Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:6

Αλλά εδώ λοιπόν επιζητείται από εμένα η ακριβής διευκρίνιση της φαινομενικής αμφιβολίας. Διότι αυτοί που αθετούν τους προφήτες λένε ότι ο μεν προφήτης αναφέρει: «και τα έριξα στον οίκο του Κυρίου, στο χωνευτήριο»· ενώ το Ευαγγέλιο: «και τα έδωσαν για τον αγρό του κεραμέως». Άκουσε, λοιπόν, πώς αληθεύουν και οι δύο. Διότι οι δήθεν ευλαβείς Ιουδαίοι, οι τότε αρχιερείς, βλέποντας τον Ιούδα να μετανοεί και να λέει: «Αμάρτησα παραδίδοντας αθώο αίμα», λένε: «Τι αφορά εμάς; Εσύ ας όψεσαι». Άραγε δεν αφορά καθόλου εσάς που σταυρώνετε; Αλλά αυτός που έλαβε τον μισθό του φόνου και τον επέστρεψε «θα όψεται», ενώ εσείς που φονεύετε δεν θα όψεσθε; Έπειτα λένε μεταξύ τους: «Δεν επιτρέπεται να τα βάλουμε στον κορβανά, επειδή είναι αντίτιμο αίματος». Από το ίδιο σας το στόμα προέρχεται η καταδίκη. Εάν είναι μιαρός ο μισθός, μιαρή είναι και η πράξη. Αν πάλι εκπληρώνεις δικαιοσύνη σταυρώνοντας τον Χριστό, γιατί δεν αποδέχεσαι τον μισθό;

Αλλ' επειδή «το έργο του καθενός, όποιο και αν είναι, η φωτιά θα το δοκιμάσει», εύλογα προστάζει να τους ρίξουν «στο χωνευτήριο», προσθέτοντας: «με τον τρόπο που δοκιμάστηκα για χάρη τους». Ως χωνευτήριο δε εδώ φαίνεται ότι ονομάζει τον οίκο του Κυρίου. Όταν, λοιπόν, ο Κύριος είπε σύμφωνα με τη μετάφραση των Εβδομήκοντα, «ρίξε αυτούς στο χωνευτήριο», [ο προφήτης] προσθέτει: «και τους έριξα στον οίκο του Κυρίου, στο χωνευτήριο». Σύμφωνα δε με τον Ακύλα, όταν ο Κύριος είπε «ρίξε το» (είναι φανερό ότι εννοεί το αργύριο) «προς τον πλάστη», προσθέτει: «και το έριξα μέσα στον οίκο του Κυρίου προς τον πλάστη»· ενώ σύμφωνα με τον Σύμμαχο, όταν ο Κύριος είπε: «ρίξε το στο χωνευτήριο», προσθέτει λέγοντας: «και το έριξα στον οίκο του Κυρίου, στο χωνευτήριο». Ίσως δε αυτό να εκπληρώθηκε, όταν ο Ιούδας, αυτός που παρέδωσε τον Κύριο, βλέποντας «ότι καταδικάστηκε, μεταμελήθηκε και επέστρεψε τα αργύρια στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους, λέγοντας: αμάρτησα παραδίδοντας αθώο αίμα. Εκείνοι δε του είπαν: τι αφορά εμάς; Εσύ ας όψεσαι. Και αφού έριξε τα αργύρια μέσα στον ναό, αναχώρησε, και φεύγοντας απαγχονίστηκε. Οι δε αρχιερείς, παίρνοντας τα αργύρια, είπαν: δεν επιτρέπεται να τα βάλουμε στον κορβανά, επειδή είναι αντίτιμο αίματος. Αφού δε έκαναν συμβούλιο, αγόρασαν με αυτά τον αγρό του κεραμέα για την ταφή των ξένων. Γι' αυτό ο αγρός εκείνος ονομάστηκε αγρός αίματος έως τη σημερινή ημέρα».

γ΄. Τι έπραξε λοιπόν εκείνος; Όταν είδε ότι μάταια κοπιάζει και ότι δεν καταδέχονταν να λάβουν τα αργύρια, τα έριξε μέσα στον ναό και, αφού αναχώρησε, απαγχονίστηκε. Οι δε αρχιερείς, αφού πήραν τα αργύρια, είπαν: «Δεν επιτρέπεται να τα βάλουμε στον κορβανά, επειδή είναι αντίτιμο αίματος». Και αφού συσκέφθηκαν, αγόρασαν με αυτά τον αγρό του κεραμέως για την ταφή των ξένων. Γι' αυτό, ο αγρός εκείνος ονομάστηκε Αγρός Αίματος έως τη σημερινή ημέρα.

