Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:62

Ομιλία ΠΘ΄. Την επομένη, η οποία είναι η ημέρα μετά την Παρασκευή, συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι στον Πιλάτο, λέγοντας: «Κύριε, θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος, όσο ακόμη ζούσε, είπε: "Μετά από τρεις ημέρες ανασταίνομαι". Δώσε λοιπόν διαταγή να ασφαλιστεί ο τάφος έως την τρίτη ημέρα, μήπως τυχόν έλθουν οι μαθητές του, τον κλέψουν και πουν στον λαό ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς· και τότε η τελευταία πλάνη θα είναι χειρότερη από την πρώτη».

Διότι οι εύθραυστες ψυχές και όσες διαχέονται εύκολα στις ηδονές δεν αντέχουν να δεχθούν τον θείο Λόγο, αλλά μάλλον τον δέχονται οι στερεές και όσες διάκεινται με ανδρείο φρόνημα προς την αρετή. ΛΑʹ. Την δε επαύριον, λέγει, η οποία ήταν μετά την Παρασκευή, συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι στον Πιλάτο και έλεγαν: Πάλι συγκεντρώθηκε το συνέδριο της παρανομίας. Εκείνοι που σκοτώνουν τους προφήτες και λιθοβολούν τους απεσταλμένους προς αυτούς· αυτοί που κατασπαράζουν δεινά τον αμπελώνα του Κυρίου, δηλαδή τον ισραηλιτικό λαό, και, έπειτα από τους δούλους, θανάτωσαν με απέχθεια τον κληρονόμο Υιό. Διότι αγνόησαν ότι θα είναι κληρονόμος όλης της κτίσεως, ως άνθρωπος. Επειδή, εάν το γνώριζαν, δεν θα είχαν σταυρώσει τον Κύριο της δόξης.

Και εξάλλου, η ημέρα του Πάθους έχει καταγραφεί ομόφωνα από όλους ως Παρασκευή· καθώς ο μεν Ματθαίος προσδιόρισε την επόμενη ημέρα με βάση αυτήν ως εξής: «την επαύριον, η οποία ήταν μετά την Παρασκευή»· ο δε Μάρκος είπε σαφώς τα εξής: «και όταν πλέον βράδιασε, επειδή ήταν Παρασκευή, δηλαδή προσάββατο».

Ποιοι τα λένε αυτά; Οι γραμματείς και οι φαρισαίοι, τα εκλεκτότερα δείγματα της ιουδαϊκής φιλανθρωπίας και συνέσεως. Διότι λέει η Γραφή: την επαύριον, η οποία είναι η ημέρα μετά την Παρασκευή, συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι μπροστά στον Πιλάτο λέγοντας: «Θυμηθήκαμε, κύριε, ότι εκείνος ο πλάνος είπε, όσο ζούσε ακόμη: Μετά από τρεις ημέρες ανασταίνομαι. Δώσε εντολή λοιπόν να ασφαλιστεί ο τάφος μέχρι την τρίτη ημέρα, μήπως τυχόν έρθουν οι μαθητές του, τον κλέψουν και πουν στον λαό, αναστήθηκε από τους νεκρούς». Τι υπάρχει πιο μιαρό από τέτοια λόγια; Τι πιο ασεβές από μια τέτοια γνώμη; Και τι πιο παράφορο από μια τέτοια αναισχυντία; Πλάνο αποκαλείς, ω Ιουδαίε, τον αλάνθαστο οδηγό της σωτηρίας, αυτόν που ήρθε ακριβώς για να απαλλάξει εσένα τον υβριστή από την πλάνη και να σε διασώσει από την καταδίκη της πλάνης;

Επειδή ο Χριστός θανατώθηκε ως στασιαστής, ήταν επόμενο το σώμα του να ριφθεί άταφο. Αλλά ο Ιωσήφ, όντας πλούσιος, είναι πιθανό ότι έδωσε και χρυσό στον Πιλάτο. Και αφού το παρέλαβε, το τιμά, εναποθέτοντάς το σε καινό μνημείο, στο οποίο ουδείς είχε τεθεί μέχρι τότε. Και αυτό αποτέλεσε οικονομία του Θεού, ώστε, όταν αναστήθηκε ο Κύριος, να μην μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι αναστήθηκε άλλος νεκρός που είχε ταφεί εκεί προηγουμένως. Γι' αυτόν λοιπόν τον λόγο ήταν καινό το μνημείο. Η δε Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία, δηλαδή η Θεοτόκος, την οποία προηγουμένως ονόμασε μητέρα του Ιωσή και του Ιακώβου, αυτές οι δύο κάθονταν απέναντι από τον τάφο αναμένοντας, ώστε, αν κατέπαυε η μανία, να πάνε να περιπτυχθούν το σώμα και να το μυρώσουν. Για τέτοιες γυναίκες έλεγε ο Ησαΐας: «Γυναίκες που έρχεστε από το θέαμα, ελάτε· διότι αυτός δεν είναι λαός που διαθέτει σύνεση». Διότι, ολοφάνερα, αναφέρεται στον ιουδαϊκό λαό που σταύρωσε τον Κύριο, λέγοντας ότι δεν έχουν σύνεση. Τις προσκαλεί, επομένως, να εγκαταλείψουν τον ασύνετο λαό, να προσέλθουν στους αποστόλους και να τους ευαγγελιστούν την ανάσταση. «Την δε επομένη, η οποία είναι μετά την Παρασκευή, συγκεντρώθηκαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι ενώπιον του Πιλάτου, λέγοντας: Κύριε, θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος είπε ενώ ζούσε ακόμη: Μετά από τρεις ημέρες εγείρομαι».