Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 28:9

Διότι έγινε σώμα του άκτιστου Λόγου· διότι σε εκείνον του οποίου έγινε σώμα, σε αυτόν οφείλετε να προσφέρετε και την προσκύνηση. Άρα λοιπόν, και προσκυνείται όπως του οφείλεται, και θεϊκώς προσκυνείται· διότι ο Λόγος είναι Θεός, του οποίου το σώμα τυγχάνει να είναι αποκλειστικά δικό του· επειδή και όταν πλησίασαν οι γυναίκες τον Κύριο, εμποδίζοντάς τες έλεγε: «Μην με αγγίζεις· διότι δεν έχω αναβεί ακόμη προς τον Πατέρα μου», υποδηλώνοντας ότι υπάρχει ανάγκη αναβάσεως, και ότι η ανάβαση θα είναι μία. Όμως, αφού πλησίασαν, κράτησαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν. Πόδια κράτησαν, Θεό προσκύνησαν. Πόδια που παρείχαν την ψηλάφηση οστών και σάρκας, αλλά επειδή ανήκαν στον Θεό, προσκύνησαν τον Θεό. Και αλλού πάλι ο Κύριος έλεγε: «Ψηλαφήστε με και γνωρίστε ότι το πνεύμα δεν έχει σάρκα και οστά, όπως βλέπετε εμένα να έχω», καίτοι και ο ίδιος ήταν πνεύμα· διότι ο Θεός είναι Πνεύμα. Και εφόσον έλεγε ότι έχει, και το επιδείκνυε, πώς έλεγε ότι το Πνεύμα δεν έχει σάρκα και οστά, «όπως εμένα», λέει, «βλέπετε όχι να είμαι (σάρκα), αλλά να έχω», παρά μόνο για να διδάξει τούτο: ότι η φύση του πνεύματος είναι άρρητη. Ενώ αυτή η ψηλάφηση αφορά ένα σώμα όμοιο με το δικό μας, το οποίο προσέλαβε για τον εαυτό του από την Παρθένο, όχι με τρόπο (απλής) ενέργειας, αλλά με φυσική γέννηση· έτσι ώστε και το σώμα να υφίσταται κατά φύση, και να παραμένει πάλι αδιαίρετο κατά φύση από τη θεότητα του Λόγου.

Ματθ. 28, 9-10. Το γυναικείο γένος κέρδισε και την απαλλαγή από τον ονειδισμό και την ανατροπή της κατάρας· διότι Εκείνος που τους είχε πει παλαιότερα «με λύπες θα γεννάς τέκνα», τους έδωσε ανάπαυση, όταν τις συνάντησε στον κήπο και τους είπε «χαίρετε». Με υπερβολική ευφροσύνη οι γυναίκες ανταποκρίθηκαν σε Αυτόν, καθώς Εκείνος τις οδήγησε σε αγαθές ελπίδες και θεράπευσε την ταλαιπωρία τους.

«Ελάτε να δείτε τον τόπο όπου κειτόταν, και πηγαίνετε γρήγορα να πείτε στους μαθητές του ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς, και ιδού, πηγαίνει πριν από εσάς στη Γαλιλαία· εκεί θα τον δείτε. Και μετά τα λόγια του αγγέλου, ιδού, ο Ιησούς τις συνάντησε λέγοντας: Χαίρετε. Και εκείνες πλησίασαν, έπιασαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν. Τότε ο Ιησούς τους λέει: Μη φοβάστε, πηγαίνετε να αναγγείλετε στους μαθητές μου να πάνε στη Γαλιλαία, και εκεί θα με δουν.» Αφού λοιπόν εγκαταλείπεται ο Ισραήλ, ελάτε εσείς, λέει, οι σοφές γυναίκες, και με μεγάλη γρηγοράδα αναγγείλετε το χαρμόσυνο μήνυμα της ανάστασης Εκείνου που νέκρωσε τον θάνατο, και κατάργησε τη φθορά, και δικαιώνει μέσω της πίστης όσους έχουν αμαρτήσει, και απαλλάσσει από τους μολυσμούς αυτούς που έχουν κυριευτεί από αυτούς, Εκείνου που μεταπλάθει σε νέα ζωή αυτούς που τον πλησιάζουν, που ανέδειξε τη νέα ζωή στους ανθρώπους της γης, δηλαδή την ευαγγελική, και σταμάτησε την αδυναμία της κατά τον νόμο λατρείας, ενώ έκανε να λάμψει η αλήθεια, και κατέστησε φανερή την οδό της εν πνεύματι και αληθεία προσκυνήσεως σε αυτούς που τον σέβονται. Ελάτε λοιπόν. Διότι ο Ισραήλ ξέπεσε από την ελπίδα. Διότι δεν είναι λαός που έχει σύνεση. Επειδή έχει πωρωθεί στην καρδιά, και έχει παραμείνει στο σκοτάδι, και κρατείται από την ομίχλη της αμαρτίας.

Διότι, ως Θεός, είναι μαζί μας. Τα δε ανθρωποπρεπή, όπως το «Έπιασαν τα πόδια του» και το «Και εκεί θα με δουν», και τα παρόμοια. Οι τρόποι των ανθρωποπρεπών ενεργειών μετά την ανάσταση είναι διάφοροι. Διότι άλλα μεν γίνονται αληθώς, αλλά όχι κατά φύσιν, παρά κατ' οικονομίαν, για να επιβεβαιωθεί ότι αναστήθηκε το ίδιο το σώμα που έπαθε, όπως οι πληγές, η βρώση και η πόση μετά την ανάσταση. Άλλα δε γίνονται αληθώς και κατά φύσιν, όπως η αβίαστη μετάβαση από τόπο σε τόπο, και η είσοδος διά μέσου κλειστών θυρών.

Διότι, μετά την οπτασία των αγγέλων, ήλθε ο ίδιος ο Ιησούς κομίζοντας ο ίδιος το άγγελμα, και λέει το Ευαγγέλιο: «Και ιδού, ο Ιησούς τις συνάντησε λέγοντας: Χαίρετε. Και εκείνες, αφού τον πλησίασαν, έπιασαν τα πόδια του». Τον κράτησαν, για να εκπληρωθεί το: «Θα τον κρατήσω και δεν θα τον αφήσω». Αδύναμο μεν ήταν το σώμα της γυναίκας, αλλά ανδρείο το φρόνημα. Πολύ νερό δεν έσβησε την αγάπη, ούτε ποταμοί την κατέκλυσαν. Νεκρός ήταν αυτός που αναζητούσαν, αλλά δεν έσβησε η ελπίδα της αναστάσεως.

Εσύ, ο τότε Θεός, που ξενιτεύθηκες μαζί με τη μητέρα Σου στην Αίγυπτο, ανακάλεσε από τη μακρά ξενιτιά τις μητέρες και τα τέκνα· εσύ που πωλήθηκες εκουσίως υπέρ πολλών, παύσε την πώληση του λαού των Εκκλησιών· εσύ που για εμάς δέχθηκες στα νώτα Σου τα μαστιγώματα και τις απειλές του Πιλάτου, εσύ ο ίδιος που κοπίασες για εμάς από την οδοιπορία, παύσε τους κόπους και τις ταλαιπωρίες του λαού Σου· εσύ που πάνω στον σταυρό φώναξες: «Διψώ», δρόσισε τις ψυχές που διψούν και πεινούν δεινώς· εσύ που καταδικάσθηκες μαζί με ανόμους από ανόμους, ελευθέρωσε και εμάς από τη βουλή των ανόμων· εσύ που γυμνώθηκες ως κακούργος από ανόμους, εσύ ο ίδιος, Δέσποτα, που δέθηκες από παρανόμους, λύσε εκείνους που είναι δεμένοι με δεσμά· εσύ που παρηγόρησες την άχραντη μητέρα Σου από τον σταυρό, παύοντας τον οδυρμό και τον κλαυθμό της· εσύ ο ίδιος που τότε φώναξες στις μυροφόρους το «Χαίρετε», εσύ και τώρα φώναξε στις Εκκλησίες Σου το «Χαίρετε»· εσύ ο ίδιος που καρφώθηκες στα χέρια και στα πόδια με τα τίμια καρφιά, λύσε τα χέρια και τα πόδια των σιδηροδέσμιων λαών. Ναι, φιλάνθρωπε Δέσποτα, εσύ που είπες: «Περίλυπη είναι η ψυχή μου εξαιτίας του θανάτου», ελευθέρωσε τον λαό Σου από τη λύπη και τον θάνατο· εσύ ο ίδιος που λογχίσθηκες στην πλευρά Σου με τη ρομφαία, σύντριψε τη ρομφαία των εχθρών με το κραταιό Σου χέρι, και θυμήσου, Δέσποτα, όπως τον πιστό Σου ληστή, έτσι και τον λαό Σου· εσύ που έχυσες το άχραντο αίμα Σου για εμάς, παύσε τη δική μας αιματοχυσία.

