Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 4:24

Επειδή δε, με την πάροδο του χρόνου, άρχισε να είναι και δημιουργός σημείων και παραδόξων, τότε «εξήλθε η φήμη του», όπως λέει ο ευαγγελιστής, «σε όλη τη Συρία». Άλλωστε, έγινε πραγματικά ξακουστός σε όλη την υφήλιο. Διότι ποιος αγνόησε τη δόξα του Χριστού; Ποιο έθνος ή χώρα έμεινε ανήκουστη ή άπειρη της δύναμης που ενυπάρχει σε αυτόν; Όπως άλλωστε ο ίδιος πάλι είπε, έχει κηρυχθεί το ευαγγέλιο σε όλα τα έθνη, και έχει περιέλθει σαν τον ήλιο ολόκληρη τη γη η λαμπρότητα των όσων έχουν γίνει από αυτόν. <Και θα εξέλθουν σε πεδιάδες τα πόδια του.> Είναι σαν να έλεγε πάλι: Τίποτα δεν είναι ανηφορικό και ακατόρθωτο για αυτόν· θα βαδίσει δε, όπως σε κάθε πράγμα, μέσα από ομαλή και λεία οδό. Διότι είναι βατά και ευκολόδιαβατα τα ανοιχτά μέρη των πεδιάδων, ενώ είναι δυσχερή και ακατάλληλα για ιππασία όσα υψώνονται σε λόφους. Εύκολα λοιπόν είναι τα πάντα για τον Χριστό και όποια οδό και αν ήθελε να διανύσει, εννοώ για κάθε ένα από τα τελούμενα, αυτή ασφαλώς είναι οπωσδήποτε απαλλαγμένη από κάθε δυσχέρεια. Διότι, τι δεν θα μπορούσε να κατορθώσει, και μάλιστα εντελώς άκοπα, αφού είναι Θεός εκ φύσεως και Κύριος των δυνάμεων; Επομένως, κάνει τη δήλωση με βάση την ομοιότητα αυτών που πορεύονται στις πεδιάδες σχετικά με τη θεωρία των πραγμάτων.

«Περνώντας δε δίπλα από τη θάλασσα της Γαλιλαίας, είδε δύο αδελφούς, τον Σίμωνα που ονομαζόταν Πέτρος και τον Ανδρέα τον αδελφό του, να ρίχνουν δίχτυ στη θάλασσα· διότι ήταν ψαράδες, και τους λέει: ελάτε οπίσω μου, και θα σας κάνω ψαράδες ανθρώπων. Εκείνοι δε, αφού άφησαν αμέσως τα δίχτυα, τον ακολούθησαν. Και προχωρώντας από εκεί, είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Ιάκωβο τον γιο του Ζεβεδαίου και τον Ιωάννη τον αδελφό του, μέσα στο πλοίο μαζί με τον Ζεβεδαίο τον πατέρα τους να ετοιμάζουν τα δίχτυα τους, και τους κάλεσε. Εκείνοι δε, αφού άφησαν αμέσως το πλοίο και τον πατέρα τους, τον ακολούθησαν. Και περιόδευε ο Ιησούς όλη τη Γαλιλαία, διδάσκοντας στις συναγωγές τους και κηρύσσοντας το ευαγγέλιο της βασιλείας και θεραπεύοντας κάθε νόσο και κάθε αδυναμία στον λαό. Και η φήμη του διαδόθηκε σε όλη τη Συρία· και του έφεραν όλους όσοι έπασχαν, αυτούς που κυριεύονταν από ποικίλες ασθένειες και βάσανα, δαιμονιζομένους και σεληνιαζομένους και παραλυτικούς, και τους θεράπευσε· και τον ακολούθησαν πολλά πλήθη από τη Γαλιλαία.» Όλα αυτά δε τα εξέθεσα εξαιτίας της προφητείας, η οποία υπόσχεται ότι θα ανατείλει μεγάλο φως στη Γαλιλαία, καθώς και στη χώρα του Ζαβουλών και του Νεφθαλείμ, παρόλο που καμία από τις δύο δεν ταυτίζεται με τη Γαλιλαία των εθνών.

