Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 8:26

Αυτά, λοιπόν, δεν τα έγραψα στην αγάπη σου επειδή έχεις ανάγκη από διδασκαλία. Διότι, εάν ερευνήσεις τις Γραφές, και νήφεις και φρονείς περισσότερο από εμένα. Επειδή εγώ είμαι ταλαίπωρος και ασθενής και κατέχω μόνο το όνομα εντελώς μάταια. Αλλά από πόνο καρδιάς και περισσή αγάπη προς τον Θεό «σου έγραψα με πολλά δάκρυα». Είθε, λοιπόν, να στηρίξει την καρδιά σου στον φόβο Του «Εκείνος που στερέωσε τον ουρανό και τον εγκαθίδρυσε», και να θεμελιώσει την οικοδομή σου πάνω στη στερεή πέτρα, Εκείνος που θεμελίωσε τη γη πάνω στα ύδατα. Και να επιτιμήσει τους πειρασμούς σου, Εκείνος που επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα. Είθε να απομακρύνει από εσένα τη λήθη των εντολών, Εκείνος που απομάκρυνε την ανατολή από τη δύση.

Ματθ. 8, 25-26 Πρόσεξε μαζί με την πίστη την ολιγοπιστία· διότι αφενός πιστεύουν ότι μπορεί να σώσει, αφετέρου ως ολιγόπιστοι λένε το «σώσε μας, χανόμαστε»· διότι δεν ήταν ποτέ δυνατόν να χαθούν, εφόσον βρισκόταν μαζί τους ο Παντοδύναμος.

Επειδή πρώτα περίμεναν ότι θα χάνονταν, τότε σώθηκαν, ώστε, αφού ομολογήσουν τον κίνδυνο, να κατανοήσουν το μέγεθος του θαύματος. Όμως, όπως είπα, τον ξυπνούν λέγοντας: «Σώσε μας, χανόμαστε.» Εδώ πρόσεξέ μου την ολιγοπιστία που συνυπάρχει με την πίστη· διότι πιστεύουν μεν ότι μπορεί να τους σώσει, αλλά ως ολιγόπιστοι λένε ότι «Χανόμαστε.» Διότι δεν ήταν ποτέ δυνατόν να χαθούν, εφόσον ήταν μαζί τους Εκείνος που τα πάντα δύναται. (Α f. 126) Αλλά σηκώθηκε αμέσως ο Χριστός, που έχει την εξουσία των πάντων, και καταπραΰνει μεν αμέσως την τρικυμία, κατέστειλε δε τις ορμές των ανέμων, και έπαυσε τον θόρυβο, και μέσα από αυτά τα ίδια τα γεγονότα έδειξε ότι είναι Θεός. Ας λεχθεί λοιπόν από εμάς το χωρίο από το βιβλίο των Ψαλμών: «Εσύ εξουσιάζεις τη δύναμη της θάλασσας, και την ταραχή των κυμάτων της εσύ την καταπραΰνεις.» Καταπραΰνοντας δε την τρικυμία της θάλασσας, μεταβάλλει σε κάτι το σταθερό την πίστη των αγίων μαθητών, που κλυδωνιζόταν μαζί με το σκάφος, και κατά κάποιον τρόπο δημιουργεί μέσα τους γαλήνη, έχοντας περιστείλει τα κύματα της ολιγοπιστίας. Και μαζί με την τρικυμία των υδάτων, διαλύει και την τρικυμία της ψυχής τους, επιτιμώντας και εκπαιδεύοντάς τους συγχρόνως, δείχνοντας ότι τον φόβο δεν τον προκαλεί η έλευση των πειρασμών, αλλά η αδυναμία της διανοίας. Είπε λοιπόν: «Πού είναι η πίστη σας;» Ενώ ο έτερος από τους ευαγγελιστές βεβαιώνει ότι τους είπε: «Γιατί είστε δειλοί, ολιγόπιστοι;»

ΑΛΛΟ. «Τότε, αφού σηκώθηκε, επιτίμησε τον άνεμο και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη. Οι δε άνθρωποι θαύμασαν, λέγοντας: Ποιος είναι άραγε αυτός, ώστε και η θάλασσα και οι άνεμοι να τον υπακούν;» Προς απόδειξη της μεγαλειότητας που υπάρχει μέσα Του, λέει κάπου ο Θεός, μέσω ενός από τους προφήτες, προς εκείνους που αμαρτάνουν αναίσχυντα: «Εμένα δεν φοβάστε; λέγει ο Κύριος.

