Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 28:15

Η Μαρία και οι γυναίκες που ήταν μαζί της ήρθαν το βράδυ στον τάφο, και έγινε σεισμός. Άκουσαν από τον άγγελο ότι αναστήθηκε. Αποστέλλονται από τον Χριστό προς τους μαθητές. Άκουσαν οι Ιουδαίοι για τον σεισμό και την ανάσταση, και έδωσαν χρήματα στους φρουρούς, για να πουν ψέματα. Ήρθαν οι μαθητές προς τον Ιησού στη Γαλιλαία. Εκείνος τους παραδίδει το βάπτισμα.

Διότι, λέει, επειδή συμπεριφέρθηκαν απέναντί του με ανόσια ύβρη, και τον αρχηγό της ζωής τον σκότωσαν, ασεβώντας απροκάλυπτα και απέναντι στον ίδιο τον Σωτήρα· για τον λόγο αυτόν και πολύ δίκαια, θα παραδώσω, λέει, τους πονηρούς και πλουσίους στα χέρια των εχθρών, αντί για την ταφή του, και αντί για τον θάνατό του. Διότι οι Ιουδαίοι αμάρτησαν με δύο τρόπους, και επειδή σκότωσαν τον Κύριο, και επειδή συκοφάντησαν την ταφή του. Και το πώς, θα το εξηγήσουμε. Διότι ετάφη, αφού υπέμεινε τον κατά σάρκα θάνατο· όμως αναστήθηκε την τρίτη ημέρα, ενώ έγινε σεισμός στο μνημείο· έτσι ώστε και οι στρατιώτες που τον φρουρούσαν να αντιληφθούν το γεγονός, και να πάνε στους καθοδηγητές των Ιουδαίων για να αναγγείλουν αυτό, δηλαδή την ίδια την ανάσταση. Αυτοί δε, όπως λέει ο ευαγγελιστής, έδωσαν πολλά αργύρια στους στρατιώτες, για να πουν ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν. Και διαδόθηκε αυτός ο λόγος μεταξύ των Ιουδαίων μέχρι τη σημερινή ημέρα. Επομένως, για διπλά αμαρτήματα κατηγορεί αυτούς που ασέβησαν ο Θεός και Πατέρας· τους αποκαλεί δε πονηρούς και πλουσίους· πονηρούς μεν επειδή συκοφάντησαν και, με αστήρικτες κατηγορίες, σκότωσαν τον Ιησού· πλουσίους δε, επειδή με χρήματα έπεισαν τους φρουρούς του Πιλάτου να συκοφαντήσουν το σεπτό και μέγα μυστήριο της αναστάσεως.

β'. Εκείνοι δε που καυχώνται ότι έχουν πατέρα τον πιστότατο Αβραάμ, δεν θέλουν να δεχθούν ότι ο Σωτήρας όλων μας αναστήθηκε από τους νεκρούς, νομίζοντας οι άθλιοι ότι με μια ανυπόστατη φήμη μπορούν να μολύνουν καθημερινά την ομορφιά μιας τόσο μεγάλης αλήθειας (διότι «διαδόθηκε», λέει, «αυτός ο λόγος μεταξύ των Ιουδαίων μέχρι σήμερα»). Την αλήθεια αυτή την αναγνώρισαν μεν οι δαίμονες. Εκείνοι όμως που ομολόγησαν ότι έχουν υποδεχθεί τις εντολές του Θεού, ούτε στα λόγια δεν προαιρούνται να την τιμήσουν, και αυτά ενώ ο προφήτης λέει: «Κύριε, Κύριέ μας, πόσο θαυμαστό είναι το όνομά σου σε όλη τη γη· διότι υψώθηκε η μεγαλοπρέπειά σου πάνω από τους ουρανούς»· και πάλι: «Υψώσου πάνω από τους ουρανούς, Θεέ, και σε όλη τη γη ας είναι η δόξα σου».

Βλέπεις ότι όλοι έχουν διαφθαρεί; Τον Πιλάτο; Διότι αυτός πείσθηκε. Τους στρατιώτες; Τον ιουδαϊκό λαό; Αλλά μην απορείς αν τα χρήματα υπερίσχυσαν των στρατιωτών. Διότι, αν στον μαθητή έδειξε τόση δύναμη το χρήμα, πολύ περισσότερο σε αυτούς. Και διαδόθηκε, λέει, αυτός ο λόγος μέχρι τη σημερινή ημέρα. Είδες πάλι τη φιλαλήθεια των μαθητών; Πώς δεν ντρέπονται να ομολογούν ούτε αυτό, ότι δηλαδή επικράτησε τέτοια φήμη εναντίον τους; Οι δε ένδεκα μαθητές πήγαν στη Γαλιλαία· και άλλοι μεν τον προσκύνησαν, άλλοι δε, όταν τον είδαν, δίστασαν. Αυτή νομίζω ότι είναι η τελευταία εμφάνιση στη Γαλιλαία, όταν τους απέστειλε για να βαπτίζουν.

