Mt 27, 38 Εἶδες πῶς ὁ τῶν ὅλων γενεσιουργὸς καὶ κύριος τὴν αὐτοῦ φύσιν ἐπανορθοῖ· ταύτην γὰρ εἰς τὸ ἐν ἀρχαῖς ἀναφέρων διὰ τοῦ γενέσθαι καθ᾽ ἡμᾶς δι᾽ ἡμᾶς τὰ ἡμῶν ὑπὲρ ἡμῶν ὑπέμεινε πάθη. ἀπηρτημένῳ δὲ τοῦ σταυροῦ συνεκρέμαντο αὐτῷ δύο λῃσταὶ καὶ ὕβρις μὲν ὁμολογουμένως τό γε ἧκον εἰς τὸν τῶν Ἰουδαίων σκοπὸν πλὴν ἀνάμνησις προφητείας λεγούσης· «καὶ μετὰ ἀνόμων ἐλογίσθη». ἀλλὰ διὰ τῶν αὐτοῦ παθημάτων εἰς ἡμᾶς τρέχει τὰ ἀγαθά· ἀληθὲς γάρ, ὅτι «τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν». οἱ δύο οὗτοι λῃσταὶ τοὺς δύο ὑπέγραφον λαούς, ὧν ὁ μὲν μέχρι τελευτῆς τὴν ἀγνωμοσύνην ἐπεδείξατο καὶ οὐδὲ τὴν ἐσχάτην αἰχμαλωσίαν, ἣν ὑπὸ Ῥωμαίων ὑπέμεινεν, εἰς ἄμυναν τῶν κατὰ Χριστοῦ παροινιῶν ὡμολόγησεν ὑφίστασθαι, ὁ δὲ πρὸς αὐτῷ τῷ τέλει οὐκ ἀπέγνω τῆς ἀφέσεως, ἀλλὰ τὸ ὠμὸν τῶν κακῶν θεολογίᾳ διωρθώσατο. τό τε μὴν μέσον τῶν λῃστῶν σταυροῦ ἀνασχέσθαι τὸν κύριον τὸν ἑκούσιον αὐτοῦ 〈θάνατον τὴν〉 πρὸς τοὺς δύο λαοὺς ἀπεκάλυψε παρουσίαν. πρὸς οὓς ἑκὼν παρεγίνετο, ἀμφοτέρους τῇ ἑαυτοῦ ἐνανθρωπήσει βουληθεὶς ἀνανεώσασθαι, εἰ καὶ ὁ πρότερος ὡς ὁ εἷς τῶν λῃστῶν παρῃτήσατο, «οὐκ ἔχομεν» λέγων «βασιλέα εἰ μὴ Καίσαρα» καὶ τὸ αἷμα τὸ ἀθῷον ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ κεφαλὴν ἐξαιτούμενος καὶ ὡς δικαίῳ τῷ φόνῳ ἐναβρυνόμενος, ἀφ᾽ ὧν καὶ οὗτοι κἀκεῖνος κοινῶς τῆς βασιλείας ἐξέπεσον.
Μετάφραση
Είδες πώς ο Δημιουργός και Κύριος των πάντων επανορθώνει τη φύση του; Διότι, επαναφέροντάς την στην αρχική της κατάσταση με το να γίνει σαν κι εμάς για χάρη μας, υπέμεινε τα δικά μας πάθη υπέρ ημών. Όταν δε κρεμάστηκε στον σταυρό, σταυρώθηκαν μαζί του δύο ληστές, πράγμα που ομολογουμένως αποτελούσε ύβρη σύμφωνα με τον σκοπό των Ιουδαίων, πλην όμως αποτελούσε και υπόμνηση της προφητείας που λέει: «και συγκαταλέχθηκε μεταξύ των ανόμων». Αλλά μέσω των δικών του παθημάτων καταφθάνουν σε εμάς τα αγαθά· διότι είναι αληθινό ότι «με την πληγή του εμείς ιαθήκαμε». Αυτοί οι δύο ληστές προτύπωναν τους δύο λαούς, εκ των οποίων ο μεν μέχρι τέλους επέδειξε αγνωμοσύνη και δεν ομολόγησε ότι υφίσταται την έσχατη αιχμαλωσία, την οποία υπέμεινε από τους Ρωμαίους, ως τιμωρία για τις ύβρεις του κατά του Χριστού, ενώ ο άλλος, ακριβώς στο τέλος, δεν απελπίστηκε ως προς την άφεση, αλλά διόρθωσε τη σκληρότητα των κακών μέσω της θεολογίας. Και βέβαια το ότι ο Κύριος ανέχθηκε τον σταυρό ανάμεσα στους ληστές, αποκάλυψε την παρουσία του προς τους δύο λαούς. Στους οποίους προσήλθε εκούσια, επιθυμώντας να ανανεώσει και τους δύο με την ενανθρώπησή του, έστω κι αν ο πρώτος, όπως ο ένας από τους ληστές, τον αρνήθηκε, λέγοντας «δεν έχουμε άλλο βασιλιά εκτός από τον Καίσαρα» και ζητώντας να πέσει το αθώο αίμα πάνω στο κεφάλι του και καυχιόμενος για τον φόνο ως δίκαιη πράξη, εξαιτίας των οποίων τόσο αυτοί όσο και εκείνος εξέπεσαν από κοινού από τη βασιλεία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες