Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 8:24

Αυτά που προφητικά προαναγγέλθηκαν εκπληρώνονταν ρητά και κατά λέξη· διότι, όταν οι μαθητές του Σωτήρα μας έπλεαν μαζί του, «έγινε», λέει, «μεγάλη ταραχή στη θάλασσα, ώστε το πλοίο να καλύπτεται από τα κύματα. Αυτοί δε προσέπεσαν και του είπαν: Κύριε, σώσε μας, χανόμαστε. Εκείνος δε τους είπε: Γιατί είστε δειλοί, ολιγόπιστοι; Τότε επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη». Και ευφράνθηκαν επειδή γαλήνεψαν, και τους οδήγησε στο λιμάνι του θελήματός του. Ας δοξολογούν τον Κύριο για τα ελέη του, και για τα θαυμάσιά του προς τους γιους των ανθρώπων. Ας τον υψώσουν σε σύναξη λαού, και ας τον αινέσουν σε καθέδρα πρεσβυτέρων. Αφού οδηγήθηκαν στο λιμάνι του θελήματός του· για αυτά ο λόγος αναγκαία προστάζει για τέταρτη φορά να δοξολογούν με αυτόν τον τρόπο τον Κύριο, και να διακηρύσσουν με το στόμα τους τα ελέη του· και παραγγέλλει να αναγγέλλουν τα θαυμάσιά του σε όλους τους γιους των ανθρώπων. Μετέτρεψε τους ποταμούς σε έρημο, τις πηγές των υδάτων σε ξηρασία, και την καρποφόρα γη σε άγονη αλμυρίδα εξαιτίας της κακίας εκείνων που κατοικούν σε αυτήν.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΗʹ. Και όταν αυτός μπήκε στο πλοίο, τον ακολούθησαν οι μαθητές του. Και ιδού, έγινε μεγάλη τρικυμία στη θάλασσα, ώστε το πλοίο να σκεπάζεται από τα κύματα· αυτός όμως κοιμόταν. αʹ. Ο μεν λοιπόν Λουκάς, απαλλάσσοντας τον εαυτό του από την απαίτηση να τηρήσει τη χρονική σειρά, είπε τα εξής: «Και συνέβη κάποια από εκείνες τις ημέρες να ανέβει στο πλοίο αυτός και οι μαθητές του»· και ο Μάρκος αναφέρει παρομοίως. Αυτός όμως [ο Ματθαίος] δεν κάνει το ίδιο, αλλά διατηρεί εδώ τη χρονική ακολουθία. Διότι δεν έγραφαν όλοι τα πάντα με τον ίδιο τρόπο. Αυτά δε τα έχω πει και προηγουμένως, για να μη νομίσει κανείς ότι, εξαιτίας κάποιας παράλειψης, υπάρχει διαφωνία μεταξύ τους. Τα μεν πλήθη, λοιπόν, τα κατευόδωσε να απέλθουν, τους δε μαθητές τους πήρε μαζί του· διότι και αυτό το αναφέρουν εκείνοι. Τους πήρε δε μαζί του όχι μάταια, ούτε τυχαία, αλλά για να τους καταστήσει θεατές του θαύματος που επρόκειτο να συμβεί.

Και προχωρώντας από εκεί είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, να επιδιορθώνουν τα δίχτυα τους, και αυτούς ομοίως τους κάλεσε. Ο λόγος λοιπόν γίνεται για τους αποστόλους. Διότι, σαν να ρωτούσε κάποιος, και ποιοι είναι άραγε αυτοί; πρόσθεσε: «Αυτοί που κατεβαίνουν στη θάλασσα με πλοία», και τα εξής· και μέσω αυτών εκπληρωνόταν η δύναμη των έργων. Διότι όταν οι μαθητές του Σωτήρος μας έπλεαν μαζί του, «Έγινε», λέει, «μεγάλος σεισμός στη θάλασσα, ώστε το πλοίο να καλύπτεται από τα κύματα»· και εκείνοι, αφού έπεσαν στα πόδια του, του είπαν: «Κύριε, σώσε μας». Και επέπληξε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη· πράγμα που σήμαινε το να δει κανείς «Τα έργα του Κυρίου, και τα θαυμάσιά του στον βυθό». Αυτοί είδαν τα έργα του Κυρίου και τα θαυμάσιά του στον βυθό. Παραβολικά τα έχει διατυπώσει αυτά ο προφήτης. Και το λέει αυτό, διότι, όπως ακριβώς όσοι ταξιδεύουν στη θάλασσα και διασχίζουν τα μεγάλα πελάγη βλέπουν κατεξοχήν τα θεία μεγαλουργήματα, καθώς περιπίπτουν σε σφοδρές τρικυμίες και παρά κάθε ανθρώπινη ελπίδα απολαμβάνουν τη σωτηρία· έτσι και οι Ιουδαίοι, έχοντας περιπέσει σε εκείνες τις συμφορές και έχοντας ανακτήσει την ελευθερία τους, κατανόησαν τη θεία δύναμη. Και βέβαια, όλοι οι άνθρωποι, βλέποντας την παράδοξη μεταβολή των πραγμάτων, και την παύση της πρότερης πλάνης, και τη γαλήνη των ψυχών, και το λιμάνι της αναστάσεως, θαυμάζουν τον χορηγό αυτών των αγαθών.

Άφησε τους νεκρούς, δηλαδή τους απίστους, να θάψουν τους δικούς τους νεκρούς· αν όμως σε εκείνον δεν επιτράπηκε ούτε τον πατέρα του να θάψει, αλίμονο σε εκείνους που μετά την αφιέρωσή τους στον μοναχικό βίο επιστρέφουν στις βιοτικές μέριμνες. «Και όταν μπήκε στο πλοίο, τον ακολούθησαν οι μαθητές του, και ιδού, έγινε μεγάλη τρικυμία στη θάλασσα, ώστε το πλοίο να καλύπτεται από τα κύματα, αυτός όμως κοιμόταν.» Κράτησε κοντά του μόνο τους μαθητές, ώστε να δουν το θαύμα. Τους αφήνει δε να κλυδωνιστούν, για να ασκηθούν στους πειρασμούς και για να πιστέψουν περισσότερο μέσω αυτού του σημείου. Κοιμάται δε, ώστε, αφού φοβηθούν, να επιγνώσουν τη δική τους αδυναμία και να τον παρακαλέσουν· γι' αυτό λέει: