Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 28:13

Λοιπόν, ο Νικόδημος, ο άρχοντάς σας, και ο Ναθαναήλ, και ο Ιωσήφ ο από την Αριμαθαία, και ο Βιζής και ο Αλέξανδρος, οι οποίοι μάλιστα έφαγαν μαζί του στον γάμο του Σίμωνος του Γαλιλαίου, όπου και μετέβαλε το νερό σε κρασί· οι πρεσβύτεροι που είχαν σταλεί από εκείνον ως πρεσβεία για τον δούλο του εκατοντάρχου, για να τον ενοχλήσουν για τη σωτηρία του, διότι, λέει, «είναι άξιος να του προσφέρεις αυτό, γιατί αγαπά το έθνος μας και αυτός σας έχτισε τη συναγωγή»· ο βασιλικός, ο ανθύπατος, ο αδελφός του Ιαείρου του αρχισυναγώγου, του οποίου θεράπευσε τον γιο, και ο αδελφός αυτού, ο Ιάειρος, που τον παρακάλεσε και του ανέστησε και την κόρη από τους νεκρούς· ο Καϊάφας, ο τότε αρχιερέας σας, εκείνος που συμβούλευσε να πεθάνει ένας άνθρωπος και να μη χαθεί ολόκληρο το έθνος· τα παιδιά σας, που τότε φώναξαν: «Ωσαννά στον Υιό του Δαβίδ· ευλογημένος ο ερχόμενος στο όνομα του Κυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ»· ο μαθητής Ιούδας, που συμφώνησε για τριάντα αργύρια, για να τον παραδώσει σε σας· οι στρατιώτες, στους οποίους δώσατε τα αργύρια, ώστε να πουν ότι «οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν, ενώ εμείς κοιμόμασταν»· ο Ιώσηπος, ο συγγραφέας σας, ο οποίος μίλησε για τον Χριστό λέγοντας ότι ήταν άνδρας δίκαιος και αγαθός, που αναδείχθηκε από θεία χάρη και ευεργετούσε πολλούς με σημεία και τέρατα. Για τίνος, σύμφωνα με τον προφήτη, μοίρασαν τα ιμάτια και έβαλαν κλήρο; Τίνος τρύπησαν τα χέρια και τα πόδια; Ποιον πότισαν ξίδι και χολή μέσα στη δίψα του, ενώ ήταν κρεμασμένος επάνω στον σταυρό;

Και ας μη σου φανεί απίστευτο αυτό που λέγεται· διότι εκείνοι που έδωσαν στους στρατιώτες ικανά αργύρια για να πουν ότι οι μαθητές έκλεψαν τον Ιησού, δεν θα δίσταζαν να θάψουν άλλον νεκρό στον τάφο, εάν τους είχε επιτραπεί, και να αποκαλέσουν τον αναστάντα φάντασμα ή δαιμόνιο ή πνεύμα.

Η Μαρία και οι γυναίκες που ήταν μαζί της ήρθαν το βράδυ στον τάφο, και έγινε σεισμός. Άκουσαν από τον άγγελο ότι αναστήθηκε. Αποστέλλονται από τον Χριστό προς τους μαθητές. Άκουσαν οι Ιουδαίοι για τον σεισμό και την ανάσταση, και έδωσαν χρήματα στους φρουρούς, για να πουν ψέματα. Ήρθαν οι μαθητές προς τον Ιησού στη Γαλιλαία. Εκείνος τους παραδίδει το βάπτισμα.

Και το ότι οι Ιουδαίοι έφριτταν πάρα πολύ με το σημείο της αναστάσεως, επειδή ήταν ικανό να πείσει ότι ο Χριστός είναι αληθινά Θεός, θα το δείξει σαφώς το τελευταίο τους δραματούργημα. Διότι, όταν πληροφορήθηκαν την ανάσταση του Σωτήρα και ότι δεν βρέθηκε στο μνημείο, αφού θορυβήθηκαν και τρόμαξαν πάρα πολύ εξαιτίας αυτού του γεγονότος, σχεδίασαν να εξαγοράσουν με πολλά χρήματα τις συκοφαντίες των στρατιωτών. Έδωσαν δηλαδή αργύρια σε αυτούς, για να πουν «ότι οι μαθητές του ήρθαν και τον έκλεψαν ενώ εμείς κοιμόμασταν». Είναι μεγάλο λοιπόν το σημείο της αναστάσεως, το οποίο παρέχει αναμφισβήτητη απόδειξη ότι ο Ιησούς είναι Θεός, γεγονός για το οποίο ταράχθηκε η σκληρή και άκαμπτη καρδιά των Ιουδαίων.

Επειδή δε ο Χριστός, αφού διέρρηξε τα δεσμά του θανάτου, αναστήθηκε τριήμερος, και αυτό το πληροφορήθηκαν κυρίως οι καθοδηγητές των Ιουδαίων, τότε ακριβώς καταντροπιάστηκαν, και επειδή φοβήθηκαν μήπως τυχόν το μυστήριο της αναστάσεως γίνει γνωστό σε όλους, έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες, όπως είναι γραμμένο, για να πουν ότι «Οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν». Θα ντροπιαστούν όμως και με έναν άλλο τρόπο. Διότι, όταν τον δουν κατά τη συντέλεια του αιώνος να έρχεται μέσα στη δόξα του Πατρός μαζί με τους αγγέλους, τότε θα δοκιμάσουν ανείπωτη ντροπή, επειδή, αν και είναι υιοί του νυμφώνος εξαιτίας των πατέρων τους, αφού δικές τους είναι οι επαγγελίες, και η νομοθεσία, και η διαθήκη, θα αποπεμφθούν στο εξώτερο σκότος.

Είπε, λοιπόν, ότι τα πλήθη των Ιουδαίων θα είναι εντελώς ασύνετα, καθώς ο νόμος θα έχει σφραγιστεί, και αφού θα έχει αφαιρεθεί κάθε σύνεση που υπήρχε σε αυτούς, θα παραμείνουν τυφλοί, νοητά βεβαίως. Ποια, λοιπόν, είναι τα εγκλήματα και για ποιους λόγους συνέβη σε αυτούς να διολισθήσουν σε αυτό το σημείο, το ξεκαθαρίζει αμέσως. Διότι πάρα πολλά ήταν τα σχέδια που έκαναν εναντίον του Χριστού, και τα οποία δεν συνάδουν με τον Θεό. Διότι αυτό, νομίζω, σημαίνει το «όχι μέσω του Κυρίου»· και μάλιστα νόμιζαν μέσα τους ότι βουλεύονταν κρυφά και ότι επιχειρούσαν πικρά εγχειρήματα, ώστε ίσως και να έλεγαν: «Ποιος μας είδε, ή ποιος θα μάθει αυτά που εμείς κάνουμε;» Όμως αγνόησαν ότι καμία βουλή και πικρή σκέψη ανθρώπου και δύναμη εγχειρημάτων δεν θα μπορούσε να ξεφύγει από τον θείο και ακήρατο νου, ακόμη κι αν τυχόν έπραττε στο σκοτάδι και στα κρυφά. Διότι μίσθωναν τον προδότη Ιούδα, λέγοντας σχεδόν: «Ας δέσουμε τον δίκαιο, διότι μας είναι ενοχλητικός». Και πράγματι, τον παρέδωσαν στον σταυρό, και όσο περνούσε από το χέρι τους σκότωσαν τον αρχηγό της ζωής. Και όταν αναστήθηκε πάλι από τους νεκρούς, του επιτίθονταν φοβεροί και έπρατταν στα κρυφά όσα προέρχονταν από ανόσιο και βάσκανο νου. Διότι, όταν έμαθαν ότι είχε αναστηθεί, έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, για να πουν ότι οι μαθητές του, κρυφά μέσα στη νύχτα, τον έκλεψαν.

Διότι, λέει, επειδή συμπεριφέρθηκαν απέναντί του με ανόσια ύβρη, και τον αρχηγό της ζωής τον σκότωσαν, ασεβώντας απροκάλυπτα και απέναντι στον ίδιο τον Σωτήρα· για τον λόγο αυτόν και πολύ δίκαια, θα παραδώσω, λέει, τους πονηρούς και πλουσίους στα χέρια των εχθρών, αντί για την ταφή του, και αντί για τον θάνατό του. Διότι οι Ιουδαίοι αμάρτησαν με δύο τρόπους, και επειδή σκότωσαν τον Κύριο, και επειδή συκοφάντησαν την ταφή του. Και το πώς, θα το εξηγήσουμε. Διότι ετάφη, αφού υπέμεινε τον κατά σάρκα θάνατο· όμως αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, ενώ έγινε σεισμός στο μνημείο· έτσι ώστε και οι στρατιώτες που τον φρουρούσαν να αντιληφθούν το γεγονός, και να πάνε στους καθοδηγητές των Ιουδαίων για να αναγγείλουν αυτό, δηλαδή την ίδια την ανάσταση. Αυτοί δε, όπως λέει ο ευαγγελιστής, έδωσαν πολλά αργύρια στους στρατιώτες, για να πουν ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν. Και διαδόθηκε αυτός ο λόγος μεταξύ των Ιουδαίων μέχρι τη σημερινή ημέρα. Επομένως, για διπλά αμαρτήματα κατηγορεί αυτούς που ασέβησαν ο Θεός και Πατέρας· τους αποκαλεί δε πονηρούς και πλουσίους· πονηρούς μεν επειδή συκοφάντησαν και, με αστήρικτες κατηγορίες, σκότωσαν τον Ιησού· πλουσίους δε, επειδή με χρήματα έπεισαν τους φρουρούς του Πιλάτου να συκοφαντήσουν το σεπτό και μέγα μυστήριο της αναστάσεως.

Οι αρχιερείς, λοιπόν, και οι Φαρισαίοι σφράγισαν τον τάφο μέσω του Πιλάτου, ενώ οι γυναίκες είδαν τον Αναστάντα. Και ο Ησαΐας, γνωρίζοντας την ευτέλεια των αρχιερέων αφενός και τη σταθερότητα της πίστεως των γυναικών αφετέρου, λέει: Γυναίκες, που έρχεστε από το θέαμα, ελάτε, διότι αυτός δεν είναι λαός που έχει σύνεση. Οι αρχιερείς ασυνετούν και οι γυναίκες γίνονται αυτόπτες μάρτυρες. Και όταν οι στρατιώτες ήλθαν σε αυτούς στην πόλη και ανήγγειλαν τα όσα συνέβησαν, τους είπαν: Πείτε ότι οι μαθητές του ήλθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν ενώ εμείς κοιμόμασταν. Πολύ ορθά, λοιπόν, και αυτό το προείπε ο Ησαΐας σαν να μιλούσε εκ μέρους τους: Αλλά πείτε μας και αναγγείλετέ μας κάποια άλλη πλάνη.

Και προορώντας για τους Ιουδαίους που έπειθαν τους στρατιώτες να ψευσθούν και τους έλεγαν, να πείτε ότι τον έκλεψαν, λέει: αυτοί που προσηλώνονται σε μάταια και ψευδή, εγκατέλειψαν το έλεός τους. Διότι ήλθε Αυτός που τους ελεεί, σταυρώθηκε και αναστήθηκε, δίνοντας το τίμιο αίμα Του υπέρ των Ιουδαίων και των εθνών, και εκείνοι λένε, να πείτε ότι τον έκλεψαν, προσηλωμένοι σε μάταια και ψευδή. Σχετικά δε με την ανάστασή Του, και ο Ησαΐας λέει: Αυτός που ανήγαγε από τη γη τον μέγα ποιμένα των προβάτων. Πρόσθεσε το μέγα, ώστε να μη νομιστεί ότι είναι ισότιμος με τους προηγούμενους ποιμένες.

Σε ημέρα θλίψης μου τον Θεό αναζήτησα, με τα χέρια μου υψωμένα τη νύχτα ενώπιόν του, και δεν διαψεύστηκα. Μην αγανακτείς, λέει, ω Βασιλιά, μην οργιστείς, ω Λυτρωτή, μη θυμώσεις, ω Δέσποτα. Σε ημέρα θλίψης μου τον Θεό αναζήτησα· η καρδιά θλίφτηκε, ο λόγος ξεχύθηκε, η διάνοια απορούσε· με θορύβησαν τα λόγια των Φαρισαίων, με τάραξαν οι λόγοι των Γραμματέων· μου θόλωσε την πίστη η προδοσία του Πιλάτου, μου τάραξαν την ανδρεία τα λόγια των στρατιωτών, που εξαγοράστηκαν με αργύρια. Ποια είναι αυτά; Οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν, ενώ εμείς κοιμόμασταν.

Εγώ όμως βρισκόμουν σε θλίψη, διότι δεν αξιώθηκα τίποτα από όσα αναφέρθηκαν. Αλλά ούτε και έτσι πλανήθηκα ολοκληρωτικά, αλλά κατά την ημέρα της θλίψης μου, εσένα, τον Θεό μου, αναζήτησα. Και όταν οι μαθητές είπαν, είδαμε τον Κύριο, ντράπηκα να τους πω, εσείς είδατε αυτόν για τον οποίο οι Φαρισαίοι έλεγαν ότι οι μαθητές του, αφού ήρθαν τη νύχτα, τον έκλεψαν, ενώ εμείς κοιμόμασταν. Και σε αυτούς μεν δεν το είπα, εσένα όμως τον Θεό μου αναζήτησα. Δεν τους είπα: τι σχέση έχω εγώ με τον σταυρωθέντα;

Μήπως αυτοί που τον έκλεψαν πήραν τον Χριστό γυμνό; Ή μήπως αυτοί που βιάζονταν, αν βέβαια τον έκλεψαν, είχαν την άνεση χρόνου να του βγάλουν τα σάβανα και να τον ενταφιάσουν πάλι; Πώς λοιπόν ευσταθεί αυτό που υπέδειξαν οι Σαδδουκαίοι στους φύλακες να πουν: «Πείτε ότι ήρθαν οι μαθητές, ενώ εμείς κοιμόμασταν, και τον έκλεψαν· και εμείς θα καθησυχάσουμε τον ηγεμόνα»;

Πώς λοιπόν ευσταθεί ο ισχυρισμός: «ήρθαν οι μαθητές, τον έκλεψαν και έφυγαν»; Εγώ όμως και από την Παλαιά Διαθήκη αποδεικνύω για αυτόν τον λίθο, ότι γίνεται μέγας μάρτυρας, αποστομώνοντας με ποικίλους τρόπους τους εναντίους. Διότι και ο Ιακώβ χρίει λίθο, μη υποδηλώνοντας τίποτε άλλο παρά την καθιέρωση των μελλοντικών μαρτύρων του λίθου.

Αυτοί, εξάλλου, καθοδηγούνται την επόμενη ημέρα από τους αρχιερείς να διαδώσουν σε όλους ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν, ενώ εμείς κοιμόμασταν· πράγμα το οποίο βέβαια δεν θα είχαν κανένα περιθώριο να επινοήσουν, εάν είχε αναστηθεί το εσπέρας. Αλλά πιστεύω ότι διά μέσου αυτών αποδεικνύεται πως η φράση του Ματθαίου «ὀψὲ Σαββάτων» δεν σημαίνει την προχωρημένη ώρα του Σαββάτου ούτε την εσπερινή ώρα· αλλά ο ίδιος ο Ματθαίος προσέθεσε την ώρα κατά την οποία ξημέρωνε η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, η οποία ήταν το πρωί, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι σύμφωνα με τον Ιωάννη. Διότι έτσι θα μπορούσε να υπάρξει συμφωνία των ευαγγελικών φωνών· καθώς από αυτούς υποδηλώνεται ένας χρονικός καιρός, ενώ τα τμήματα αυτού του καιρού παραλλάσσουν από τον καθένα· επειδή για μία και την αυτή ώρα, είναι δυνατόν να εννοήσει κανείς και την αρχή, και το μέσον, και το τέλος.

Στο ενδιάμεσο λοιπόν χρονικό διάστημα, καθώς εκείνη αναχωρούσε προς τους αποστόλους μετά την πρώτη της άφιξη, ήταν φυσικό να έχει περάσει η ώρα· και όταν εκείνοι έφτασαν πάλι στον τάφο, ο χρόνος είχε παρέλθει ακόμη περισσότερο, ώστε να μην υπάρχει πλέον σκοτάδι, αλλά να είναι ήδη μέρα καθαρή, κατά την οποία οι προαναφερθέντες, όταν έφτασαν και στέκονταν έξω από το μνημείο, ήταν σε θέση να διακρίνουν τα οθόνια που κείτονταν μέσα· και πολύ περισσότερο όταν βρέθηκαν μέσα, καθώς ο τόπος είχε πια καταυγαστεί από τη λαμπρή ημέρα. Μου φαίνεται δε ότι τα οθόνια που κείτονταν μέσα, αφενός παρείχαν την απόδειξη ότι το σώμα δεν είχε αφαιρεθεί από ανθρώπους, όπως είχε υποθέσει η Μαρία· διότι κανείς από αυτούς που θα αφαιρούσαν το σώμα δεν θα άφηνε πίσω τα οθόνια· ούτε ο κλέφτης θα περίμενε ποτέ μέχρι να ξετυλίξει τα οθόνια και να συλληφθεί· αφετέρου αποτελούσαν αποδείξεις της εκ νεκρών αναστάσεως του σώματος. Διότι ο Θεός, ο οποίος μετασχηματίζει τα σώματα της ταπεινώσεώς μας ώστε να γίνουν σύμμορφα με το σώμα της δόξης του Χριστού, αφενός αλλοίωσε το σώμα ως όργανο της δυνάμεως που κατοίκησε μέσα του, μεταβάλλοντάς το προς το θειότερο, και αφετέρου άφησε τα οθόνια ως περιττά και ξένα προς την ουσία του σώματος. Μου φαίνεται, επίσης, ότι ο Πέτρος και ο Ιωάννης έφτασαν στο μνημείο την κατάλληλη στιγμή, ενώ ήταν ήδη καθαρή ημέρα και λαμπρό φως, ώστε να μην υπονοηθεί για αυτούς τούτο, ότι δηλαδή ήλθαν μέσα στη νύχτα και στο σκοτάδι, πράγμα για το οποίο ακριβώς τους συκοφάντησαν ψευδώς οι αρχιερείς, ότι δηλαδή ήλθαν τη νύχτα και έκλεψαν το σώμα.