Ο Ιησούς εστάλη για να κηρύξει μετάνοια, εστάλη και ο Ιωνάς. Αλλά ο μεν έφυγε, αγνοώντας αυτό που επρόκειτο να συμβεί, ενώ ο δε προσήλθε εκουσίως για τη μετάνοια της σωτηρίας. Ο Ιωνάς κοιμόταν στο πλοίο και ροχάλιζε ενώ η θάλασσα βρισκόταν σε τρικυμία, ενώ όταν ο Ιησούς κοιμόταν, κατά θεία οικονομία σηκώθηκε η θάλασσα, ώστε να γίνει γνωστή στη συνέχεια η δύναμη Εκείνου που κοιμόταν. Σε εκείνον έλεγαν: «Τι κοιμάσαι τόσο βαριά; Σήκω, επικαλέσου τον Θεό σου, για να μας διασώσει ο Θεός». Εδώ λένε στον Δεσπότη: «Κύριε, σώσε μας». Εκεί είπαν: «Επικαλέσου τον Θεό σου», και εδώ: «Σώσε». Αλλά εκείνος μεν λέει: «Σηκώστε με και ρίξτε με στη θάλασσα, και θα κοπάσει η θάλασσα για εσάς». Εδώ όμως Αυτός επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη. Και εκείνος μεν ρίφθηκε στην κοιλιά του κήτους, ενώ Αυτός κατήλθε εκουσίως εκεί όπου βρίσκεται το νοητό κήτος του θανάτου. Κατήλθε δε εκουσίως, για να εξεμέσει ο θάνατος όσους είχε καταπιεί, σύμφωνα με το γεγραμμένο: «Θα τους γλιτώσω από το χέρι του άδη, και θα τους λυτρώσω από το χέρι του θανάτου».

Αλλά βεβαίως και τα πλήθη των λαών που συγκροτούνται στις Εκκλησίες του Θεού, τα οποία παρομοιάζονται με ύδατα σύμφωνα με τον προφητικό λόγο που αναφέρει: «Φωνή πολλών εθνών όμοια με φωνή πολλών υδάτων»· αφού είδαν με τα μάτια της ψυχής τον Θεό που επιδήμησε στους ανθρώπους, έλαβαν σωτήριο φόβο, για τον οποίο έχει ειπωθεί: «Αρχή σοφίας ο φόβος του Θεού». Διότι, όσο καιρό βρίσκονταν σε τυφλότητα αυτά τα ύδατα, δεν έβλεπαν τον Θεό, ούτε είχαν τον φόβο Του· τώρα όμως ωφελήθηκαν τα μέγιστα από τη θέα και τη γνώση του Λόγου που επιδήμησε σε αυτά. Και πάλι, σύμφωνα με την ιστορική διήγηση, όταν ο Σωτήρας ανάγκασε τους μαθητές να επιβιβαστούν στο πλοίο και να προπορευθούν στην απέναντι όχθη· έπειτα, κατά την τέταρτη φυλακή της νύχτας, ερχόταν προς αυτούς περπατώντας πάνω στη θάλασσα· και τότε Τον είδαν τα ύδατα και φοβήθηκαν. Αλλά και όταν επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη, ταράχτηκαν οι άβυσσοι και το πλήθος του ήχου των υδάτων. Και αυτά μεν εκπληρώνονταν σύμφωνα με την προφητεία κατά λέξη· κατά την πνευματική διάνοια όμως, τα μεν ύδατα, εννοώ τα εκκλησιαστικά πλήθη που έχουν συγκεντρωθεί από όλα τα έθνη, έγιναν αρχή σοφίας, επειδή έλαβαν τον θείο φόβο, σύμφωνα με το «Αρχή σοφίας ο φόβος του Κυρίου»· ενώ οι άβυσσοι, ούσες διαφορετικές από τα ύδατα, ταράχτηκαν, προκαλώντας ήχο και θόρυβο.

