Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:41

Ας μην αγνοεί αυτός που κυριεύεται από τις ηδονές και μάλλον ευφραίνεται με αυτές, ότι και ο ίδιος, όπως οι Ιουδαίοι, ζητά τον Βαραββά και σκοτώνει τον Κύριο. Διότι έτσι και οι Ιουδαίοι, επειδή αγάπησαν τον φαύλο τρόπο ζωής του Βαραββά, τελικά απέδιωξαν την αρετή. Ας γνωρίζει επίσης και εκείνος που δεν είναι ισχυρός στην πίστη, ότι είναι όμοιος με εκείνους που απιστούν και λένε: «Αν είναι Υιός του Θεού, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σε αυτόν». Διότι και εκείνοι, όντας άπιστοι, ξεστόμιζαν αυτά τα λόγια. Τι πρέπει λοιπόν να πράττει κανείς ενόψει αυτών; Τίποτε άλλο παρά να πιστεύει στον Χριστό και να πολιτεύεται σύμφωνα με Αυτόν, όπως ακριβώς λέει και ο Παύλος: «Να γίνεστε μιμητές μου, όπως και εγώ του Χριστού»· και αφενός μεν να αποφεύγει τη φιλία των Ιουδαίων, και την απιστία, και τη χλεύη, και τους μύθους, και τις ατελείωτες γενεαλογίες, οι οποίες προκαλούν μάλλον άσκοπες συζητήσεις παρά εξυπηρετούν την οικονομία του Θεού που στηρίζεται στην πίστη· αφετέρου δε να κρατιέται από τον σταυρό, να πολιτεύεται επαξίως αυτού και να διακηρύττει τα ίδια λόγια με τον Παύλο: «Σε εμένα όμως ας μη συμβεί ποτέ να καυχηθώ για τίποτε άλλο, παρά μόνο για τον σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού».

Ήταν λοιπόν, και πολύ λογικά, σε εμάς τους ίδιους ή και στους άγιους μαθητές γλυκό και αγαπητό, και άξιο κάθε λόγου, το να είμαστε πάντοτε μαζί με τον Χριστό, τον χορηγό τόσων αγαθών σε εμάς, και να τον έχουμε πάντοτε παρόντα και να ζει μαζί μας· αλλά δεν φαινόταν πολύ ωφέλιμο για τον ίδιο το να παραμένει για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα στο σχήμα της ταπείνωσης, το οποίο είχε αποδεχθεί χρησίμως λόγω της αγάπης του για εμάς, όπως ήδη προείπαμε. Διότι έπρεπε μάλλον, αφού η οικονομία για εμάς είχε πλέον ολοκληρωθεί, να επιστρέψει ο ίδιος στη δική του δόξα, και μαζί με τη σάρκα που έλαβε για εμάς να επανέλθει στην ισότητα προς τον Θεό και Πατέρα, την οποία δεν θεώρησε αρπαγή – διότι μπορούσε να την έχει ως δικό του αγαθό – αλλά κατέβηκε στην ανθρώπινη αδοξία. Διότι, όσο ήταν ακόμη πάνω στη γη, καίτοι ήταν αληθινός Θεός και Κύριος των πάντων, δεν θεωρούνταν ανώτερος από κανέναν από εμάς, τουλάχιστον από εκείνους που δεν γνώριζαν τη δόξα του. Και γι' αυτό ραπίστηκε, και φτύστηκε, και σταυρώθηκε, και υπέμεινε τον εμπαιγμό της ιουδαϊκής ανοσιότητας, οι οποίοι τόλμησαν να πουν: «Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα τώρα από τον σταυρό, και θα σε πιστέψουμε». Επειδή όμως, αφού εκπλήρωσε το μυστήριο της σωτηρίας μας, αναλήφθηκε προς τον Πατέρα και Θεό στους ουρανούς, καθώς είχε πλέον παρέλθει ο χρόνος της ταπείνωσης και είχαν ολοκληρωθεί οι καιροί της εκούσιας κένωσης, φανερωνόταν πλέον ως Θεός στις άνω δυνάμεις.

Σημαίνει δε πάλι τόσο το αγελαίο και συρφετώδες πλήθος των Ιουδαίων, όσο και το θεομίσητο και ανόσιο στίφος εκείνων που ανέλαβαν να είναι οι καθοδηγητές, δηλαδή τους γραμματείς και τους Φαρισαίους, οι οποίοι, χλευάζοντας τα πάθη του Σωτήρα, έλεγαν πολλά εις βάρος της δικής τους κεφαλής, πότε μεν λέγοντας: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα τώρα από τον σταυρό, και θα σε πιστέψουμε»· και πότε πάλι: «Εσύ που καταλύεις τον ναό και τον οικοδομείς σε τρεις ημέρες, σώσε τον εαυτό σου». Διότι αυτά είναι βεβαίως τα αποβράσματα της παμμίαρης γλώσσας των Ιουδαίων. Όμως, ενώ οι άνθρωποι του κόσμου έχουν τέτοια φρονήματα, λέγει, και πράττουν και μιλούν κατ' αυτόν τον τρόπο, εσείς μεν θα λυπηθείτε, αλλά δεν θα παραμείνετε πάσχοντας αυτό για μακρύ χρόνο· διότι η λύπη θα μετατραπεί σε χαρά. Επειδή θα αναστηθώ, και θα εξαφανίσω εντελώς την αφορμή της κατήφειας· θα περιστείλω τα δάκρυα, και θα σας επαναφέρω σε ευθυμία διαρκή και απέραντη. Διότι η χαρά των αγίων είναι ακατάπαυστη. Επειδή ο Χριστός ζει εις το διηνεκές· και έχει καταλυθεί ο θάνατος όλων δι' αυτού. Είναι όμως κατά κάποιο τρόπο λογικό να κατανοήσουμε ότι, αντιστρόφως, σε όσους ανήκουν στον κόσμο θα συμβεί αναπόφευκτα το να λυπούνται αδιάκοπα.

Αυτός μας δίδαξε την οδό της σωτηρίας· και αφού διέλυσε την άγνοια σαν ομίχλη ή σύννεφο, μας φανέρωσε λαμπρή τη γνώση των θείων δογμάτων. Αυτός μας καθιστά συμπολίτες με τους αγγέλους στον ουρανό. Αυτός ένωσε τα επίγεια με τα επουράνια και ανέδειξε την ανθρώπινη φύση να συμβιώνει με τα πνεύματα που βρίσκονται εκεί, η οποία παλαιότερα ήταν χωρισμένη εξαιτίας της αμαρτίας και είχε δραπετεύσει, ενώ τώρα ενώθηκε μέσω της πίστεως και της ευσέβειας προς αυτόν. Αυτόν οι άθλιοι Ιουδαίοι δεν θέλησαν να τον ομολογήσουν ως Σωτήρα και Κύριο, αλλά, σαν να είχαν αδικηθεί τα μέγιστα επειδή ακριβώς ήλθε για να ευεργετήσει το ανθρώπινο γένος και να μας σώσει από τόσο μεγάλη απώλεια, ενώ έπρεπε να αναγνωρίσουν τη χάρη για τις ευεργεσίες που έλαβαν και να φανούν ευγνώμονες, τον παρέδωσαν σε θάνατο και σταυρό. Και βλέποντάς τον κρεμασμένο πάνω στο ξύλο, οι Ιουδαίοι πάλι τον βλασφημούσαν και χλευάζοντας έλεγαν: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα τώρα από τον σταυρό, και θα σε πιστέψουμε». Αφού λοιπόν υπέμεινε τον θάνατο υπέρ όλων ημών ο Σωτήρας και κατέβηκε στον άδη, λαφυραγωγεί τον πλούτο του διαβόλου, λέγοντας «σε αυτούς που βρίσκονται στα δεσμά: Εξέλθετε, και σε αυτούς που βρίσκονται στο σκοτάδι: Φανερωθείτε», όπως λέει ο προφήτης. Ανασταίνοντας δε τριήμερο τον δικό του ναό, ως απαρχή όσων έχουν κοιμηθεί, ανέδειξε τη φύση ελεύθερη από τα δεσμά του θανάτου, λέγοντας: «Πού είναι η νίκη σου, θάνατε;»

Διότι ο Λόγος παρέμεινε αυτό που ήταν, αν και έγινε σάρκα, ώστε αυτός που είναι υπεράνω όλων και βρέθηκε ανάμεσα σε όλα χάρη στο ανθρώπινο στοιχείο, να διατηρήσει σώο το να είναι πέρα από καθετί και πέρα από τα μέτρα της κτίσης. Β— Αλλά, θα πει κάποιος, θα προσκολληθεί μεγάλη αδοξία στον Θεό Λόγο το να λέγεται ότι έπαθε. Και επιπλέον, ίσως να συκοφαντηθεί και αυτό το ίδιο το σεπτό μας μυστήριο. Α— Αλλά «καταφρονώντας την αισχύνη», επέλεξε να πάθει κατά σάρκα για εμάς, σύμφωνα με τις Γραφές. Θα θεωρούσα μάλιστα αρρώστια της ιουδαϊκής νοοτροπίας και φοβερό έγκλημα της ελληνικής ανοησίας το να φαίνεται κανείς ότι ντρέπεται για το πάθος του σταυρού. Ο θεσπέσιος Παύλος γράφει άλλωστε: «Επειδή και οι Ιουδαίοι ζητούν σημεία και οι Έλληνες γυρεύουν σοφία, εμείς όμως κηρύσσουμε Χριστό εσταυρωμένο, για τους Ιουδαίους μεν σκάνδαλο, για τα έθνη δε μωρία, για τους ίδιους όμως τους κλητούς, Ιουδαίους και Έλληνες, Χριστό, Θεού δύναμη και Θεού σοφία, διότι το μωρό του Θεού είναι σοφότερο από τους ανθρώπους, και το ασθενές του Θεού είναι ισχυρότερο από τους ανθρώπους.» Β— Με ποιον τρόπο; Διότι καθόλου δεν καταλαβαίνω. Α— Δεν λέει άραγε ότι το πάθος στον σταυρό έγινε σκάνδαλο για τους Ιουδαίους και μωρία για τους Έλληνες; Διότι οι πρώτοι έλεγαν, βλέποντάς τον κρεμασμένο στο ξύλο και κουνώντας τα μιαιφόνα κεφάλια τους εναντίον του: «Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα τώρα από τον σταυρό, και θα σε πιστέψουμε.» Διότι νόμιζαν ότι νικήθηκε από τη δική τους δύναμη και έτσι συνελήφθη και έπαθε.

Διότι αυτοί, εμπαίζοντας και χλευάζοντάς τον, έλεγαν: Ουά, εσύ που καταλύεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον οικοδομείς. Άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σε αυτόν.

Σχετικά με τα ίδια προσθέτει και τα εξής λέγοντας: «Όλοι όσοι με βλέπουν με χλεύασαν· μίλησαν με τα χείλη τους, κούνησαν το κεφάλι. Ήλπισε στον Κύριο, ας τον λυτρώσει· ας τον σώσει, εφόσον τον θέλει». Και αυτά εκπληρώνονταν κατά τον καιρό του σωτηρίου πάθους, σύμφωνα με όσα εξιστορεί ο Ματθαίος λέγοντας: «Και οι διερχόμενοι τον βλασφημούσαν κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: Ουά, εσύ που καταλύεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον οικοδομείς· σώσε τον εαυτό σου. Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα τώρα από τον σταυρό». Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μαζί με τους Φαρισαίους και τους γραμματείς, έλεγαν: «Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, και θα τον πιστέψουμε».

Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μαζί με τους ιερείς, τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, έλεγαν: Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει.