Αυτοί, στρεφόμενοι ο ένας προς τον άλλον, είπαν και οι δύο τα εξής και μίλησαν με αθλιότητα: «Ήδη αυτή η ύβρις κατά του Ιησού ανάβει από κοντά σαν φωτιά, και τώρα μεγάλος φόβος μας κατέχει. Αλλά δεν πρέπει να ανησυχούμε, παρά μόνο να δωροδοκήσουμε τους στρατιώτες.» Έπειτα, στρεφόμενοι πάλι προς τη φρουρά, είπαν τα εξής: «Άκουσε, φρουρά, ποια είναι η δική μου απόφαση: όσα έχεις να πεις που αντιτίθενται στη θέλησή μας, κρύψε τα· διότι χάρη σε εμένα θα παραμείνεις ατιμώρητη για όλα, εάν πεις ότι οι οπαδοί του έκλεψαν κρυφά το νεκρό σώμα· θα σου προσφέρω μάλιστα τα πλέον πολύτιμα δώρα. Γιατί δεν πρέπει να αναφέρεις στον άρχοντα εκείνα τα γεγονότα που συντελούν στη δόξα του ενταφιασμένου, ενώ σε εμάς επιφέρουν κατήφεια, αναζωπυρώνουν σφόδρα την οργή του όχλου και στρέφουν την αγανάκτηση όλων εναντίον μας.» Η φάλαγγα των φυλάκων απάντησε τα εξής: «Εγώ δεν πρόκειται να αναφέρω στον ηγεμόνα τίποτα από όσα έχουν γίνει γνωστά, εφόσον εσύ το εγκρίνεις και υπόσχεσαι να με προστατεύσεις· σε εσένα, ωστόσο, θα ειπωθούν όλα.»

Αλλά, μολονότι έπραξαν αυτά, δεν πέτυχαν καθόλου τον σκοπό τους· αντίθετα, το εγχείρημά τους είχε τα αντίθετα αποτελέσματα. Και γι' αυτό έλεγαν το βράδυ: «Πώς να ξημερώσει;» Επειδή ήταν και πάλι φοβερά τα θαύματα που συνέβαιναν τη νύχτα της αναστάσεως, επειδή έβλεπαν τον τάφο ως νυμφώνα, το μνήμα σφραγισμένο και τον νεκρό να εξέρχεται γεμάτος ζωή, τους στρατιώτες σαν νεκρούς, τις γυναίκες να φέρουν μύρα, τους αγγέλους να φυλούν τα σάβανα, και άλλον άγγελο να κάθεται πάνω στον λίθο ως κήρυκας της αναστάσεως, τότε έλεγαν: «Πώς να ξημερώσει;» ώστε να δώσουμε αργύρια στους στρατιώτες, να δωροδοκήσουμε τον Πιλάτο, να υποκλέψουμε με απάτη την αλήθεια και να διαδώσουμε «ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν, ενώ εμείς κοιμόμασταν».

Ομιλία 90ή. Ενώ εκείνες πορεύονταν, ιδού, μερικοί από τη φρουρά ήρθαν στην πόλη και ανήγγειλαν στους αρχιερείς όλα όσα είχαν συμβεί. Και αφού συγκεντρώθηκαν μαζί με τους πρεσβυτέρους και συσκέφθηκαν, έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες, λέγοντας: «Να πείτε ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν, ενώ εμείς κοιμόμασταν. Και εάν αυτό ακουστεί στον ηγεμόνα, εμείς θα τον πείσουμε και θα σας απαλλάξουμε από κάθε ανησυχία».

2. Τι άραγε σημαίνουν και τα σουδάρια που είχαν κολλήσει με τη σμύρνα; Διότι αυτά είδε ο Πέτρος να κείτονται. Εάν δηλαδή ήθελαν να κλέψουν, δεν θα έκλεβαν το σώμα γυμνό· όχι μόνο για να μην το προσβάλουν, αλλά και για να μην καθυστερούν και χάνουν χρόνο αφαιρώντας τα, δίνοντας την ευκαιρία σε όσους το ήθελαν να ξυπνήσουν και να τους συλλάβουν. Μάλιστα, εφόσον υπήρχε η σμύρνα, ουσία τόσο κολλώδης για το σώμα και προσκολλημένη στα νεκρικά σάβανα· επομένως, δεν ήταν εύκολο να αποσπάσουν τα σάβανα από το σώμα, αλλά εκείνοι που θα το έκαναν αυτό χρειάζονταν πολύ χρόνο· ώστε και εξ αυτού καθίσταται απίθανη η κλοπή. Μήπως τάχα δεν γνώριζαν τον θυμό των Ιουδαίων, και ότι εναντίον τους θα ξέσπαγαν την οργή τους; Και ποιο θα ήταν τελικά το κέρδος τους, εάν δεν είχε αναστηθεί; Επειδή, λοιπόν, όλα αυτά τα γνώριζαν καλά και οι ίδιοι, ότι δηλαδή τα σκηνοθέτησαν, έδωσαν χρήματα και είπαν: «Πείτε εσείς αυτά, και εμείς θα πείσουμε τον ηγεμόνα».

