Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:29

Διότι οι απόστολοι, ενώ και τότε έκλαιγαν το βράδυ, αγαλλίασαν το πρωί. Και η Μαρία η Μαγδαληνή καθόταν κοντά στο μνημείο κλαίγοντας· σε αυτήν, αφού εμφανίστηκε ο Κύριος, αφαίρεσε τα δάκρυα από τα μάτια της, και εκπληρώθηκε αυτό που είχε προφητευθεί: «Και αφαίρεσε ο Θεός κάθε δάκρυ από κάθε πρόσωπο». Να θυμάστε τον Κύριό μας, ότι υπέμεινε τόσα πολλά για εμάς· εκδύθηκε τον ιματισμό του, τον έντυσαν με κόκκινη χλαμύδα, του φόρεσαν ακάνθινο στέφανο, τον έφτυσαν, τον ενέπαιξαν, και ραπίστηκε από έναν υπηρέτη ο Δεσπότης των πάντων. Κρεμάστηκε επί του ξύλου, τον πότισαν ξίδι με χολή, διαμοιράστηκαν τα ιμάτιά του μπροστά στα μάτια του, του κέντησαν την πλευρά με λόγχη, παρέδωσε το πνεύμα στα χέρια του Πατρός, το σώμα του τέθηκε σε μνημείο, αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, αναλήφθηκε εν δόξη στους ουρανούς, και τον προανήγγειλαν άγιοι άγγελοι λέγοντας: «Άρατε τις πύλες σας, άρχοντες». Αναλογιστείτε, λοιπόν, Εκείνον που επέδειξε τέτοια υπομονή, ώστε όποιος γίνει μιμητής Του, να γίνει και συγκάθεδρος και συγκληρονόμος Του, όπως ο Ίδιος υποσχέθηκε, στη βασιλεία των ουρανών, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Με αυτόν τον τρόπο έπαθε και ο άθλιος διάβολος. Διότι, ενώ ήθελε να πειράξει, πειράχθηκε ο ίδιος, και υποκινώντας τους στρατιώτες, ή μάλλον κινούμενος ο ίδιος μέσα στους δημίους, ενεργούσε τα πάντα εναντίον του εαυτού του. Διότι ήδη σκυλευόταν, και η νίκη ήταν αφανής στους ανθρώπους· αλλά την έφερε στο φως, έστω και παρά τη θέλησή του, ο άθλιος. Επειδή, όταν απογυμνώθηκε ο Κύριος και συντελέστηκε αόρατα το τρόπαιο κατά του διαβόλου, για να γίνει και αυτό φανερό, αμέσως τον έντυσαν, όπως μεν λέει ο Ιωάννης, με πορφύρα, όπως δε ο Ματθαίος και ο Μάρκος, με κόκκινη χλαμύδα, και του έβαλαν ακάνθινο στεφάνι στο κεφάλι του, και του έδωσαν ένα καλάμι στο χέρι· και πλησιάζοντάς τον με αυτόν τον τρόπο, γονάτιζαν μπροστά του.

Διότι, όταν ο Ιησούς παραδόθηκε στον Πιλάτο, τον αποστρέφονταν μερικοί από τους στρατιώτες, αφενός χτυπώντας τον ανόσια, αφετέρου ατιμάζοντάς τον με φτυσίματα, και υβρίζοντάς τον με το ακάνθινο στεφάνι, περιπαίζοντάς τον και λέγοντας: «Χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων.» Γι' αυτό ομιλεί για εκείνον τον οποίον αποστρέφονται τα έθνη, οι δούλοι, οι άρχοντες. Σε αυτό βεβαίως θα ακολουθήσει και το «Αγιάσατε», αλλά επειδή υπέφερε κατά θεία οικονομία τους εμπαιγμούς από τα έθνη, θα αναλάμψει μετά από αυτό, και θα δοξαστεί από όλους, τόσο από όσους βρίσκονται στα ανώτατα αξιώματα όσο και από εκείνους που βρίσκονται σε κατώτερες θέσεις τιμής, όπως προλέγει λέγοντας: Βασιλείς θα τον δουν, και θα εγερθούν, δηλαδή από τους βασιλικούς τους θρόνους.

