χάρη. Ίσως μάλιστα και να σιωπούσε, αν το έβλεπε αυτός, εφόσον ήταν κριτής. Και το όνειρο ήταν έργο της Θείας Πρόνοιας, το οποίο δεν συνέβη για να απολυθεί ο Χριστός εξαιτίας αυτού, αλλά για να σωθεί η γυναίκα. Πώς λοιπόν δεν τον απέλυσε; Επειδή δεν ήταν ασφαλές γι' αυτόν να τον αφήσει ελεύθερο, εφόσον κατηγορούνταν για ανταρσία. Αντιθέτως, έπρεπε να ζητήσει αποδείξεις, αν στρατολογούσε στρατιώτες, αν κατασκεύαζε όπλα. Τώρα όμως, ως επιπόλαιος και μαλθακός, παρασύρεται. Γι' αυτό και δεν είναι απαλλαγμένος ευθύνης. Διότι, όταν εκείνοι ζήτησαν αυτόν που ήταν διαβόητος για την κακία του, τους τον έδωσε, ενώ για τον Χριστό ρωτούσε: Τι να κάνω λοιπόν τον Ιησού; καθιστώντας εκείνους κυρίους της κρίσης. Καίτοι, εφόσον ήταν ηγεμόνας, μπορούσε να τον αποσπάσει, όπως έκανε ο χιλίαρχος με τον Παύλο. Εκείνοι όμως έλεγαν: Να σταυρωθεί, μη θέλοντας μόνο να τον σκοτώσουν, αλλά και να του προσάψουν επαίσχυντη κατηγορία, διότι ο σταυρός αποτελούσε την τιμωρία που προοριζόταν για τους κακούργους.