Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 8:27

Και πράγματι, οι Ιουδαίοι αποτολμούσαν να τον λιθοβολήσουν, προσάπτοντάς του την κατηγορία και τη μομφή ότι, «Εσύ, αν και είσαι άνθρωπος, κάνεις τον εαυτό σου Θεό». Θα διαπιστώσουμε δε ότι και οι ίδιοι οι άγιοι απόστολοι έμεναν έκθαμβοι απέναντί του ως θαυματουργό, πλην όμως δεν κατανοούσαν ακόμη με σαφήνεια το μυστήριο γύρω από αυτόν. Γι' αυτό, από τη μία πλευρά η θάλασσα γαλήνευε και η ορμή των άγριων ανέμων κόπαζε, επειδή το πρόσταζε ο Χριστός. Αυτοί όμως, λέει, συλλογίζονταν μέσα τους λέγοντας: «Τι λογής είναι αυτός, ώστε και η θάλασσα και οι άνεμοι να τον υπακούουν;» Βλέπεις πώς, αυτό που ήταν κατά φύση, δηλαδή Θεός, αν και έγινε σάρκα, δεν είχε γνωριστεί ακόμη από τους ανθρώπους του κόσμου, και η δόξα του δεν ήταν ακόμη λαμπρή; Επειδή όμως η γνώση μας γι' αυτόν προχώρησε προς το τελειότερο, έγινε πλέον πιστευτό ότι είναι Θεός κατά φύση, «και σε αυτόν θα λυγίσει κάθε γόνατο», καθώς τον προσκυνά όλη η οικουμένη κάτω από τον ουρανό. Επομένως, καθώς η γνώση μας γι' αυτόν προχωρά προς την τελειότητα, όντας ο ωραιότερος στο κάλλος από τους υιούς των ανθρώπων, τότε ακριβώς, τότε αναγνωρίζεται.

ΑΛΛΟ. «Τότε, αφού σηκώθηκε, επιτίμησε τον άνεμο και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη. Οι δε άνθρωποι θαύμασαν, λέγοντας: Ποιος είναι άραγε αυτός, ώστε και η θάλασσα και οι άνεμοι να τον υπακούν;» Προς απόδειξη της μεγαλειότητας που υπάρχει μέσα Του, λέει κάπου ο Θεός, μέσω ενός από τους προφήτες, προς εκείνους που αμαρτάνουν αναίσχυντα: «Εμένα δεν φοβάστε; λέγει ο Κύριος.

Ο Σωτήρας και Κύριός μας, όμως, «κενώνοντας τον εαυτό του και λαμβάνοντας μορφή δούλου, και όντας κατά το σχήμα όμοιος με άνθρωπο», παρέχοντας στους μαθητές του να δουν ένα δείγμα της θείας δύναμής του που παρέμενε κρυφή από τους πολλούς, έχει καταγραφεί ότι περπάτησε πάνω στα θαλάσσια κύματα και επιτίμησε την τρικυμία και τους ανέμους, όταν και όσοι τον έβλεπαν εξεπλήσσοντο λέγοντας: «Ποιος είναι άραγε αυτός, που και οι άνεμοι και η θάλασσα τον υπακούν;» Αυτό, όμως, αποτελούσε και σύμβολο κάποιου άλλου, μεγαλύτερου γεγονότος, αν νοήσουμε μια άλλη θάλασσα, στην οποία λέγεται ότι υπάρχει κάποιος δράκοντας, ο οποίος έχει «πλαστεί για να εμπαίζεται από τους αγγέλους» του Θεού. Πάνω σε αυτήν περπάτησε ο Σωτήρας και Κύριός μας και λέγεται ότι συνέτριψε το κεφάλι του δράκοντα που βρισκόταν εκεί, καθώς και των υπόλοιπων κατώτερων δρακόντων, σύμφωνα με το: «εσύ συνέθλασες τα κεφάλια των δρακόντων πάνω στο ύδωρ», και «εσύ συνέθλασες τα κεφάλια του δράκοντα», εννοώντας σαφώς μια άλλη θάλασσα, για την οποία ο ίδιος λέει πάλι σε ψαλμό: «ήλθα στα βάθη της θάλασσας», και προς τον Ιώβ, εξιστορώντας τα σχετικά με τον εαυτό του: «Ήλθες στην πηγή της θάλασσας και περπάτησες στα ίχνη της αβύσσου; Ανοίγουν από φόβο μπροστά σου οι πύλες του θανάτου, και οι πυλωροί του άδη, βλέποντάς σε, δείλιασαν;» Εύλογα, λοιπόν, και κατά τον επίγειο βίο μας, αφού βάδισε πάνω στη θάλασσα και επιτίμησε τους ανέμους και την τρικυμία, επιτελεί τα σύμβολα των πιο απόρρητων μυστηρίων. 〈Από τον Ησαΐα〉. «