Διότι οι μεν «στρατιώτες» του Πιλάτου, «αφού παρέλαβαν τον Ιησού στο πραιτώριο, συγκέντρωσαν γύρω του όλη τη σπείρα, και αφού τον έγδυσαν του φόρεσαν μια κόκκινη χλαμύδα, και αφού έπλεξαν ένα στεφάνι από αγκάθια το έβαλαν στο κεφάλι του και ένα καλάμι στο χέρι του, και γονατίζοντας μπροστά του τον ενέπαιζαν λέγοντας: χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων, και αφού τον έφτυσαν πήραν το καλάμι και τον χτυπούσαν στο κεφάλι του. Και όταν τον ενέπαιξαν, του έβγαλαν τη χλαμύδα και του φόρεσαν τα ενδύματά του, και τον οδήγησαν για να τον σταυρώσουν», εκπληρώνοντας σχεδόν έμπρακτα το «διότι με περικύκλωσαν πολλοί σκύλοι, συναγωγή πονηρευομένων με περιέκλεισε», αλλά και το «τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου, καταμέτρησαν όλα μου τα οστά», και ακόμη το «αυτοί δε με παρατήρησαν και με κοίταξαν». Και το «μοιράστηκαν τα ενδύματά μου μεταξύ τους, και για τον ιματισμό μου έβαλαν κλήρο» εκπληρωνόταν και πάλι, όταν διαπέρασαν με καρφιά τα χέρια και τα πόδια του στον σταυρό, και όταν πήραν τα ενδύματά του και τα μοιράστηκαν μεταξύ τους· ο Ιωάννης, άλλωστε, εξιστορεί λέγοντας: «Οι στρατιώτες, λοιπόν, όταν σταύρωσαν τον Ιησού, πήραν τα ενδύματά του και τα έκαναν τέσσερα μέρη, στον κάθε στρατιώτη ένα μέρος». «

Και αφού γονάτισαν μπροστά του, τον ενέπαιζαν λέγοντας: Χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων. Σαν από κάποιο σύνθημα ο διάβολος κυρίευε τότε τις ψυχές όλων. Διότι, ας υποθέσουμε ότι οι Ιουδαίοι, λιώνοντας από τον φθόνο και την κακία, του συμπεριφέρονταν υβριστικά· οι στρατιώτες όμως, από πού και για ποια αιτία το έκαναν; Δεν είναι ολοφάνερο ότι ο διάβολος ήταν εκείνος που κυρίευε με μανία τότε τους πάντες; Επειδή μετέτρεπαν σε διασκέδαση τις ύβρεις εναντίον του, όντας άνθρωποι ωμοί και ανήμεροι. Ενώ δηλαδή έπρεπε να συσταλούν, ενώ έπρεπε να δακρύσουν, πράγμα που ένιωσε και ο απλός λαός, αυτοί δεν το έκαναν, αλλά αντίθετα, τον ύβριζαν και ορμούσαν εναντίον του, ίσως για να κάνουν και αυτοί τη χάρη στους Ιουδαίους, ή και επειδή έπρατταν τα πάντα από δική τους κακεντρέχεια. Και οι ύβρεις ήταν διάφορες και ποικίλες. Διότι εκείνη τη θεία κεφαλή πότε την ράπιζαν, πότε την εξύβριζαν με το ακάνθινο στεφάνι και πότε την χτυπούσαν με το καλάμι, άνδρες μιαροί και καταραμένοι. Ποια δικαιολογία θα υπάρχει λοιπόν για εμάς, όταν ταρασσόμαστε και οργιζόμαστε από τις ύβρεις που δεχόμαστε, ύστερα από αυτά που υπέφερε ο Χριστός; Διότι αυτό που συνέβαινε αποτελούσε το έσχατο όριο της ύβρεως.

Διότι, όπως ακριβώς πολλοί από τους στρατιώτες ούτε γευματίζουν ούτε κοιμούνται χωρίς τα όπλα τους, έτσι και τώρα, αντί για ξίφος ας το κρεμάσουμε πάνω στο κρεβάτι μας, αντί για σύρτη ας το χαράξουμε πάνω στις πόρτες μας, αντί για τείχος ας περιβάλουμε με αυτό ολόκληρο το σπίτι μας· ας περιφράξουμε με αυτό τα εσωτερικά και τα εξωτερικά. Διότι αυτό κατέλυσε τον θάνατο, άνοιξε τους ουρανούς, καθάρισε τη γη, ανέβασε τη δική μας φύση στον βασιλικό θρόνο, κατέλυσε την τυραννία του διαβόλου. Αυτό το είδος είναι διπλό· το ένα αποτελείται από ύλη, είτε από χρυσό, είτε από μαργαριτάρια, είτε από πολύτιμους λίθους, και πολλές φορές αφαιρείται από βαρβάρους ή κλέφτες· το άλλο, όμως, είναι άυλο· διότι η υπόστασή του δεν προέρχεται από ύλη, αλλά η ουσία του πηγάζει από την πίστη, και η ύλη του από τη διάθεση αυτού που το σχηματίζει. Αυτό μας φυλάει όταν κοιμόμαστε, αυτό μας παρέχει ασφάλεια όταν είμαστε ξύπνιοι, αυτό μας διασώζει όταν κινδυνεύουμε· μέσω αυτού καταλύεται ο πόλεμος και εγκαθιδρύεται η ειρήνη. Υμνώ, λοιπόν, το μακρόθυμο και ανεξίκακο μυστήριο της θείας Σου οικονομίας για εμένα, Κύριε· προσκυνώ τον τίμιο και ζωοποιό Σου σταυρό, Δέσποτα· εναγκαλίζομαι τα πάθη, φιλώ τους ήλους, και ασπάζομαι τις διατρήσεις των μελών Σου. Υπερθαυμάζω τον κάλαμο, τη λόγχη και τον σπόγγο· περιβάλλομαι τον αγκάθινο στέφανο ως βασιλικό διάδημα, και καλλωπίζομαι με τους εμπτυσμούς σαν να είναι διάφανοι πολύτιμοι λίθοι, και σεμνύνομαι με τα ραπίσματα σαν να είναι ο λαμπρότερος στολισμός.

Ω της ανοησίας, ω της ελαφρότητας! Μάλλον δε, και εκείνα ήταν δείγματα δειλής και πονηρής ψυχής, και τούτα ακόλαστης και θρασείας γνώμης. «Τότε οι στρατιώτες του ηγεμόνα, αφού παρέλαβαν τον Ιησού στο πραιτώριο, συγκέντρωσαν εναντίον του όλη τη σπείρα. Και αφού τον έγδυσαν από τα ιμάτιά του, του φόρεσαν κόκκινη χλαμύδα, και αφού έπλεξαν στεφάνι από αγκάθια, το τοποθέτησαν στο κεφάλι του, και έβαλαν ένα καλάμι στο δεξί του χέρι. Έπειτα, γονατίζοντας μπροστά του, τον περιέπαιζαν λέγοντας: Χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων». Αυτό το στρατιωτικό σώμα, λένε, είναι και κατά τα άλλα ακόλαστο και δύστροπο, αλλά γίνεται ακόμη χειρότερο, όταν βρει την ευκαιρία και τον χώρο για να κακουργήσει. Αν μάλιστα κάνει κάτι για το χρήμα ή για χάρη κάποιων, αλίμονο για την πονηριά του, γίνεται εντελώς ακράτητο και μανιακό. Τέτοιους βρίσκουμε και τους άρχοντες και τούτους τους δημίους. Δεν αρκούνται στον ορισμένο θάνατο, ούτε στις καθορισμένες τιμωρίες, αλλά πρώτα συμπεριφέρονται βάναυσα και υβρίζουν και επιτίθενται στον Δεσπότη με σκληρότητα, και επινοούν ύβρεις ποικίλες και διάφορες.

Μαστίγωσε δε τον Ιησού, είτε για να τους κάνει τη χάρη, είτε για να δείξει ότι τον καταδίκασε και αυτός, και ότι δεν πρόκειται να σταυρώσουν έναν αθώο άνθρωπο, αλλά έναν ατιμασμένο. Εκπληρώθηκε λοιπόν και το ρητό: «Την πλάτη μου έδωσα στις μαστιγώσεις.» «Τότε οι στρατιώτες του ηγεμόνα, αφού παρέλαβαν τον Ιησού στο πραιτώριο, συγκέντρωσαν γύρω του όλη τη σπείρα, και αφού τον έγδυσαν, του φόρεσαν έναν κόκκινο μανδύα, και αφού έπλεξαν ένα στεφάνι από αγκάθια, το τοποθέτησαν στο κεφάλι του, και ένα καλάμι στο δεξί του χέρι. Και πέφτοντας στα γόνατα μπροστά του, τον ενέπαιζαν λέγοντας: Χαίρε, ο βασιλιάς των Ιουδαίων. Και αφού τον έφτυσαν, πήραν το καλάμι και τον χτυπούσαν στο κεφάλι.» Εδώ εκπληρωνόταν ο λόγος του Δαβίδ: «Όνειδος σε άφρονα με παρέδωσες.» Διότι οι στρατιώτες, όντας ανόητοι, έπρατταν έργα αντάξιά τους. Τον μανδύα τον φόρεσαν αντί για πορφύρα, σαν σε βασιλιά, και το καλάμι το έδωσαν αντί για σκήπτρο, και το στεφάνι αντί για διάδημα. Τον προσκυνούσαν δε εμπαίζοντάς τον, διότι αυτό δηλώνει το να πέφτουν στα γόνατα, το να προσκυνούν. Δες δε πώς εξάντλησαν κάθε είδος ύβρεως, υβρίζοντας το μεν πρόσωπο με τα φτυσίματα, το δε κεφάλι με το στεφάνι, το δε χέρι με το καλάμι, το δε υπόλοιπο σώμα με τον μανδύα, και τα αυτιά με τα χλευαστικά λόγια.