Έπειτα, επειδή μνημόνευσε το δικό του πάθος, κάνει ακολούθως μνεία και σε εκείνους που προκάλεσαν το πάθος, λέγοντας: «Διότι μίλησαν οι εχθροί μου για εμένα, και εκείνοι που παραμονεύουν την ψυχή μου»· ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο, «Και εκείνοι που επιτηρούν την ψυχή μου, βουλεύτηκαν όλοι μαζί, λέγοντας: Ο Θεός τον εγκατέλειψε· καταδιώξτε και συλλάβετέ τον, διότι δεν υπάρχει κάποιος για να τον σώσει». Διότι αυτά έλεγαν οι αρχιερείς και εκείνοι που ήταν μαζί τους κατά τον καιρό του πάθους, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: «Αυτός που καταλύει τον ναό και σε τρεις ημέρες τον εγείρει, άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σε αυτόν». «Θεέ μου, μην απομακρυνθείς από εμένα· Θεέ μου, πρόσεξε και σπεύσε προς βοήθειά μου». Οι μεν προαναφερθέντες εχθροί μου έλεγαν: «Ο Θεός τον εγκατέλειψε»· εγώ όμως ικετεύω και παρακαλώ εσένα, τον Θεό μου, να παρίστασαι πάντοτε κοντά μου, και να μη στέκεσαι μακριά μου, αλλά να προστρέξεις στη βοήθειά μου. Διότι, αποκτώντας εσένα ως βοηθό, γνωρίζω ότι θα δω όλους τους εχθρούς μου να καταντροπιάζονται. Το δε «ας ντροπιαστούν», σύμφωνα με τη συνήθεια της Θείας Γραφής, και εδώ έχει ειπωθεί αντί του «θα ντροπιαστούν»· και το «ας εκλείψουν», αντί του «θα εκλείψουν εκείνοι που διαβάλλουν την ψυχή μου»· ή σύμφωνα με τον Σύμμαχο, «εκείνοι που εναντιώνονται στην ψυχή μου».

Όλα αυτά λοιπόν προφητεύονταν σαφώς μέσω του ψαλμού για όσα επρόκειτο να συμβούν ύστερα από πολύ καιρό, και εκπληρώθηκαν όταν, σύμφωνα με τον Ματθαίο, αφού σταυρώθηκαν μαζί του δύο ληστές, ένας «από τα δεξιά» και ένας «από τα αριστερά» του Σωτήρα, «οι περαστικοί τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου· αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μαζί με τους πρεσβυτέρους και τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει. Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό και θα πιστέψουμε σε αυτόν. Αν έχει εμπιστοσύνη στον Θεό, ας τον λυτρώσει τώρα, αν τον θέλει· διότι είπε ότι είμαι Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Λουκά: «στεκόταν ο λαός και κοίταζε, και τον χλεύαζαν οι άρχοντες μαζί τους, λέγοντας: άλλους έσωσε, ας σώσει τον εαυτό του, αν αυτός είναι ο Χριστός, ο εκλεκτός Υιός του Θεού», σύμφωνα δε με τον Μάρκο: «και οι περαστικοί τον βλασφημούσαν κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον χτίζεις, σώσε τον εαυτό σου και κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μεταξύ τους μαζί με τους γραμματείς, έλεγαν: άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει».

Και αυτοί που περνούσαν από εκεί τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: Ουά, εσύ που γκρεμίζεις τον ναό του Θεού και σε τρεις ημέρες τον οικοδομείς, σώσε τον εαυτό σου. Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό, για να δούμε και να πιστέψουμε. «Βοήθησέ με, Κύριε, ο Θεός μου». Θεωρεί δική του βοήθεια και σωτηρία τη δική μας, καθώς έγινε μεσίτης μας και αρχιερέας προς τον Πατέρα· γι' αυτό αποκαλεί τον Πατέρα και δικό του Κύριο και Θεό, πράγμα που αρμόζει στα δικά μας πρόσωπα. Αυτό άλλωστε είναι ίδιον του μεσίτη και του αρχιερέα, να αναλαμβάνει τα πρόσωπα εκείνων υπέρ των οποίων ιερουργεί και μεσιτεύει. «Και ας γνωρίσουν ότι αυτή είναι η δική σου χείρα». Και για ποια χείρα μιλάει; Είναι φανερό ότι με τη λέξη χείρα εννοεί εδώ την οικονομία του σταυρού και της ανάστασης. Επειδή δηλαδή τα μεγάλα από τα θαύματα συνηθίζεται να ονομάζονται δάχτυλο του Θεού, αναγκαστικά, σε σύγκριση με τα προειπωθέντα, επειδή το θαύμα του σταυρού και της ανάστασης υπήρξε το μέγιστο, το ονομάζει χείρα. Αυτό ακριβώς θέλει να γνωρίσουν οι άνθρωποι, και ότι αυτός την έκανε· τουτέστιν, ότι με τη δική του γνώμη και ευδοκία έχει πραχθεί, ώστε, μαθαίνοντας τη συμφωνία Πατρός και Υιού, να εκπαιδευτούν στο μυστήριο της θεογνωσίας. «Αυτοί θα καταραστούν». Κατάρα εδώ ονομάζει τον σταυρό, επειδή στον νόμο ήταν γραμμένο: Επικατάρατος είναι καθένας που κρεμιέται πάνω σε ξύλο.

Ε΄. Όχι μόνο από τον σταυρό, αλλά και από αυτά τα ίδια τα λόγια του πάνω στον σταυρό μπορεί να διαπιστώσει κανείς την άφατη φιλανθρωπία του. Διότι, ενώ ήταν ακόμη προσηλωμένος και τον χλεύαζαν, τον περιγελούσαν και τον έφτυναν, εκείνος έλεγε: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους την αμαρτία· διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Και ενώ σταυρώνεται, προσεύχεται υπέρ εκείνων που τον σταυρώνουν· αν και εκείνοι έλεγαν το αντίθετο: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό, και θα σε πιστέψουμε», έλεγαν. Και όμως, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν κατεβαίνει από τον σταυρό, επειδή είναι Υιός του Θεού, και γι' αυτό ήλθε, για να σταυρωθεί υπέρ ημών. «Κατέβα από τον σταυρό», λένε, «και θα σε πιστέψουμε». Αυτά είναι απλώς λόγια και πρόφαση απιστίας. Διότι πολύ μεγαλύτερο από το να κατέβει από τον σταυρό ήταν το να αναστηθεί, ενώ ο λίθος βρισκόταν τοποθετημένος πάνω στον τάφο· πολύ μεγαλύτερο από το να κατέβει από τον σταυρό ήταν το να βγάλει από το μνήμα τον Λάζαρο, αν και ήταν νεκρός, δεμένος με τα σάβανα και ήδη τετραήμερος.

Αυτά συνέβησαν πάνω στον σταυρό και οι Ιουδαίοι χλεύαζαν λέγοντας: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό και θα σε πιστέψουμε». Αναλογίσου τη φωνή των τέκνων του διαβόλου, πώς μιμούνται αυτή την πατρική φωνή. Ο διάβολος λέει στον Σωτήρα στο πτερύγιο του ναού: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, ρίξε τον εαυτό σου κάτω». Παρομοίως και οι Ιουδαίοι: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό και θα σε πιστέψουμε».

Και ποια γλώσσα θα μπορούσε άραγε να εξιστορήσει, πόσα και ποιας λογής αγαθά δώρισε μέσω εσένα ο Χριστός και Θεός στο γένος των ανθρώπων; Εφόσον λοιπόν, αγιασμένο και φιλέορτο πλήθος, αυτά τα γνωρίσαμε μέσα από τον λόγο, ας ασπαστούμε με αγνές καρδιές και με καθαρά στόματα το σεβάσμιο και ζωοποιό ξύλο, στο οποίο καρφώθηκε ο Χριστός ο Θεός μας, και τρυπήθηκαν μαζί με τα καρφιά οι θείες παλάμες Του, πάνω στο οποίο οι Κυριοκτόνοι διαπέρασαν με τη λόγχη την πλευρά Του, και Τον πότισαν για να γευθεί ξίδι αναμεμειγμένο με χολή· ενώ οι περαστικοί και οι διαβάτες κουνούσαν τα κεφάλια τους, χλευάζοντας και λέγοντας: «Ουά! Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει· εάν είναι Υιός του Θεού, ας κατεβεί τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σε αυτόν». Αυτά έλεγε η αγνώμων και πωρωμένη συνάθροιση των Εβραίων, που είχε απολαύσει την ευεργεσία των θείων θαυμάτων· εμείς όμως ας προσκυνήσουμε με πίστη τα ζωοποιά πάθη του Χριστού, τη σταύρωση, την ταφή, την τριήμερη εκ νεκρών έγερση· ώστε και να συναναστηθούμε και να συνδοξαστούμε, εάν βέβαια συμπάσχουμε, όπως ακριβώς προκήρυξε το σκεύος της εκλογής, ο θείος Παύλος. Σε αυτά και για αυτά μας προσκαλεί λοιπόν σήμερα ο εορταζόμενος πανάγιος σταυρός, και αυτά τα άφθαρτα και αιώνια εδέσματα τα παραθέτει σε όλους εξίσου, στα σπίτια, στις αγορές, στις νύχτες, στις ημέρες, στις πόλεις, στις ερήμους.