Διότι εκείνος που πλάθει πράγματα τα οποία εύκολα αποδεικνύεται ότι δεν συνέβησαν, αυτός στερεί ανόητα από εκείνον για χάρη του οποίου τα κάνει αυτά και την αληθινή δόξα και τα έργα που πραγματικά έχουν γίνει. Διότι, εάν, παρόλο που ο Σωτήρας εμφανίστηκε πολλές φορές σε πολλούς μετά την έγερσή του από τους νεκρούς, και πολλά σώματα αγίων εμφανίστηκαν σε πολλούς, και άγγελοι κάθονταν μπροστά στο μνήμα, και τόσα και τέτοια θαύματα γίνονταν, εσείς αγωνιστήκατε να διαδοθεί το ψέμα της κλοπής μάλλον παρά η αλήθεια (διότι διαδόθηκε αυτός ο λόγος μεταξύ των Ιουδαίων μέχρι τη σημερινή ημέρα), εάν δεν είχε πραγματοποιηθεί η ανάσταση του Χριστού και Σωτήρα μας με τρόπο λαμπρό και ολοφάνερο και με κάθε είδους έργα, με μνήματα να αδειάζουν, με πολλούς νεκρούς να γίνονται οι ίδιοι κήρυκες της δικής τους ανάστασης, με αγγέλους να τη διαβεβαιώνουν, και με τον ίδιο τον Δεσπότη να εμφανίζεται σε διαφόρους καιρούς και τόπους σε διάφορα πρόσωπα, εάν με όλα αυτά δεν βεβαιωνόταν και δεν επιβεβαιωνόταν η ανάσταση, πώς θα τολμούσε κανείς από τους μαθητές να πει ότι ο δάσκαλος αναστήθηκε; Ή μήπως, ακόμα κι αν το έλεγαν άλλοι, δεν θα βυθιζόταν και ο ίδιος από ντροπή, νιώθοντας αμηχανία μπροστά στο παράδοξο αυτού του λόγου; Η απολύτως αληθινή αντίληψη, όμως, αυτών που είδαν, και το σαφές και αναμφίβολο γεγονός της έγερσης, αυτά γέμισαν τους μαθητές με θάρρος και δύναμη για να γίνουν δάσκαλοι και κήρυκες αυτών που είχαν γνωρίσει με ακρίβεια.

Ή μάλλον, για τον λόγο αυτό δεν της επιτρέπεται να αγγίξει τον Ιησού, σύμφωνα με τον Ιωάννη, ως υπερβολικά περίεργη. Διότι, εφόσον, όπως λέει ο Ματθαίος, άγγιξε τα πόδια του, ποια ανάγκη υπήρχε πλέον να τον αγγίξει ξανά; Ώστε, επειδή ήταν πλέον περιττή, την απομακρύνει. «Ενώ δε αυτές πορεύονταν, ιδού, μερικοί από τη φρουρά ήρθαν στην πόλη και ανήγγειλαν στους αρχιερείς όλα όσα είχαν συμβεί· και αφού συγκεντρώθηκαν με τους πρεσβυτέρους, έκαναν συμβούλιο και έδωσαν αρκετά αργύρια στους στρατιώτες, λέγοντας: Να πείτε ότι οι μαθητές του ήρθαν τη νύχτα και τον έκλεψαν ενώ εμείς κοιμόμασταν· και εάν αυτό ακουστεί στον ηγεμόνα, εμείς θα τον πείσουμε και θα σας απαλλάξουμε από κάθε ανησυχία. Εκείνοι δε, αφού πήραν τα αργύρια, έπραξαν όπως διδάχθηκαν· και διαδόθηκε αυτός ο λόγος μεταξύ των Ιουδαίων μέχρι σήμερα.» Εκείνοι λοιπόν από τη φρουρά τα ανήγγειλαν όλα: ότι έγινε σεισμός, ότι ο λίθος μετακινήθηκε από μόνος του, ότι οι ίδιοι από τον φόβο τους έγιναν σαν νεκροί. Οι Ιουδαίοι όμως, χωρίς να καμφθούν ούτε από τα θαύματα που έγιναν κατά το Πάθος, ούτε από όσα μαρτυρήθηκαν από τους στρατιώτες στο μνήμα, χρησιμοποιώντας το δικό τους πάθος, τη φιλαργυρία, διαφθείρουν τους στρατιώτες, παρασύροντάς τους να ξεστομίσουν το πιο ασεβές και ανόητο από όλα: ότι δηλαδή κλάπηκε. Διότι, πώς θα τον έκλεβαν, ω ανόητοι, οι μαθητές, οι οποίοι εξαιτίας του φόβου τους ήταν κλειδωμένοι μέσα και δεν τολμούσαν καθόλου να βγουν έξω;