Και ο τρόπος της ταφής του δεν εκπληρώθηκε ως πράξη χάριτος; Διότι προσήλθε κάποιος και ζήτησε το σώμα του. Έτσι, ούτε αυτός που τον έθαψε δεν ανήκε στους οικείους, στους ευεργετηθέντες, στους μαθητές, σε εκείνους που είχαν απολαύσει τόση σωτηρία, αφού όλοι είχαν εξαφανιστεί, όλοι είχαν τραπεί σε φυγή. Και εκείνη η πονηρή φήμη που διέσπειραν σχετικά με την ανάσταση, λέγοντας ότι «Ήλθαν οι μαθητές του και τον έκλεψαν», πόσους σκανδάλισε, πόσους ανέτρεψε πνευματικά στο μεταξύ;

Και ενώ όλοι οι ομογενείς σας γνωρίζουν όλα όσα έγιναν από τον Ιωνά, και ενώ ο Χριστός διακήρυττε ανάμεσά σας ότι θα σας δώσει το σημείο του Ιωνά, προτρέποντάς σας, ώστε, έστω και μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς, να μετανοήσετε για τα κακά που πράξατε και, παρόμοια με τους Νινευίτες, να κλάψετε ενώπιον του Θεού, για να μην κυριευθεί και καταστραφεί το έθνος και η πόλη σας –όπως ακριβώς καταστράφηκε– εσείς όχι μόνο δεν μετανοήσατε όταν μάθατε ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς, αλλά, όπως προείπα, χειροτονήσατε εκλεκτούς άνδρες και τους στείλατε σε όλη την οικουμένη, για να κηρύττουν ότι μία άθεη και άνομη αίρεση προήλθε από κάποιον Ιησού, έναν Γαλιλαίο πλάνο, τον οποίο, αφού εμείς σταυρώσαμε, οι μαθητές του τον έκλεψαν τη νύχτα από το μνήμα στο οποίο είχε τοποθετηθεί όταν ξεκαρφώθηκε από τον σταυρό, και εξαπατούν τους ανθρώπους λέγοντας ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς και αναλήφθηκε στον ουρανό, καταγγέλλοντας ότι δήθεν δίδαξε όλα αυτά τα άθεα, άνομα και ανόσια πράγματα, τα οποία εσείς διαδίδετε σε κάθε γένος ανθρώπων εναντίον όσων ομολογούν ότι αυτός είναι ο Χριστός, ο Διδάσκαλος και ο Υιός του Θεού. Επιπλέον, παρόλο που η πόλη σας κυριεύθηκε και η γη σας ερημώθηκε, δεν μετανοείτε, αλλά τολμάτε να καταράσθε τόσο τον ίδιο όσο και όλους αυτούς που πιστεύουν σε αυτόν.

Ωδή Στ' Από το θηρίο κραύγασε ο Ιωνάς λέγοντας: «Φώναξα μέσα στη θλίψη μου προς τον Κύριο τον Θεό μου και με εισάκουσε μέσα από την κοιλιά του άδη», ονομάζοντας την κοιλιά του κήτους κοιλιά του άδη. Έπειτα απαριθμεί τους λογισμούς του, όπως ότι: «Απορρίφθηκα από τα μάτια σου» και δεν θα αξιωθώ πια λοιπόν «να δω τον άγιο ναό σου» στα Ιεροσόλυμα. Και «όταν με εγκατέλειπε η ψυχή μου», έχοντας πια φτάσει μέχρι και την έσχατη αναπνοή, θυμήθηκε τον Κύριο λέγοντας: «Ας έλθει προς εσένα η προσευχή μου, προς τον άγιο ναό σου», κι ας προσεύχομαι αυτά έξω από τον ναό σου, αλλά από ανάγκη το κάνω αυτό μέσα στην κοιλιά του κήτους, και δέξου την ικεσία μου σαν να βρισκόμουν μέσα στον ίδιο τον ναό σου. «Εκείνοι που φυλάνε μάταια και ψευδή πράγματα, εγκατέλειψαν το έλεός τους». Προφητεύει για τους στρατιώτες που ματαίως φυλούσαν τον τάφο του Χριστού και για τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους που ψευδώς και όχι αληθινά ασκούσαν το έλεος, ότι οι μεν για τα μάταια πράγματα, οι δε για τα αργύρια, τον εγκατέλειψαν λέγοντας ότι «οι μαθητές του ήλθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν ενώ εμείς κοιμόμασταν». Διότι έτσι τους δίδαξαν να πουν οι φαύλοι διδάσκαλοι. «Εγώ όμως με φωνή ευχαριστίας θα σου προσφέρω θυσία», αφού λυτρωθώ από την κοιλιά του κήτους, και «όσα ευχήθηκα», δηλαδή όσα υποσχέθηκα, αψευδώς «θα σου τα αποδώσω για τη σωτηρία μου στον Κύριο».

Ή μάλλον, για τον λόγο αυτό δεν της επιτρέπεται να αγγίξει τον Ιησού, σύμφωνα με τον Ιωάννη, ως υπερβολικά περίεργη. Διότι, εφόσον, όπως λέει ο Ματθαίος, άγγιξε τα πόδια του, ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να τον αγγίξει ξανά; Ώστε, επειδή ήταν πλέον περιττή, την απομακρύνει. «Ενώ δε αυτές πορεύονταν, ιδού, μερικοί από τη φρουρά ήρθαν στην πόλη και ανήγγειλαν στους αρχιερείς όλα όσα είχαν συμβεί· και αφού συγκεντρώθηκαν με τους πρεσβυτέρους, έκαναν συμβούλιο και έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες, λέγοντας: Να πείτε ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν ενώ εμείς κοιμόμασταν· και εάν αυτό ακουστεί στον ηγεμόνα, εμείς θα τον πείσουμε και θα σας απαλλάξουμε από κάθε ανησυχία. Εκείνοι δε, αφού πήραν τα αργύρια, έπραξαν όπως διδάχθηκαν· και διαδόθηκε αυτός ο λόγος μεταξύ των Ιουδαίων μέχρι σήμερα.» Εκείνοι λοιπόν από τη φρουρά τα ανήγγειλαν όλα: ότι έγινε σεισμός, ότι ο λίθος μετακινήθηκε από μόνος του, ότι οι ίδιοι από τον φόβο τους έγιναν σαν νεκροί. Οι Ιουδαίοι όμως, χωρίς να καμφθούν ούτε από τα θαύματα που έγιναν κατά το Πάθος, ούτε από όσα μαρτυρήθηκαν από τους στρατιώτες στο μνήμα, χρησιμοποιώντας το δικό τους πάθος, τη φιλαργυρία, διαφθείρουν τους στρατιώτες, παρασύροντάς τους να ξεστομίσουν το πιο ασεβές και ανόητο από όλα: ότι δηλαδή κλάπηκε. Διότι, πώς θα τον έκλεβαν, ω ανόητοι, οι μαθητές, οι οποίοι εξαιτίας του φόβου τους ήταν κλειδωμένοι μέσα και δεν τολμούσαν καθόλου να βγουν έξω;