Και παρατήρησε το απέριττο ύφος του ευαγγελιστή, πώς δεν μας διηγείται τα σχετικά με τον κάθε θεραπευόμενο ξεχωριστά, αλλά με σύντομα λόγια διατρέχει ένα πλήθος θαυμαστών σημείων. Διότι «του έφεραν», λέει, «όλους όσους έπασχαν από ποικίλες ασθένειες και κατέχονταν από βασανιστικούς πόνους, και δαιμονιζομένους, και σεληνιαζομένους, και παραλυτικούς, και τους θεράπευσε». Αλλά το ζητούμενο είναι το εξής: Για ποιον άραγε λόγο δεν αναζήτησε πίστη από κανέναν τους;

Διότι για αυτόν ακριβώς τον λόγο διορθώνει και εκείνα, ώστε να εξορίσει τούτα από την ψυχή μας. Ας τον πλησιάσουμε, λοιπόν, και ας μην ζητάμε τίποτα το βιωτικό, παρά μόνο την άφεση των αμαρτιών· διότι και τώρα την παρέχει, εάν δείχνουμε προθυμία. Τότε βέβαια η φήμη του έφτασε στη Συρία, τώρα όμως σε ολόκληρη την οικουμένη. Και εκείνοι μεν, όταν άκουσαν ότι θεράπευσε δαιμονισμένους, συνέτρεχαν· εσύ όμως, που έχεις λάβει πολύ περισσότερη και μεγαλύτερη πείρα της δύναμής του, δεν σηκώνεσαι να τρέξεις; Αλλά εκείνοι εγκατέλειψαν και την πατρίδα και τους φίλους και τους συγγενείς· εσύ όμως δεν ανέχεσαι ούτε το σπίτι σου να αφήσεις για να τον πλησιάσεις και να επιτύχεις πολύ μεγαλύτερα αγαθά; Μάλλον όμως ούτε και αυτό απαιτούμε από εσένα· αλλά εγκατάλειψε μόνο την πονηρή συνήθεια, και μένοντας στο σπίτι σου με τους δικούς σου θα μπορέσεις να σωθείς εύκολα. Τώρα όμως, εάν μεν έχουμε κάποια σωματική πάθηση, κάνουμε τα πάντα και καταβάλλουμε κάθε προσπάθεια, ώστε να απαλλαγούμε από αυτό που μας ταλαιπωρεί· όταν όμως η ψυχή μας βρίσκεται σε κακή κατάσταση, χρονοτριβούμε και διστάζουμε. Γι' αυτόν τον λόγο δεν απαλλασσόμαστε ούτε από εκείνα· επειδή τα μεν αναγκαία γίνονται για εμάς δευτερεύοντα, τα δε δευτερεύοντα αναγκαία· και αφήνοντας την πηγή των κακών, θέλουμε να καθαρίσουμε τα ρυάκια. Διότι το ότι η πονηρία της ψυχής είναι η αιτία των δεινών του σώματος, το απέδειξε και ο παραλυτικός των τριάντα οκτώ ετών, και εκείνος που κατέβασαν από τη στέγη, αλλά και πριν από αυτούς ο Κάιν· και από πολλά άλλα σημεία θα μπορούσε κανείς να το διαπιστώσει αυτό.