γʹ. Έπειτα, μετά από αυτά, βλέπει πάλι τον ίδιο τον Σωτήρα μαζί με την άλλη Μαρία· αυτό είναι το δεύτερο περιστατικό. Και δεν ακούει πλέον το «Μην με αγγίζεις», αλλά αντίθετα προστάζεται από αυτόν να χαίρεται αντί να κλαίει. Αλλά και της επιτρέπεται να τον αγγίξει, επειδή τον προσκυνά ως Θεό. Λέει, λοιπόν, σε αυτές ο Ιησούς: «Χαίρετε»· και εκείνες, αφού πλησίασαν, έπιασαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν. Και με αυτόν τον τρόπο τα ιερά Ευαγγέλια λένε την αλήθεια, χωρίς να διαφωνούν σε κανένα σημείο· καθώς παρουσιάζουν την ίδια Μαρία τη Μαγδαληνή αφενός να μην αγγίζει προηγουμένως τον Σωτήρα, όταν έκλαιγε και απιστούσε, αφετέρου να τον αγγίζει, όταν έλαβε την προσταγή να χαίρεται. Το ότι τα γεγονότα που αναφέρονται από τον Ιωάννη προηγούνται αυτών που παραδίδονται από τον Ματθαίο, το αποδείξαμε και μέσα από όσα αναλύσαμε προηγουμένως σύμφωνα με μία από τις εκδοχές, διευκρινίζοντας πώς έχει ειπωθεί από τον Ματθαίο το «ὀψὲ Σαββάτων», όπου ο ευαγγελιστής δεν δηλώνει τη βραδινή ώρα, αλλά το ξημέρωμα της πρώτης ημέρας της εβδομάδας· αυτός δε ο χρόνος ήταν μεταγενέστερος σε σχέση με αυτόν που αναφέρεται από τον Ιωάννη. Και αυτά ας έχουν ειπωθεί, αν τυχόν κάποιος ισχυρίζεται με κάθε τρόπο ότι πρόκειται για την ίδια Μαρία και στους δύο ευαγγελιστές, και στον Ιωάννη και στον Ματθαίο.

δʹ. Εάν όμως γινόταν αποδεκτό ότι δεν πρόκειται για την ίδια, αλλά ότι είναι άλλη εκείνη που έφθασε αργά το Σάββατο σύμφωνα με τον Ματθαίο μαζί με την άλλη Μαρία, και άλλη η αναφερόμενη από τον Ιωάννη που ήλθε μόνη της στο μνημείο το πρωί της πρώτης ημέρας της εβδομάδας, ενώ ήταν ακόμη σκοτάδι, τότε κάθε αμφιβολία θα διαλυόταν: ότι δηλαδή οι μεν πρώτες, οι οποίες έφθασαν αργά το Σάββατο, όντας πιο πρόθυμες και πιο πιστές, αξιώθηκαν και να ακούσουν το «χαίρετε» από τον Σωτήρα, και να τον προσκυνήσουν, και να κρατήσουν τα πόδια του· ενώ η Μαρία κατά τον Ιωάννη, ούσα διαφορετική από εκείνες, συναντήθηκε (με τον Κύριο) αργότερα, το πρωί· και αυτή είναι η ίδια κατά τον Μάρκο από την οποία είχε εκβάλει επτά δαιμόνια· και ότι η ψυχή της ήταν πάρα πολύ ταραγμένη και η ίδια πιο ολιγόπιστη, ώστε να στέκεται και να κλαίει, και να υποθέτει ότι αφαίρεσαν το σώμα του Σωτήρα από το μνημείο, και ότι μεταφέρθηκε σε άλλη γη· και τόσο πολύ βρισκόταν σε σύγχυση η ψυχή της, ώστε ούτε να εκπλαγεί από τους δύο αγγέλους που της εμφανίστηκαν μέσα στο μνήμα, ούτε να αναγνωρίσει τον ίδιο τον Σωτήρα που της φανερώθηκε, αλλά να νομίσει ότι είναι ο κηπουρός.

Και βεβαίως, αντιλαμβανόμενος αυτό και έχοντας τύχει της πατρικής βοήθειας, όπως ακριβώς προσευχήθηκε, από εδώ και στο εξής αρχίζει τον επινίκιο ύμνο, συνθέτοντας τον ψαλμό «υπέρ της εωθινής αντιλήψεως», στον οποίο λέει: «Θα διηγηθώ το όνομά σου στους αδελφούς μου, εν μέσω της εκκλησίας θα σε υμνήσω». Πρώτα, λοιπόν, στους δικούς του μαθητές και αποστόλους υπόσχεται να ευαγγελιστεί τη χαρά και την αγαλλίαση για αυτόν, ονομάζοντάς τους αδελφούς. Σε συμφωνία με αυτά διδάσκει και ο Ματθαίος, λέγοντας: «Και ιδού, ο Ιησούς τις συνάντησε» (δηλαδή τη Μαρία Μαγδαληνή και τις γυναίκες μαζί της) «λέγοντας, χαίρετε· και εκείνες αφού πλησίασαν έπιασαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν. Τότε τους λέει ο Ιησούς, μη φοβάστε, πηγαίνετε να αναγγείλετε στους αδελφούς μου, να πάνε στη Γαλιλαία, και εκεί θα με δουν». Αλλά και ο Ιωάννης, μετά την εκ νεκρών ανάσταση, παρουσιάζει επίσης τον Ιησού να λέει προς τη Μαρία: «Μην με αγγίζεις· διότι δεν έχω αναβεί ακόμη προς τον Πατέρα μου· πήγαινε όμως προς τους αδελφούς μου και πες τους, αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα σας, και Θεό μου και Θεό σας». Πρώτα, λοιπόν, στους αποστόλους του, τους οποίους ονομάζει δικούς του αδελφούς, λέει ότι θα διηγηθεί το όνομα του Πατέρα· και μετά από εκείνους, με τάξη και ακολουθία, υπόσχεται να διδάξει τον ύμνο προς τον Πατέρα στην Εκκλησία η οποία συγκροτήθηκε σε όλη την οικουμένη στο όνομά του.

Η δε θεομήτωρ Παρθένος, αφού ενώθηκε με άλλες γυναίκες, επέστρεφε πάλι από εκεί που είχε έρθει· και ιδού, όπως λέει ο Ματθαίος, «ο Ιησούς τις συνάντησε λέγοντας, χαίρετε». Βλέπετε ότι, και πριν από τη Μαρία τη Μαγδαληνή, η Θεομήτωρ είδε Αυτόν που για τη δική μας σωτηρία έπαθε σαρκικά, ετάφη και αναστήθηκε; «Αυτές δε, αφού πλησίασαν», λέει, «του έπιασαν τα πόδια και τον προσκύνησαν». Και όπως ακριβώς το ευαγγέλιο της αναστάσεως, έχοντάς το ακούσει μαζί με τη Μαρία τη Μαγδαληνή η Θεοτόκος από τον άγγελο, μόνη αυτή κατανόησε τη δύναμη των λεγομένων, έτσι και μαζί με τις άλλες γυναίκες, όταν συνάντησε τον Υιό και Θεό, πρώτη από όλες τις άλλες και είδε και αναγνώρισε τον αναστάντα και, αφού έπεσε μπροστά Του, άγγιξε τα πόδια Του και έγινε απόστολός Του προς τους Αποστόλους.