Έτσι λοιπόν, παρατηρώντας κανείς τους μετεωρισμούς της θάλασσας, πώς τα κύματά της υψώνονται κυρτωμένα, και πώς πάλι αυτά καταπίπτοντας συντρίβονται μεταξύ τους, και πώς ούτε μπορούν ούτε τολμούν να υπερβούν το όριο και τον νόμο που τους έχει οριστεί, θα δει και μέσα από αυτά τη δύναμη της μεγαλοπρέπειας του Θεού. Διότι της είπε: «Μέχρις εδώ θα φτάσεις, και μέσα σου θα συντριβούν τα κύματά σου», και της έθεσε όριο, το οποίο δεν θα υπερβεί, ούτε θα επιστρέψει για να καλύψει τη γη. Και με άλλον τρόπο, πέρα από όσα ειπώθηκαν, θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι μετεωρισμοί της θάλασσας είναι θαυμαστοί, τότε που οι μαθητές τον πλησίασαν και του είπαν: «Κύριε, σώσε μας, χανόμαστε»· οπότε και την επέπληξε, και έγινε μεγάλη γαλήνη.

Αυτά που προφητικά προαναγγέλθηκαν εκπληρώνονταν ρητά και κατά λέξη· διότι, όταν οι μαθητές του Σωτήρα μας έπλεαν μαζί του, «έγινε», λέει, «μεγάλη ταραχή στη θάλασσα, ώστε το πλοίο να καλύπτεται από τα κύματα. Αυτοί δε προσέπεσαν και του είπαν: Κύριε, σώσε μας, χανόμαστε. Εκείνος δε τους είπε: Γιατί είστε δειλοί, ολιγόπιστοι; Τότε επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη». Και ευφράνθηκαν επειδή γαλήνεψαν, και τους οδήγησε στο λιμάνι του θελήματός του. Ας δοξολογούν τον Κύριο για τα ελέη του, και για τα θαυμάσιά του προς τους γιους των ανθρώπων. Ας τον υψώσουν σε σύναξη λαού, και ας τον αινέσουν σε καθέδρα πρεσβυτέρων. Αφού οδηγήθηκαν στο λιμάνι του θελήματός του· για αυτά ο λόγος αναγκαία προστάζει για τέταρτη φορά να δοξολογούν με αυτόν τον τρόπο τον Κύριο, και να διακηρύσσουν με το στόμα τους τα ελέη του· και παραγγέλλει να αναγγέλλουν τα θαυμάσιά του σε όλους τους γιους των ανθρώπων. Μετέτρεψε τους ποταμούς σε έρημο, τις πηγές των υδάτων σε ξηρασία, και την καρποφόρα γη σε άγονη αλμυρίδα εξαιτίας της κακίας εκείνων που κατοικούν σε αυτήν.

Πάλι, ο Μωυσής με βίαιο νότιο άνεμο στερεοποίησε τη θάλασσα. Λέει λοιπόν η Γραφή: «άπλωσε ο Μωυσής το χέρι του πάνω στη θάλασσα, και ο Κύριος απέσυρε τη θάλασσα με βίαιο νότιο άνεμο», και προσθέτει: «έπηξαν τα κύματα στη μέση της θάλασσας». Παρομοίως, και με πολύ ανώτερο τρόπο, ο Σωτήρας μας «επιτίμησε τον άνεμο και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη».