Επειδή, λοιπόν, γνώριζαν ότι αγόρασαν τον φόνο, δεν τα έβαλαν στον κορβανά, αλλά αγόρασαν έναν αγρό για την ταφή των ξένων. Έγινε όμως και αυτό μαρτυρία εναντίον τους και απόδειξη της προδοσίας. Διότι το όνομα του χωραφιού διακήρυττε σε όλους τη μιαιφονία τους πιο ηχηρά και από σάλπιγγα. Και ούτε το πράττουν αυτό έτσι απλά, αλλά αφού έκαναν συμβούλιο, και παντού ενεργούν με αυτόν τον τρόπο, προκειμένου κανείς να μην είναι αθώος για το τόλμημα, αλλά να είναι όλοι υπεύθυνοι. Αυτά, εξάλλου, τα προέλεγε εξαρχής η προφητεία.

Μερικοί δε λέγουν ότι ο Ιούδας, επειδή ήταν φιλάργυρος, υπέθεσε πως ο ίδιος θα κέρδιζε τα αργύρια προδίδοντας τον Χριστό, και πως ο Χριστός δεν θα θανατωνόταν, αλλά θα ξέφευγε από τους Ιουδαίους, όπως το είχε κάνει πολλές φορές. Τότε όμως, βλέποντάς τον να έχει κατακριθεί και να έχει ήδη καταδικαστεί σε θάνατο, μεταμελήθηκε, διότι η εξέλιξη του πράγματος ήταν διαφορετική από αυτήν που υπέθετε. Γι' αυτό και απαγχονίστηκε, ώστε να προλάβει τον Ιησού στον Άδη, και ικετεύοντάς τον να επιτύχει τη σωτηρία. Πλην όμως μάθε ότι πέρασε μεν τον λαιμό του στη θηλιά, κρεμώντας τον εαυτό του από κάποιο δέντρο· επειδή όμως το δέντρο έγειρε, επέζησε, καθώς ο Θεός ήθελε είτε να τον διατηρήσει για μετάνοια, είτε για παραδειγματισμό και καταισχύνη. Διότι λέγουν ότι προσβλήθηκε από υδρωπικία, σε τέτοιο βαθμό ώστε, εκεί όπου μια άμαξα περνά εύκολα, ο ίδιος να μην μπορεί να περάσει. Έπειτα, αφού έπεσε μπρούμυτα, «ελάκησεν», δηλαδή διαρράγηκε, όπως λέει ο Λουκάς στις Πράξεις. «Οι δε αρχιερείς, λαμβάνοντας τα αργύρια, είπαν:

«Δεν επιτρέπεται να τα βάλουμε στον κορβανά, επειδή είναι αντίτιμο αίματος. Αφού λοιπόν έκαναν συμβούλιο, αγόρασαν με αυτά τον αγρό του κεραμέα, για να θάβονται εκεί οι ξένοι· γι' αυτό ο αγρός εκείνος ονομάστηκε Αγρός αίματος, μέχρι σήμερα. Τότε εκπληρώθηκε αυτό που είχε ειπωθεί μέσω του προφήτη Ιερεμία, ο οποίος έλεγε: «Και έλαβαν τα τριάντα αργύρια, την τιμή αυτού που είχε κοστολογηθεί, τον οποίο κοστολόγησαν κάποιοι από τους γιους του Ισραήλ, και τα έδωσαν για τον αγρό του κεραμέα, όπως ακριβώς μου παρήγγειλε ο Κύριος.» Κορβανά ονόμαζαν το θησαυροφυλάκιο μέσα στον ναό, στο οποίο έριχναν τα δώρα που προσφέρονταν στον Θεό. Δες όμως πώς ο Θεός ανατρέπει τα σχέδιά τους, ώστε να διαδίδεται η δολοφονική τους πρόθεση· διότι, λέει, μέχρι σήμερα ο αγρός εκείνος ονομάζεται Αγρός αίματος, ώστε να θυμούνται όλοι ότι φόνευσαν τον Κύριο.