Όταν δε ανυψώθηκε στον Σταυρό γυμνός, φέροντας στην πλάτη του τις πληγές από τα μαστιγώματα, και σταυρωνόταν, ούτε τότε δεν ημερεύαν εκείνα τα άγρια θηρία, αλλά γίνονταν ακόμη πιο μανιώδη, και η τραγωδία εντεινόταν, και ο χλευασμός αυξανόταν. Άλλοι μεν έλεγαν: «Εσύ που καταλύεις τον ναό και σε τρεις ημέρες τον ανοικοδομείς». Άλλοι δε έλεγαν: «Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει». Άλλοι πάλι έλεγαν: «Εάν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον Σταυρό και θα σε πιστέψουμε». Και τι να πει κανείς για τότε που, ποτίζοντάς τον χολή και όξος με το σφουγγάρι, τον ύβριζαν βάναυσα;

Διότι εκείνοι που τον έβλεπαν σταυρωμένο κουνούσαν τα κεφάλια τους και έστρεφαν τα χείλη τους, και χλευάζοντας περιφρονητικά μεταξύ τους, έλεγαν ειρωνευόμενοι αυτά που είναι γραμμένα και στα απομνημονεύματα των αποστόλων του: Έλεγε τον εαυτό του Υιό του Θεού, ας κατεβεί και ας περπατήσει· ας τον σώσει ο Θεός.

Ο Χριστός είναι εκπληρωτής, και όχι οφειλέτης του νόμου. Έχει τεθεί για πτώση και ανάσταση, πτώση μεν της αμαρτίας, έγερση δε της δικαιοσύνης, και ως σημείο αντιλεγόμενο για τους κυριοκτόνους Ιουδαίους που λένε: «Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό, και θα σε πιστέψουμε» και «Τη δική σου ψυχή θα τη διαπεράσει ρομφαία, ώστε να αποκαλυφθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών», διότι είσαι αληθινά μητέρα που υποφέρεις τον μητρικό πόνο για το τέκνο και Θεό, ο οποίος έπαθε για εμάς κατά σάρκα.

Διότι Ιουδαίος λέγεται αυτός που εξομολογείται. «Τότε σταυρώνονται μαζί του δύο ληστές, ένας από τα δεξιά και ένας από τα αριστερά· και οι διερχόμενοι τον βλασφημούσαν, κουνώντας τα κεφάλια τους και λέγοντας: Εσύ που καταλύεις τον ναό και τον οικοδομείς σε τρεις ημέρες, σώσε τον εαυτό σου· αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό. Ομοίως δε και οι αρχιερείς, εμπαίζοντάς τον μαζί με τους γραμματείς, τους πρεσβυτέρους και τους Φαρισαίους, έλεγαν: Άλλους έσωσε, τον εαυτό του δεν μπορεί να σώσει; Αν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, ας κατέβει τώρα από τον σταυρό, και θα πιστέψουμε σε αυτόν. Έχει την πεποίθησή του στον Θεό, ας τον γλιτώσει τώρα, αν τον θέλει· διότι είπε ότι, είμαι Υιός του Θεού. Το ίδιο τον ονείδιζαν και οι ληστές που συσταυρώθηκαν μαζί του.» Προς συκοφαντία του Χριστού συσταυρώνουν μαζί του δύο ληστές, ώστε να θεωρηθεί και αυτός τέτοιος παράνομος όπως εκείνοι. Αυτοί αποτέλεσαν τύπο των δύο λαών, του ιουδαϊκού και του εθνικού· διότι αμφότεροι ήταν παράνομοι και ονείδιζαν τον Χριστό· όπως ακριβώς και αυτοί οι ληστές προηγουμένως ονείδιζαν και οι δύο· αργότερα όμως ο ένας, αφού τον αναγνώρισε, τον ομολόγησε ως βασιλιά· γι' αυτό και έλεγε: Μνήσθητί μου, Κύριε, στη βασιλεία σου· έτσι λοιπόν και ο εθνικός λαός ομολόγησε τον Χριστό. Ο δε άλλος ληστής, ο ιουδαϊκός λαός, βλασφημούσε· ο διάβολος δε το υπέβαλε σε εκείνους που έλεγαν: «Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό.»