Γι' αυτό και επιπλήττονται πολλές φορές, όπως όταν λέει: «Ακόμη και εσείς είστε ασύνετοι;» Μην απορείς, λοιπόν, εάν, εφόσον οι μαθητές βρίσκονταν σε ατελέστερη πνευματική κατάσταση, τα πλήθη δεν φαντάζονταν τίποτε το σπουδαίο για αυτόν. Διότι θαύμαζαν λέγοντας: «Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός, που και η θάλασσα και οι άνεμοι τον υπακούουν;» Ο Χριστός όμως δεν τους επέπληξε επειδή τον αποκαλούσαν άνθρωπο, αλλά περίμενε, διδάσκοντάς τους μέσω των σημείων ότι η αντίληψή τους ήταν πεπλανημένη. Και από πού νόμιζαν ότι ήταν άνθρωπος; Από την όψη του, από τον ύπνο του και από το ότι χρησιμοποιούσε πλοίο. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο περιέπιπταν σε αμηχανία λέγοντας: «Τι λογής είναι αυτός;» Διότι, από τη μια μεριά, ο ύπνος και η εξωτερική του εμφάνιση έδειχναν άνθρωπο, ενώ από την άλλη, η θάλασσα και η γαλήνη φανέρωναν Θεό.

Ώστε, αν δεν είχε εξασθενήσει η πίστη του, θα στεκόταν εύκολα απέναντι και στον άνεμο. Γι' αυτόν τον λόγο, αφού τον έπιασε, αφήνει τον άνεμο να πνέει, φανερώνοντας ότι εκείνος δεν προκαλεί καμία βλάβη, όταν η πίστη είναι σταθερή. Και όπως ακριβώς έναν νεοσσό που βγήκε από τη φωλιά του πριν από την ώρα του και κινδυνεύει να πέσει, η μητέρα του τον βαστάζει με τα φτερά της και τον οδηγεί πάλι στη φωλιά, έτσι έπραξε και ο Χριστός. Και μόλις ανέβηκαν στο πλοίο, τότε έπαψε ο άνεμος. Πριν από αυτό βέβαια έλεγαν: «Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός, ώστε και οι άνεμοι και η θάλασσα να τον υπακούν;»· τώρα όμως δεν λένε έτσι. Διότι εκείνοι που βρίσκονταν στο πλοίο, λέει, τον πλησίασαν και τον προσκύνησαν, λέγοντας: «Αληθινά, είσαι Υιός του Θεού». Βλέπεις πώς σιγά-σιγά τους οδηγούσε όλους σε κάτι υψηλότερο; Επειδή, λοιπόν, περπάτησε πάνω στη θάλασσα, και πρόσταξε άλλον να πράξει το ίδιο, και τον διέσωσε όταν κινδύνευε, η πίστη τους πλέον είχε γίνει μεγάλη. Διότι τότε μεν είχε επιπλήξει τη θάλασσα, τώρα όμως δεν την επιπλήττει, φανερώνοντας τη δύναμή Του με άλλον, ανώτερο τρόπο.

Γι' αυτό και, αφού πρώτα κατέπαυσε την τρικυμία της ψυχής τους, έπειτα σταματά και αυτήν της θάλασσας. «Τότε σηκώθηκε, επιτίμησε τους ανέμους και τη θάλασσα, και έγινε μεγάλη γαλήνη. Οι δε άνθρωποι θαύμασαν, λέγοντας: Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός, ώστε και οι άνεμοι και η θάλασσα τον υπακούν;» Διότι αυτό που έβλεπαν ήταν ανθρώπου, ενώ τα έργα ήταν του Θεού. «Και όταν ήλθε στην απέναντι όχθη, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι.» Ενώ όσοι ήταν στο πλοίο δίσταζαν για το ποιος άραγε να είναι αυτός που και οι άνεμοι και η θάλασσα τον υπακούν, έρχονται οι δαίμονες ως κήρυκες. Αν πάλι ο Μάρκος και ο Λουκάς αναφέρουν έναν που είχε τη λεγεώνα, κατάλαβε ότι εκείνος ήταν ο ένας από αυτούς τους δύο, ίσως ο πιο διαβόητος· και ήλθαν από μόνοι τους σε αυτόν, επειδή, καθώς ήταν τόσο φοβεροί, κανείς δεν τολμούσε να τους φέρει κοντά του. «Εξέρχονταν από τα μνήματα, πάρα πολύ άγριοι, ώστε κανείς να μην μπορεί να περάσει από τον δρόμο εκείνο.» Διέμεναν στα μνήματα, επειδή οι δαίμονες ήθελαν να εμφυσήσουν τη δοξασία ότι οι ψυχές των νεκρών γίνονται δαίμονες. Πράγμα που κανείς δεν πρέπει καν να σκέφτεται· διότι η ψυχή, όταν εξέλθει από το σώμα, δεν πλανάται μέσα στον κόσμο· διότι οι μεν ψυχές των δικαίων βρίσκονται στα χέρια του Θεού, οι δε των αμαρτωλών απάγονται και αυτές από εδώ, όπως εκείνη του πλουσίου. «Και ιδού, έκραξαν λέγοντας: Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα σε εμάς και σε σένα, Ιησού Υιέ του Θεού; Ήλθες εδώ πριν από τον καιρό για να μας βασανίσεις;»