Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 28:11

Η Μαρία και οι γυναίκες που ήταν μαζί της ήρθαν το βράδυ στον τάφο, και έγινε σεισμός. Άκουσαν από τον άγγελο ότι αναστήθηκε. Αποστέλλονται από τον Χριστό προς τους μαθητές. Άκουσαν οι Ιουδαίοι για τον σεισμό και την ανάσταση, και έδωσαν χρήματα στους φρουρούς, για να πουν ψέματα. Ήρθαν οι μαθητές προς τον Ιησού στη Γαλιλαία. Εκείνος τους παραδίδει το βάπτισμα.

Όταν, λοιπόν, ο Πιλάτος, αφού του ζητήθηκε φρουρά, την παραχώρησε για τη φύλαξη του τάφου του μονογενούς Υιού του Θεού, ο Λογγίνος ήταν ο αρχηγός τους. Διότι αυτός ήταν που είχε φρουρήσει και τον σταυρό του Χριστού μαζί με τους στρατιώτες του. Αλλά, όταν συντελέστηκε η ανάσταση του Χριστού, όπως μας παρέδωσαν οι γραφές των θείων Ευαγγελίων, και αφού οι στρατιώτες ανήγγειλαν στους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους της ιουδαϊκής παρατάξεως τα θαύματα που συνέβησαν, εκείνοι, επειδή ντρέπονταν τον λαό και ήθελαν να συγκαλύψουν το θαύμα, έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες, ώστε να συκοφαντήσουν την ανάσταση του Χριστού. Έτσι, έπεισαν με πολλά χρήματα και τον Πιλάτο να αποδεχθεί τη συκοφαντία. Ο Λογγίνος όμως δεν προκρίνει τον δόλο έναντι της αλήθειας, ούτε λαμβάνει χρυσό εναντίον του Χριστού, ούτε ανέχθηκε να προτιμήσει τον μαμωνά από τον Θεό, ούτε, υποδουλωμένος στην πλεονεξία, γλίστρησε στον ολέθριο βυθό της, ούτε ανέχθηκε τις ψευδείς συκοφαντίες εναντίον του Χριστού, Εκείνου που ανέστησε τον Αδάμ, θανάτωσε τον θάνατο και ζωοποίησε τους θνητούς.

Ομιλία 90ή. Ενώ εκείνες πορεύονταν, ιδού, μερικοί από τη φρουρά ήρθαν στην πόλη και ανήγγειλαν στους αρχιερείς όλα όσα είχαν συμβεί. Και αφού συγκεντρώθηκαν μαζί με τους πρεσβυτέρους και συσκέφθηκαν, έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες, λέγοντας: «Να πείτε ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν, ενώ εμείς κοιμόμασταν. Και εάν αυτό ακουστεί στον ηγεμόνα, εμείς θα τον πείσουμε και θα σας απαλλάξουμε από κάθε ανησυχία».

Ή μάλλον, για τον λόγο αυτό δεν της επιτρέπεται να αγγίξει τον Ιησού, σύμφωνα με τον Ιωάννη, ως υπερβολικά περίεργη. Διότι, εφόσον, όπως λέει ο Ματθαίος, άγγιξε τα πόδια του, ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να τον αγγίξει ξανά; Ώστε, επειδή ήταν πλέον περιττή, την απομακρύνει. «Ενώ δε αυτές πορεύονταν, ιδού, μερικοί από τη φρουρά ήρθαν στην πόλη και ανήγγειλαν στους αρχιερείς όλα όσα είχαν συμβεί· και αφού συγκεντρώθηκαν με τους πρεσβυτέρους, έκαναν συμβούλιο και έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες, λέγοντας: Να πείτε ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν ενώ εμείς κοιμόμασταν· και εάν αυτό ακουστεί στον ηγεμόνα, εμείς θα τον πείσουμε και θα σας απαλλάξουμε από κάθε ανησυχία. Εκείνοι δε, αφού πήραν τα αργύρια, έπραξαν όπως διδάχθηκαν· και διαδόθηκε αυτός ο λόγος μεταξύ των Ιουδαίων μέχρι σήμερα.» Εκείνοι λοιπόν από τη φρουρά τα ανήγγειλαν όλα: ότι έγινε σεισμός, ότι ο λίθος μετακινήθηκε από μόνος του, ότι οι ίδιοι από τον φόβο τους έγιναν σαν νεκροί. Οι Ιουδαίοι όμως, χωρίς να καμφθούν ούτε από τα θαύματα που έγιναν κατά το Πάθος, ούτε από όσα μαρτυρήθηκαν από τους στρατιώτες στο μνήμα, χρησιμοποιώντας το δικό τους πάθος, τη φιλαργυρία, διαφθείρουν τους στρατιώτες, παρασύροντάς τους να ξεστομίσουν το πιο ασεβές και ανόητο από όλα: ότι δηλαδή κλάπηκε. Διότι, πώς θα τον έκλεβαν, ω ανόητοι, οι μαθητές, οι οποίοι εξαιτίας του φόβου τους ήταν κλειδωμένοι μέσα και δεν τολμούσαν καθόλου να βγουν έξω;