Πάλι λέει, «ενθαρρύνοντας όσους δειλιάζουν». Αλλά αυτός μεν ακολουθεί με τον δικό του λόγο την προηγούμενη βλασφημία κατά του Πνεύματος, η αλήθεια όμως φανερώνει τον εαυτό της ακόμη και μέσα από το στόμα του εχθρού. Διότι σε κανέναν άλλον δεν ανήκει το να δίνει θάρρος σε όσους δειλιάζουν παρά μόνο στον Θεό, ο οποίος λέει σε αυτόν που δειλιάζει: «Μη φοβάσαι, γιατί εγώ είμαι μαζί σου, μην πτοείσαι», όπως λέει ο προφήτης: «Διότι κι αν πορευθώ εν μέσω σκιάς θανάτου, δεν θα φοβηθώ κακό, επειδή εσύ είσαι μαζί μου». Αλλά και ο ίδιος ο Δεσπότης λέει προς όσους δειλιάζουν: «Ας μην ταράζεται η καρδιά σας ούτε να δειλιάζει», και: «Γιατί είστε δειλοί, ολιγόπιστοι;», και: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε», και πάλι: «Έχετε θάρρος, εγώ έχω νικήσει τον κόσμο». Επομένως, ακόμη και παρά τη θέληση του Ευνόμιου, μέσα από την ίδια την εχθρική φωνή, η αλήθεια αναδεικνύει τον εαυτό της. Συμφωνεί δε και ο επόμενος λόγος με τον προηγούμενο. Λέει, δηλαδή: «μεριμνώντας για τα πάντα και παρέχοντας κάθε φροντίδα και πρόνοια». Διότι μόνο στον Θεό ανήκει αληθινά το να μεριμνά και να φροντίζει για τα πάντα, όπως έχει πει ο μέγας Δαβίδ: «Εγώ δε είμαι φτωχός και πένης, ο Κύριος όμως θα φροντίσει για μένα».

«Αναβαίνουν»: Διότι υπερυψώθηκαν οι δαίμονες και πάλι κατέβηκαν στην άβυσσο, κατακλυσμένοι από το ύψος των κυμάτων του βαπτίσματος. Σκέψου όμως μαζί με αυτά και τα κύματα της αισθητής θάλασσας. «Η ψυχή τους»: Αυτών που πλέουν την αισθητή θάλασσα εξαιτίας του φόβου. Σκέψου επίσης ότι και αυτοί που πρόκειται να βαπτιστούν υπομένουν τα ίδια πριν από την ώρα του βαπτίσματος. «Ταράχτηκαν»: Οι ναύτες στη θάλασσα, βρισκόμενοι σε τρικυμία. Τα ίδια ακριβώς παθαίνουν και όσοι κολυμπούν στη βιωτική θάλασσα· διότι βρίσκονται σε μια τρικυμία κακών. «Και κάθε»: Ποια άραγε σοφία και τέχνη την ώρα των κινδύνων στη θάλασσα μπορεί να ωφελήσει; Έτσι και η σοφία των Ελλήνων την ώρα του θανάτου είναι ανώφελη, εάν δεν υπάρχει η πίστη στον Θεό και η ελπίδα. «Και έκκραξαν»: Διότι όλοι, όταν βρεθούν σε πλήθος κακών, τότε επικαλούνται τον Θεό με μεγάλη φωνή, και Αυτός δεν εγκαταλείπει ούτε αποστρέφεται όσους Τον επικαλούνται. «Και από τις ανάγκες»: Διότι ο Θεός ποτέ δεν παρέβλεψε αυτούς που βρίσκονται σε ανάγκες, αλλά τους λυτρώνει ως ελεήμων. «Και σταμάτησε»: Και στην αισθητή θάλασσα, όταν ξύπνησε ο Χριστός, την επιτίμησε και έγινε γαλήνη· διότι εκείνη προφητευόταν. Και ο Ίδιος, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, επιτίμησε το πονηρό πνεύμα της βιωτικής θάλασσας και τη μετέτρεψε σε αύρα, δηλαδή μεταβλήθηκε σε γαλήνη μέσα στην πίστη. «Και σίγησαν»: Διότι με την εμφάνιση του Κυρίου ησύχασε η ζάλη της αμαρτίας, η οποία είναι τα κύματα της θάλασσας του βίου.

