Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 3:5

Για να σας υποδείξω όμως και την αρχή της μετάνοιας και της καλλιέργειας της ψυχής, αυτή είναι εκείνη που έκαναν από μόνοι τους και όσοι προσέρχονταν στο βάπτισμα του Ιωάννη· «διότι πορεύονταν», λέει, «και βαπτίζονταν στον Ιορδάνη, εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους».

Κατά τα Επιφάνεια όμως, η θέα του τεχθέντος κατέστη πάνδημη και η γνώση του πιο φανερή, και από αυτήν προέκυψε το όνομα των Επιφανείων, διότι, ενώ προηγουμένως ήταν γνωστός σε λίγους, τότε έγινε φανερός στα πλήθη, καθώς όλη μεν η Ιερουσαλήμ συμπαρευρισκόταν με τον Βαπτιστή, όλη δε η Ιουδαία είχε αδειάσει κατευθυνόμενη προς αυτόν, και όλη η χώρα του Ιορδάνη είχε προστρέξει σε αυτόν. «Διότι εξέρχονταν», λέγει, «τα Ιεροσόλυμα και όλη η Ιουδαία και όλη η περίχωρος του Ιορδάνη και βαπτίζονταν από αυτόν, εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους».

Διότι εισήγαγε τη μετάνοια, τη θεραπεία των ψυχών, και χορηγούσε βάπτισμα που προσέγγιζε τη χάρη. Γι' αυτόν τον λόγο, αναφέρει, εξέρχονταν προς αυτόν ολόκληρη η Ιερουσαλήμ και όλη η Ιουδαία και όλη η περίχωρος του Ιορδάνη, και βαπτίζονταν από αυτόν.

Εάν λοιπόν εκείνος, που ήταν τόσο καθαρός και πιο λαμπρός από τον ουρανό, ανώτερος από όλους τους Προφήτες και από τον οποίο κανείς δεν υπήρξε μεγαλύτερος, και που διέθετε τόσο μεγάλη παρρησία, σκληραγωγούσε κατ' αυτόν τον τρόπο τον εαυτό του, περιφρονώντας στον μέγιστο βαθμό τη φθαρτή τρυφή και οδηγώντας τον εαυτό του σε αυτόν τον σκληρό βίο, τι απολογία θα έχουμε εμείς, που μετά από τόση μεγάλη ευεργεσία και με τα αμέτρητα φορτία των αμαρτημάτων μας, δεν επιδεικνύουμε ούτε το πολλοστό μέρος της δικής του εξομολογήσεως; Αντιθέτως, μεθάμε, παραδινόμαστε στη γαστριμαργία και αναδίδουμε οσμές από αρώματα, και δεν βρισκόμαστε σε καθόλου καλύτερη κατάσταση από τις γυναίκες που πορνεύουν στα θέατρα, παραδίδοντας από παντού τον εαυτό μας στη μαλθακότητα και καθιστώντας τον εύκολο θήραμα στον διάβολο. «Τότε πορευόταν προς αυτόν όλη η Ιουδαία και τα Ιεροσόλυμα και όλη η περίχωρος του Ιορδάνη, και βαπτίζονταν από αυτόν, εξομολογούμενοι τις αμαρτίες τους». Βλέπεις πόση δύναμη είχε η παρουσία του Προφήτη; Πώς αναπτέρωσε ολόκληρο τον λαό; Πώς τους οδήγησε στην επίγνωση των δικών τους αμαρτημάτων; Διότι πραγματικά ήταν άξιο θαυμασμού το να τον βλέπει κανείς με ανθρώπινη μορφή να επιδεικνύει τέτοια πολιτεία, να μεταχειρίζεται τόσο μεγάλη παρρησία, να επιτιμά τους πάντες σαν να ήταν παιδιά, και να έχει άφθονη τη χάρη να ακτινοβολεί από το πρόσωπό του.

Πώς έλαμψε το φως καθώς ανέτειλε από το ύδωρ ο ήλιος της δικαιοσύνης κατά τη σημερινή ημέρα, και νοητώς και αισθητώς. Χαίρεται και αγάλλεται και φαιδρύνεται και η γη του Ζαβουλών και του Νεφθαλείμ, και η Γαλιλαία των εθνών, και όλη η περίχωρος του Ιορδάνη, ή μάλλον ολόκληρη η οικουμένη.

Λένε δε ότι η καμήλα βρίσκεται μεταξύ του καθαρού και του ακάθαρτου. Διότι καθόσον μηρυκάζει, είναι καθαρή· καθόσον όμως δεν έχει διχαλωτές οπλές στα νύχια, δεν είναι καθαρή. Επειδή, λοιπόν, και ο Ιωάννης έφερνε προς τον Θεό τόσο τον λαό που θεωρούνταν καθαρός, τον Ιουδαϊκό, όσο και τον ακάθαρτο, τον εθνικό, και ήταν μεσίτης της παλαιάς και της νέας διαθήκης, για αυτό φορούσε τις τρίχες της καμήλας. «Και είχε δερμάτινη ζώνη γύρω από τη μέση του.» Όλοι οι άγιοι παρουσιάζονται στη Γραφή να είναι ζωσμένοι, καθώς βρίσκονται πάντοτε σε έργο· διότι οι αμελείς και φιλήδονοι δεν ζώνονται, όπως τώρα οι Σαρακηνοί· ή διότι νέκρωσαν τα πάθη της επιθυμίας· διότι το δέρμα είναι μέρος νεκρού ζώου. «Η δε τροφή του ήταν ακρίδες, και άγριο μέλι.» Μερικοί λένε ότι οι ακρίδες είναι βότανα, τα οποία ονομάζουν και μέλαγρα· άλλοι δε, τα ακρόδρυα, δηλαδή άγριους καρπούς· άγριο δε μέλι, αυτό που παράγεται από άγριες μέλισσες και βρίσκεται σε δέντρα και σε πέτρες. «Τότε εξέρχονταν προς αυτόν τα Ιεροσόλυμα, και όλη η Ιουδαία, και όλη η περίχωρος του Ιορδάνη.»