Άκουσα δε κάποιους να λένε ότι ο ευαγγελιστής γνωρίζει πως το να σεληνιάζεται κανείς είναι κάτι διαφορετικό από το να δαιμονίζεται· διότι, λέγοντας «σεληνιαζομένους», δεν θα πρόσθετε ταυτόχρονα και το «δαιμονιζομένους». Και ότι ο σεληνιαζόμενος δεν ενεργείται από δαίμονα, αλλά από κάποια άλλη ασθένεια, η οποία παίρνει την αρχή της από τους σαπισμένους χυμούς μέσα στο σώμα· αυτοί δε αυξάνονται περισσότερο και επιτίθενται σφοδρότερα όταν η σελήνη είναι πλησιφαής. Επειδή, μάλιστα, και πολλά από τα άλλα υγρά και όσα ζουν μέσα σε υγρό, όπως τα όστρακα και τα παρόμοια, φαίνονται τότε περισσότερο να επιδίδονται σε αύξηση, χωρίς να το κάνει αυτό η σελήνη με δική της αυτεξούσια δύναμη, κάθε άλλο, αλλά επειδή η απόρρητη δημιουργία Εκείνου που τα έκανε όλα με σοφία, εναπέθεσε σε αυτήν τέτοιες ενέργειες. Διότι λένε πως η θερμότητα που υπάρχει σε αυτήν, ούσα χλιαρής φύσεως, όταν με τις ακτίνες της αγγίζει τα σώματά μας, προκαλεί μεν διάχυση των υγρών μέσα μας, όμως δεν προκαλεί εξάτμιση και αποβολή αυτών που διαχύθηκαν, επειδή η θερμότητα δεν είναι σφοδρή όπως αυτή του ήλιου· όταν δε αυτοί οι χυμοί διαχυθούν κατ' αυτόν τον τρόπο μέσα στο σώμα και αναταραχθούν, η ασθένεια ισχυροποιείται περισσότερο και, επιτιθέμενη πιο πολύ στον εγκέφαλο και το κεφάλι, διαστρέφει το ζωντανό ον και το αλλοιώνει, και εμποδίζοντας τις φυσικές ενέργειες το κάνει να πέφτει κάτω και να σπαράσσεται από σπασμούς.

Βλέπεις πότε πρέπει να εγκαταλείπει κανείς τον πατέρα; Όταν τον εμποδίζει προς την αρετή και τη θεοσέβεια. Αυτοί δε, βλέποντας τους προηγούμενους να ακολουθούν, εύλογα ακολούθησαν, μιμούμενοι εκείνους. «Και περιόδευε ο Ιησούς όλη τη Γαλιλαία, διδάσκοντας στις συναγωγές τους και κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο της βασιλείας.» Για να δείξει ότι δεν είναι αντίθετος στον νόμο, εισέρχεται στις συναγωγές των Εβραίων. «Και θεραπεύοντας κάθε νόσο και κάθε αδυναμία ανάμεσα στον λαό.» Αρχίζει τα θαύματα, για να επιβεβαιώσει αυτά που διδάσκει. Νόσος είναι η χρόνια πάθηση, ενώ αδυναμία είναι η πρόσκαιρη ανωμαλία του σώματος. «Και διαδόθηκε η φήμη του σε όλη τη Συρία, και του έφεραν όλους όσοι έπασχαν, αυτούς που κατέχονταν από ποικίλες νόσους και βάσανα, και σεληνιαζόμενους και παραλυτικούς, και τους θεράπευσε.» Ο Χριστός δεν απαίτησε πίστη από κανέναν από αυτούς που του έφερναν, διότι αυτό ακριβώς αποτελούσε απόδειξη πίστεως, το ότι τους έφερναν από μακριά. Σεληνιαζόμενους ονομάζει τους δαιμονισμένους. Διότι ο δαίμονας, θέλοντας να ενσπείρει στους ανθρώπους την πεποίθηση ότι τα άστρα είναι κακοποιά, παρατηρούσε πότε η σελήνη ήταν ολόγιομη και τότε επιτίθετο, ώστε να φανεί η σελήνη ως αιτία του πάθους, και να συκοφαντηθεί η δημιουργία του Θεού, όπως ακριβώς πλανήθηκαν και οι Μανιχαίοι.