Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 27:66

Θέλεις να μάθεις και τον τόπο; Λέει πάλι στα Άσματα: κατέβηκα στον κήπο της καρυδιάς. Διότι κήπος ήταν ο τόπος όπου σταυρώθηκε. Και αν βέβαια τώρα έχει λαμπρυνθεί πάρα πολύ με βασιλικές δωρεές, παλαιότερα όμως ήταν κήπος, και τα σύμβολα και τα υπολείμματά του παραμένουν. Κήπος κλεισμένος, πηγή σφραγισμένη από τους Ιουδαίους που έλεγαν: θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο πλάνος, ενώ ζούσε ακόμη, είπε ότι μετά από τρεις ημέρες ανασταίνομαι, διάταξε λοιπόν να ασφαλιστεί ο τάφος. Και στη συνέχεια: Εκείνοι λοιπόν πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο, σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά. Προς αυτούς πολύ εύστοχα απευθυνόμενος κάποιος είπε: και θα τους κρίνεις στην ανάπαυση. Ποια είναι όμως η σφραγισμένη πηγή; Ή ποιος ερμηνεύεται ως πηγή φρέατος με ζωντανό νερό; Είναι ο ίδιος ο Σωτήρας, για τον οποίο έχει γραφτεί: διότι κοντά σου βρίσκεται η πηγή της ζωής.

Ομιλία περί της αναστάσεως, κατά τα εγκαίνια, και περί του αγίου μνήματος. Πολλά πράγματα τα οποία, κατά θεία οικονομία, στην αρχή φαίνονται αντίξοα, έχουν ωφέλιμη έκβαση. Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση του Ιωσήφ από τους αδελφούς του, καθώς και στην περίπτωση του Δαβίδ, όταν καταδιωκόταν από τον Σαούλ. Έτσι συνέβη και σε αυτόν τον άγιο τόπο. Διότι αρχικά ο τάφος της αναστάσεως είχε ασφαλιστεί και με σφραγίδες και με φρουρούς, όμως το καθένα από αυτά αποτέλεσε απόδειξη της αναστάσεως του Χριστού.

Τότε, λοιπόν, ο Δαρείος, μη μπορώντας πλέον να φέρει αντίρρηση στους σατράπες, διέταξε να φέρουν «τον Δανιήλ, και τον έριξαν στον λάκκο των λεόντων». Και παίρνοντας τον λόγο, «ο βασιλιάς του είπε: Ο Θεός σου, τον οποίο εσύ λατρεύεις αδιάκοπα, αυτός θα σε ελευθερώσει», προτρέποντάς τον να έχει θάρρος. Διότι, αφού εγώ, αν και το ήθελα, δεν μπόρεσα παρότι είμαι βασιλιάς, «ο Θεός τον οποίο λατρεύεις, αυτός θα σε ελευθερώσει», ώστε να αποδειχθεί ότι «τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό». «Και έφεραν έναν λίθο και τον τοποθέτησαν στο στόμιο του λάκκου, και ο βασιλιάς τον σφράγισε με το δαχτυλίδι του», «ώστε να μην αλλάξει τίποτα στην υπόθεση του Δανιήλ». Και αυτό ήταν έργο κακοήθειας. Διότι οι σατράπες, φοβούμενοι μήπως ο βασιλιάς διατάξει κρυφά να τον ανασύρουν από τον λάκκο, απαίτησαν να σφραγιστεί ο λίθος. Όπως ακριβώς έκαναν και οι άρχοντες των Φαρισαίων στην περίπτωση του Σωτήρα, «σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά».

Επειδή, λοιπόν, για μεν την ανάσταση ολόκληρος ο μετέπειτα χρόνος αποτελούσε τεκμήριο, για δε τον θάνατο, αν δεν γινόταν τότε, δεν θα υπήρχε άλλη ευκαιρία, γι' αυτό πέθανε δημόσια μπροστά στα μάτια όλων, αλλά δεν αναστήθηκε δημόσια, επειδή γνώριζε ότι ο μετέπειτα χρόνος επρόκειτο να μαρτυρήσει την αλήθεια. Διότι το να σφαγιαστεί ο όφις επάνω στο ξύλο ενώ έβλεπε ο κόσμος, αυτό είναι το θαυμαστό. Και τι δεν έκανε άλλωστε ο διάβολος, ώστε να πεθάνει Εκείνος στα κρυφά; Άκου τον Πιλάτο που λέει: «Πάρτε τον εσείς και σταυρώστε τον, διότι εγώ δεν βρίσκω καμία αιτία ενοχής σε αυτόν». Και πάλι οι Ιουδαίοι του έλεγαν: «Αν είσαι Υιός του Θεού, κατέβα από τον σταυρό». Επειδή, λοιπόν, δέχθηκε καίριο πλήγμα και δεν κατέβηκε, γι' αυτό και παραδόθηκε σε ταφή· μολονότι ήταν δυνατόν να αναστηθεί αμέσως, εντούτοις ετάφη για να γίνει πιστευτό το γεγονός. Αν και στους ιδιωτικούς θανάτους είναι δυνατόν να επικαλεστεί κανείς ως δικαιολογία τη λιποθυμία, εδώ όμως ούτε καν αυτό δεν χωράει. Διότι και οι στρατιώτες δεν του έσπασαν τα σκέλη, όπως των άλλων, για να καταστεί φανερό ότι είχε πεθάνει. Και είναι γνωστοί εκείνοι που έθαψαν το σώμα· γι' αυτό και οι ίδιοι οι Ιουδαίοι σφραγίζουν τον λίθο μαζί με τους στρατιώτες.