Γι' αυτό ούτε παρουσία των όχλων πράττει τούτο, ώστε να μην κατακριθούν για ολιγοπιστία· αλλά παραλαμβάνοντάς τους μόνους τους διορθώνει, και πριν από την τρικυμία των υδάτων διαλύει την τρικυμία της ψυχής τους, επιτιμώντας τους και λέγοντας: «Γιατί είστε δειλοί, ολιγόπιστοι;» και διδάσκοντάς τους ταυτόχρονα ότι τον φόβο δεν τον προκαλεί η έλευση των πειρασμών, αλλά η αδυναμία της διανοίας. Εάν όμως έλεγε κάποιος ότι δεν ήταν δείγμα δειλίας, ούτε ολιγοπιστίας το να τον πλησιάσουν και να τον ξυπνήσουν, θα του απαντούσα τούτο, ότι ακριβώς αυτό αποτελούσε το κατεξοχήν σημάδι του ότι δεν είχαν την πρέπουσα γνώμη γι' αυτόν. Διότι, ότι μπορούσε να επιτιμήσει τη θύελλα αφού ξυπνούσε, το γνώριζαν· ότι όμως μπορούσε και ενώ κοιμόταν, δεν το γνώριζαν ακόμη. Και γιατί απορείς εάν αυτό ισχύει τώρα, από τη στιγμή που και μετά από πολλά άλλα θαύματα η πνευματική τους κατάσταση παρέμενε ακόμη ατελέστερη;

βʹ. Επειδή, λοιπόν, και ο Μωυσής έκανε κάποτε κάτι παρόμοιο, από αυτό καταδεικνύεται η υπεροχή του [Χριστού]· και ότι ο μεν θαυματουργεί ως δούλος, ενώ ο δε ως Δεσπότης. Διότι δεν άπλωσε ραβδί όπως εκείνος, ούτε ύψωσε τα χέρια προς τον ουρανό, ούτε χρειάστηκε να προσευχηθεί· αλλά, όπως ακριβώς ταιριάζει σε κύριο που προστάζει τη δούλη του, και στον Δημιουργό προς το κτίσμα, έτσι την κατέστειλε και την χαλιναγώγησε μόνο με τον λόγο και την προσταγή· και αμέσως διαλύθηκε όλη η τρικυμία, και δεν απέμεινε ούτε ίχνος της ταραχής. Διότι αυτό φανέρωσε ο ευαγγελιστής λέγοντας: Και έγινε γαλήνη μεγάλη.

Και προχωρώντας από εκεί είδε άλλους δύο αδελφούς, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, να επιδιορθώνουν τα δίχτυα τους, και αυτούς ομοίως τους κάλεσε. Ο λόγος λοιπόν γίνεται για τους αποστόλους. Διότι, σαν να ρωτούσε κάποιος, και ποιοι είναι άραγε αυτοί; πρόσθεσε: «Αυτοί που κατεβαίνουν στη θάλασσα με πλοία», και τα εξής· και μέσω αυτών εκπληρωνόταν η δύναμη των έργων. Διότι όταν οι μαθητές του Σωτήρος μας έπλεαν μαζί του, «Έγινε», λέει, «μεγάλος σεισμός στη θάλασσα, ώστε το πλοίο να καλύπτεται από τα κύματα»· και εκείνοι, αφού έπεσαν στα πόδια του, του είπαν: «Κύριε, σώσε μας». Και επέπληξε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη· πράγμα που σήμαινε το να δει κανείς «Τα έργα του Κυρίου, και τα θαυμάσιά του στον βυθό». Αυτοί είδαν τα έργα του Κυρίου και τα θαυμάσιά του στον βυθό. Παραβολικά τα έχει διατυπώσει αυτά ο προφήτης. Και το λέει αυτό, διότι, όπως ακριβώς όσοι ταξιδεύουν στη θάλασσα και διασχίζουν τα μεγάλα πελάγη βλέπουν κατεξοχήν τα θεία μεγαλουργήματα, καθώς περιπίπτουν σε σφοδρές τρικυμίες και παρά κάθε ανθρώπινη ελπίδα απολαμβάνουν τη σωτηρία· έτσι και οι Ιουδαίοι, έχοντας περιπέσει σε εκείνες τις συμφορές και έχοντας ανακτήσει την ελευθερία τους, κατανόησαν τη θεία δύναμη. Και βέβαια, όλοι οι άνθρωποι, βλέποντας την παράδοξη μεταβολή των πραγμάτων, και την παύση της πρότερης πλάνης, και τη γαλήνη των ψυχών, και το λιμάνι της αναστάσεως, θαυμάζουν τον χορηγό αυτών των αγαθών.