Απορία. Πώς ο Ιωάννης αναφέρει ότι ο Κύριος είπε στη Μαρία: «Μη μου άπτου» και τα εξής, ενώ ο Ματθαίος διηγείται ότι έπιασαν τα πόδια Του και Τον προσκύνησαν;

Λόγος του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, του Χρυσοστόμου, στο Άγιο Πάσχα και στις Μυροφόρους και στους νεοφωτίστους και στο «Εν αρχή ην ο Λόγος» Πάντοτε βέβαια η χαρά είναι παρούσα στην Εκκλησία του Χριστού, πολύ περισσότερο όμως κατά τη σημερινή μυριόφωτη λαμπαδηφορία, όταν και ο ίδιος ο Δεσπότης των πάντων Χριστός, ο ήλιος της δικαιοσύνης, ανατέλλοντας με την ανάστασή Του από τους νυμφικούς θαλάμους του τάφου, ακτινοβόλησε πρώτα από όλα το φύλο των γυναικών λέγοντας σε αυτές: «Χαίρετε». Η πρώτη φωνή της αναστάσεως είναι το «χαίρετε»· ο φόβος ενταφιάστηκε και η χάρις δόθηκε. Η πρώτη φωνή της αναστάσεως είναι το «χαίρετε»· και πριν από όλους συνάντησε γυναίκες, και προς αυτές είπε ο Κύριος: «Πηγαίνετε γρήγορα και πείτε στους μαθητές μου ότι αναστήθηκα από τους νεκρούς και προπορεύομαι από εσάς στην Γαλιλαία, εκεί θα με δείτε». Συνάντησε γυναίκες, διότι όπου πλεόνασε η αμαρτία, υπερπερίσσευσε η χάρις. Ω, της σοφής οικονομίας του Κυρίου! Δεν απέστειλε στους μαθητές κάποιον άγγελο, ούτε παρουσιάστηκε ο Ίδιος, αλλά απέστειλε γυναίκες· και όχι απλώς γυναίκες, αλλά πιστές γυναίκες, τις δικές Του στρατιώτισσες.

Λόγος του εν αγίοις πατρός ημών Ιωάννου του Χρυσοστόμου εις το άγιον Πάσχα Πάντοτε μεν υπάρχει η αφορμή να χαιρόμαστε μέσα στην Εκκλησία μας του Χριστού, πολύ δε περισσότερο κατά τη σημερινή εορτή της ημέρας με την απειρόφωτη λαμπαδηφορία, όταν και ο ίδιος ο Ήλιος της δικαιοσύνης, ο Χριστός, ανατέλλοντας από τους ταφικούς νυμφικούς θαλάμους με την ανάσταση, και καταυγάζοντας πριν από όλους το φύλο των γυναικών, λέει προς αυτές: «Χαίρετε». Η πρώτη φωνή της αναστάσεως είναι το «Χαίρετε»· ο φόβος διαλύθηκε και η χάρις δόθηκε. Η πρώτη φωνή της αναστάσεως είναι το «Χαίρετε»· και πριν από όλους συνάντησε εκεί τις γυναίκες, ώστε, όπου πλεόνασε η αμαρτία, να υπερπερισσεύσει η χάρις. Η πρώτη φωνή της αναστάσεως είναι το «Χαίρετε»· και αυτή συνάντησε τις γυναίκες και προς αυτές είπε ο Κύριος: «Πηγαίνετε γρήγορα και πείτε στους μαθητές μου ότι προπορεύομαι από εσάς στην Γαλιλαία· εκεί θα με δείτε». Ω της σοφής οικονομίας του Κυρίου. Δεν απέστειλε προς τους μαθητές άγγελο, ούτε αρχάγγελο, αλλά γυναίκες απέστειλε· και όχι απλώς γυναίκες, αλλά πιστές γυναίκες, τις δικές του στρατιώτιδες. Αυτές απέστειλε προς τους μαθητές, ταυτόχρονα χαροποιώντας και επιπλήττοντάς τους· χαροποιώντας τους μεν διότι ανέστη εκ νεκρών, επιπλήττοντάς τους δε διότι οι άνδρες, κυριευμένοι από δειλία, κρύβονταν, ενώ οι γυναίκες, λαμπρυσμένες με παρρησία, ευαγγελίζονταν την ανάσταση.