Και ασφάλισαν τον τάφο, σφραγίζοντάς τον μαζί με τη φρουρά. Δεν αφήνει τους στρατιώτες να τον σφραγίσουν μόνοι τους· διότι, έχοντας πληροφορηθεί τα σχετικά με αυτόν, δεν ήθελε πλέον να συμπράττει μαζί τους. Αλλά για να απαλλαγεί από αυτούς ανέχεται και αυτό, και λέει: «Εσείς σφραγίστε τον όπως θέλετε, ώστε να μην έχετε να κατηγορήσετε άλλους». Διότι, εάν σφράγιζαν τον τάφο μόνο οι στρατιώτες, θα μπορούσαν να ισχυριστούν (αν και αυτά που θα έλεγαν θα ήταν απίθανα και ψευδή· αλλά, όπως σε άλλα ζητήματα συμπεριφέρονταν αναίσχυντα, έτσι και σε αυτό θα μπορούσαν να πουν), ότι οι στρατιώτες, αφού επέτρεψαν να κλαπεί το σώμα, έδωσαν στους μαθητές την αφορμή να πλάσουν τον λόγο περί της αναστάσεως. Τώρα όμως, καθώς τον ασφάλισαν οι ίδιοι, δεν μπορούν να πουν ούτε αυτό.

Πράγματι, την πλάνη που οι ίδιοι μηχανευτήκατε, την προσάπτετε σε όσους λένε την αλήθεια. λβʹ. Ο Πιλάτος όμως είπε: «Έχετε φρουρά· πηγαίνετε», λέει, «και ασφαλίστε τον όπως γνωρίζετε». Και εκείνοι, αφού πήγαν, ασφάλισαν τον τάφο, σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά. Ο Πιλάτος αποφεύγει τη συνενοχή με τους θεοκτόνους, γνωρίζοντας ότι δεν βρήκε καμία ενοχή σε Αυτόν, και αποδίδει εξ ολοκλήρου σε εκείνους την ευθύνη αυτής της παραφοράς.

«Διάταξε, λοιπόν, να ασφαλιστεί ο τάφος μέχρι την τρίτη ημέρα, μήπως τυχόν έλθουν οι μαθητές του τη νύχτα, τον κλέψουν και πουν στον λαό: Αναστήθηκε από τους νεκρούς· και η τελευταία πλάνη θα είναι χειρότερη από την πρώτη. Τους είπε ο Πιλάτος: Έχετε φρουρά, πηγαίνετε και ασφαλίστε τον όπως γνωρίζετε. Εκείνοι δε, αφού πήγαν, ασφάλισαν τον τάφο, σφραγίζοντας τον λίθο μαζί με τη φρουρά». Δεν ονομάζει το Σάββατο, Σάββατο, διότι ούτε καν Σάββατο ήταν, ως προς την κακία των Ιουδαίων· διότι, ενώ ο νόμος διατάσσει την ημέρα του Σαββάτου να μην μετακινείται κανείς από τον τόπο του, οι παράνομοι Ιουδαίοι συγκεντρώνονται στον αλλόφυλο Πιλάτο, αντί της καθιερωμένης συνάξεως. Αλλά εκείνοι μεν κινούνται από τη δική τους πονηρία στο να προσέλθουν στον Πιλάτο και να ασφαλίσουν τον τάφο· όμως αυτό ήταν οικονομία του Θεού, ώστε η ανάσταση να λάβει χώρα με μάρτυρες τους εχθρούς, και ενώ ο τάφος ήταν σφραγισμένος και φρουρούμενος. Αξίζει δε να ερευνήσουμε από πού το έμαθαν οι Ιουδαίοι και είπαν ότι την τρίτη ημέρα θα αναστηθεί· διότι βέβαια ο Κύριος δεν το είχε πει αυτό με σαφήνεια και απρόκαλυπτα.