Μετά την τόσο ισχυρή επιτίμηση της θάλασσας και των ανέμων, επέρχεται μεγάλη γαλήνη, και όλοι αισθάνονται δέος και συστέλλονται, και μαθητεύουν. Και την κατοικία μας —διότι έχουμε κατέλθει από τα υψηλά, έχοντας επιλέξει να εγκαταλείψουμε την ποιμεναρχική συγκατοίκηση και συνδιαίτηση— την μετατρέπουν σε σπουδαστήριο, και για εκείνους που αναζητούν τη γνώση, ο λόγος είναι έτοιμος προς ακρόαση. Επειδή δε ο πατριάρχης αποφάσισε να αναχωρήσει για τη διερεύνηση των Μανιχαίων, αναθέτει σε εμάς τη διεξαγωγή των καθηκόντων που του ανήκουν στην πόλη των Νικαέων ως κοινού ποιμένα, και κανείς από τους πρεσβυτέρους δεν γογγύζει, αλλά όλοι αποδέχονται την επιλογή, και όλοι υπακούουν. Εμείς πάλι, κρίνοντας ότι αποτελεί χρέος όσων επιλέγονται για μια τέτοια υπηρεσία το να υπερασπίζονται τους αδικούμενους, επιδεικνύουμε την πρέπουσα σπουδή για το έργο. Επειδή, όμως, την εποχή εκείνη η αδικία του άρχοντα της Νίκαιας λυμαινόταν δεινά την πόλη, και προέβαλλε μεγάλη αντίσταση και εχθρότητα απέναντί μας, γι’ αυτόν τον λόγο χρησιμοποιούσαμε ποικίλες μεθόδους απέναντί του: προτρέποντας, ικετεύοντας, και μερικές φορές επικρίνοντάς τον αυστηρά· δεν αποφεύγαμε ούτε να μεταβούμε στον ίδιο για χάρη αυτών που υπέφεραν τα πάνδεινα από αυτόν, παρότι αυτό μας ήταν δυσχερές και ασυνήθιστο. Διότι ήταν πραγματικά ένα άγριο θηρίο, που άρπαζε τις περιουσίες των ανθρώπων με απόλυτη αναίδεια.

Και πράγματι νικούσαν οι συκοφάντες, και έπρεπε οι άνθρωποι να πεθάνουν δεμένοι, και για αυτούς κάθε ελπίδα είχε χαθεί και δεν υπήρχε τίποτα που να φαινόταν ικανό να τους σώσει. Πίστευαν όμως ότι μόνο ο άγιος είχε τη δύναμη να γίνει για αυτούς αποτροπέας του κακού μέσα στις συμφορές και σωτήριος στα αδιέξοδά τους. Και επειδή δεν ήταν παρών, επικαλούνταν το όνομά του μέσα από τα δεσμά τους με δάκρυα, πιστεύοντας ότι εκείνος και τους ακούει που φωνάζουν, και μπορεί και να παραστεί και να βοηθήσει. Διότι προσέβλεπαν στον Νικόλαο ως σε άγγελο του Θεού. Και η αρετή του ανδρός, που ξεπερνούσε την ανθρώπινη δύναμη, έπεισε όλους τους ανθρώπους ότι του άξιζε δόξα μεγαλύτερη από αυτήν που αρμόζει σε άνθρωπο. Και ελπίζοντας αυτά δεν έκαναν λάθος, ούτε κατηγόρησαν τους εαυτούς τους ότι διαψεύστηκαν οι ελπίδες τους, αλλά βρήκαν τέτοια εύνοια, ώστε τα πράγματα εξελίχθηκαν για αυτούς καλύτερα από ό,τι περίμεναν. Διότι ο άγιος, αφού εμφανίστηκε στον βασιλιά σε όνειρο και του υπέδειξε ότι εκείνοι που διέβαλαν τους ανθρώπους ήταν συκοφάντες, και αφού τον απείλησε με τα πιο φοβερά δεινά αν δεν τους ελευθερώσει αποδίδοντας δικαιοσύνη, χάρισε ξανά τη ζωή στους συκοφαντηθέντες. Και αρκούσε ένα όνειρο, επειδή απλώς φανέρωνε τον άγιο, για να σβήσει τον θυμό του βασιλιά. Ήδη δε έχει παρασταθεί πολλές φορές σε αυτούς που ταξιδεύουν στη θάλασσα και έχει διασώσει το πλοίο που κινδύνευε να βυθιστεί, εμφανιζόμενος στο πηδάλιο και, κατά το πρότυπο του Σωτήρος, επιτιμώντας τους ανέμους και τη θάλασσα.