Ολόκληρη η συναγωγή θα το τελέσει αυτό —ποια είναι η συναγωγή;—. «Ένας νόμος θα υπάρχει για τον αυτόχθονα και για τον προσήλυτο που προσήλθε· ένας και ο αυτός νόμος θα ισχύει και για τους δύο». Οι τύποι, λοιπόν, και τα σύμβολα και τα μυστήρια, στον Ισραήλ μεν γίνονταν ορατά, σε εμάς δε τελεσιουργούνται πνευματικά. Αφού, λοιπόν, μιλήσουμε εν συντομία για αυτά, ας εισαγάγουμε στη συνέχεια τα μυστήρια της αλήθειας: ποια είναι, μετά τον νόμο, η έλευση του Ιησού Χριστού στον κόσμο, και γιατί ήλθε έχοντας λάβει σώμα· τι είναι το Πάσχα που επιθύμησε να φάει μαζί μας, και γιατί Εκείνος που με έναν λόγο ανέστησε νεκρούς δεν επιτίμησε οριστικά τον θάνατο όσο ζούσε, και γιατί γενικά υπέμεινε τον θάνατο πάνω στο ξύλο· τι είναι τα αγκάθια με τα οποία στεφανώθηκε, ή τι είναι το ξύδι που ήπιε και η χολή, και ποια είναι η πλευρά που ανοίχτηκε και από την οποία έρρευσε αίμα και νερό· γιατί εύχεται να παρέλθει το ποτήριο το οποίο οπωσδήποτε ήλθε για να πιει· ποιοι είναι οι ληστές που συσταυρώθηκαν, και ποιος από τους δύο βρίσκεται στον παράδεισο· γιατί το πνεύμα παραδίδεται στα χέρια του Πατέρα, το δε σώμα στο καινό μνημείο, τι ήταν αυτό που επρόκειτο να συμβεί «στον παράδεισο» και συνέβαινε «σήμερα»· τι είναι η παραμονή των τριών ημερών που έμεινε κάτω από τη γη, και γιατί τον βλέπουν πρώτες οι γυναίκες, και δίνοντας το χαρμόσυνο άγγελμα λέει: «Γυναίκες, χαίρετε».

γ΄. Όταν λοιπόν βγήκαν με φόβο και χαρά, ιδού, ο Ιησούς τις συνάντησε λέγοντας: «Χαίρετε». Εκείνες δε κράτησαν τα πόδια του και, τρέχοντας κοντά του με υπερβολική αγαλλίαση, λάμβαναν μέσω της αφής την απόδειξη και την πλήρη βεβαιότητα της αναστάσεως, και τον προσκύνησαν. Τι είπε λοιπόν εκείνος; «Μη φοβάστε». Πάλι και ο ίδιος διώχνει τον φόβο, ανοίγοντας τον δρόμο για την πίστη. «Αλλά πηγαίνετε και πείτε στους αδελφούς μου να πάνε στη Γαλιλαία· και εκεί θα με δουν». Πρόσεξε πώς και ο ίδιος μέσω αυτών μεταφέρει το χαρμόσυνο μήνυμα στους μαθητές, αυτό που πολλές φορές είπα, ανυψώνοντας σε τιμή και σε αγαθές ελπίδες το φύλο που είχε περισσότερο από όλα περιφρονηθεί, και θεραπεύοντας την αδυναμία του. Ίσως κάποιος από εσάς να επιθυμούσε να βρεθεί στη θέση εκείνων, και να κρατήσει τα πόδια του Ιησού; Μπορείτε και τώρα. Όσοι θέλετε, μπορείτε να κρατήσετε όχι μόνο τα πόδια και τα χέρια, αλλά και εκείνη την ιερή κεφαλή, απολαμβάνοντας τα φρικτά μυστήρια με καθαρή συνείδηση. Και δεν θα τον δείτε μόνο εδώ, αλλά και κατά την ημέρα εκείνη, να έρχεται με την ανείπωτη εκείνη δόξα και με το πλήθος των αγγέλων, εάν θελήσετε να είστε φιλάνθρωποι· και θα ακούσετε όχι μόνο αυτά τα λόγια, το «Χαίρετε», αλλά και εκείνα: «Ελάτε οι ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για εσάς από την καταβολή του κόσμου».

Δ΄ Και από τα μετά την ανάσταση, άλλα μεν είναι θεοπρεπή, όπως το «βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατρός και του Υιού (ως Θεού δηλαδή) και του Αγίου Πνεύματος», και το «ιδού, εγώ είμαι μαζί σας όλες τις ημέρες έως τη συντέλεια του αιώνος» και τα παρόμοια (διότι ως Θεός είναι μαζί μας), άλλα δε ανθρωποπρεπή, όπως το «έπιασαν τα πόδια του», και το «και εκεί θα με δουν» και τα παρόμοια.

Διότι έπρεπε πρώτα να αποδιώξει τον φόβο, και έπειτα να φέρει το χαρμόσυνο άγγελμα. Και δεν ντρέπεται να ονομάζει τον Κύριο εσταυρωμένο. Διότι καυχάται για τον σταυρό σαν για κάποιο τρόπαιο, το οποίο μας εξασφάλισε όλα τα αγαθά. «Καθώς λοιπόν πορεύονταν για να τα αναγγείλουν στους μαθητές του, ιδού, ο Ιησούς τις συνάντησε, λέγοντας:

Χαίρετε. Εκείνες δε, αφού πλησίασαν, έπιασαν τα πόδια του και τον προσκύνησαν. Τότε ο Ιησούς τους λέει: Μη φοβάστε. Πηγαίνετε, αναγγείλετε στους αδελφούς μου να πάνε στη Γαλιλαία, και εκεί θα με δουν». Απευθύνει στις γυναίκες το «Χαίρετε».

Επειδή δηλαδή το γυναικείο γένος καταδικάστηκε στη λύπη, ο Κύριος, μέσω της αναστάσεώς του, χάρισε τη χαρά στο γυναικείο γένος και τις ευλόγησε. Γι' αυτό, εκείνες, από τον πολύ σεβασμό και την τιμή προς αυτόν, κρατούν τα πόδια του, μην τολμώντας από ευλάβεια να αγγίξουν άλλο μέρος του σώματος, παρά μόνο τα άκρα του σώματός του. Κάποιοι δε λέγουν ότι σκόπιμα έπιασαν τα πόδια του, για να διαπιστώσουν αν πραγματικά αναστήθηκε και όχι κατά φαντασίαν, και ότι δεν είναι πνεύμα. Διότι υπέθεταν ότι είναι πνεύμα. Τότε λοιπόν αυτές οι δύο Μαρίες άγγιξαν τα πόδια του. Κατά δε τον Ιωάννη, η Μαρία η Μαγδαληνή επιχειρεί μεν να τον αγγίξει, αλλά δεν της επιτρέπεται, διότι ήθελε να είναι πάντοτε μαζί του όπως και πρωτύτερα.