Και προσερχόμενοι οι μαθητές του, τον ξύπνησαν λέγοντας: Κύριε, σώσε μας, χανόμαστε. Και τους λέγει: Γιατί είστε δειλοί, ολιγόπιστοι; Δεν τους ονόμασε άπιστους, αλλά ολιγόπιστους. Διότι από το ότι είπαν, Κύριε, σώσε μας, επιδεικνύουν πίστη, ενώ το Χανόμαστε δεν είναι ίδιον πίστεως. Εφόσον Εκείνος συνέπλεε μαζί τους, δεν έπρεπε να φοβούνται. Παρατήρησε δε ότι, επιπλήττοντάς τους ως δειλούς, δείχνει ότι η δειλία φέρνει τους κινδύνους.

Γι' αυτό και, αφού πρώτα κατέπαυσε την τρικυμία της ψυχής τους, έπειτα σταματά και αυτήν της θάλασσας. «Τότε σηκώθηκε, επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη. Οι δε άνθρωποι θαύμασαν, λέγοντας: Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός, ώστε και οι άνεμοι και η θάλασσα τον υπακούν;» Διότι αυτό που έβλεπαν ήταν ανθρώπου, ενώ τα έργα ήταν του Θεού. «Και όταν ήλθε στην απέναντι όχθη, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι.» Ενώ όσοι ήταν στο πλοίο δίσταζαν για το ποιος άραγε να είναι αυτός που και οι άνεμοι και η θάλασσα τον υπακούν, έρχονται οι δαίμονες ως κήρυκες. Αν πάλι ο Μάρκος και ο Λουκάς αναφέρουν έναν που είχε τη λεγεώνα, κατάλαβε ότι εκείνος ήταν ο ένας από αυτούς τους δύο, ίσως ο πιο διαβόητος· και ήλθαν από μόνοι τους σε αυτόν, επειδή, καθώς ήταν τόσο φοβεροί, κανείς δεν τολμούσε να τους φέρει κοντά του. «Εξέρχονταν από τα μνήματα, πάρα πολύ άγριοι, ώστε κανείς να μην μπορεί να περάσει από τον δρόμο εκείνο.» Διέμεναν στα μνήματα, επειδή οι δαίμονες ήθελαν να εμφυσήσουν τη δοξασία ότι οι ψυχές των νεκρών γίνονται δαίμονες. Πράγμα που κανείς δεν πρέπει καν να σκέφτεται· διότι η ψυχή, όταν εξέλθει από το σώμα, δεν πλανάται μέσα στον κόσμο· διότι οι μεν ψυχές των δικαίων βρίσκονται στα χέρια του Θεού, οι δε των αμαρτωλών απάγονται και αυτές από εδώ, όπως εκείνη του πλουσίου. «Και ιδού, έκραξαν λέγοντας: Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και σε σένα, Ιησού Υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ πριν από τον καιρό για να μας βασανίσεις;»