Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 8:9

Και λίγο πιο κάτω, παραθέτοντας τη θυσία του Ιώβ υπέρ των παιδιών του, λέει ότι: «Ο Ιώβ έστελνε και τους καθάριζε, σηκωνόταν νωρίς το πρωί και πρόσφερε για αυτούς θυσίες ανάλογα με τον αριθμό τους», και προσθέτει λέγοντας: Επομένως δεν είναι απορριπτέα από τον Θεό η θυσία υπέρ των άλλων, ούτε επιτρέπει να γίνεται αυτό ανεπίληπτα· τουναντίον το επαινεί, ως κάτι που δεν είναι ανωφελές. Έπειτα πάλι, αφού εξήγησε την ιστορία και το θαύμα στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο σχετικά με τον παραλυτικό και εκείνους που τον κατέβασαν μέσα από τα κεραμίδια, προσθέτει και λέει: Ο Χριστός δεν άφησε χωρίς θαυμασμό την πίστη εκείνων που τον μετέφεραν. Εκείνος δε κέρδισε πλούσια την απαλλαγή από τους πόνους του, και η προερχόμενη από άλλους φιλοθεΐα κατέστησε ευμενή και φίλο του τον Χριστό, ο οποίος τον ελευθέρωσε ταυτόχρονα και από τα αμαρτήματα και από τις ασθένειες. Και πάλι, κάνοντας μνεία για τον εκατόνταρχο που στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο λέει: «Κύριε, ο υπηρέτης μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι παράλυτος, και βασανίζεται δεινά»· και του λέει: «Εγώ θα έλθω και θα τον θεραπεύσω», και αποκρινόμενος ο εκατόνταρχος είπε: «Κύριε, δεν είμαι ικανός να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου· αλλά πες μόνο έναν λόγο, και θα ιαθεί ο υπηρέτης μου». Ακούγοντάς το αυτό ο Ιησούς, αναφέρει, θαύμασε και είπε σε αυτούς που τον ακολουθούσαν: «Αλήθεια σας λέω, σε κανέναν δεν βρήκα τόσο μεγάλη πίστη μέσα στον Ισραήλ». Έπειτα λέει προς αυτόν: «Πήγαινε, και ας γίνει σε εσένα όπως πίστεψες». Και ιάθηκε ο υπηρέτης εκείνη την ώρα.

Για τον Δημιουργό, επειδή αγνοούσε τα ανώτερα από αυτόν, λένε ότι υποκινείτο μεν από όσα λέγονταν, αλλά τα περιφρονούσε, αποδίδοντάς τα κάθε φορά σε άλλη αιτία: είτε στο προφητεύον πνεύμα, το οποίο είχε και αυτό κάποια δική του κίνηση, είτε στον άνθρωπο, είτε στην εμπλοκή των κατώτερων στοιχείων. Και έτσι εξακολούθησε να βρίσκεται σε άγνοια μέχρι την παρουσία του Σωτήρα. Όταν όμως ήλθε ο Σωτήρας, λένε ότι τα έμαθε όλα από αυτόν και προσχώρησε σε αυτόν με χαρά, μαζί με όλη του τη δύναμη, και ότι αυτός είναι ο εκατόνταρχος του Ευαγγελίου, που λέει στον Σωτήρα: «Διότι και εγώ έχω υπό την εξουσία μου στρατιώτες και δούλους, και ό,τι προστάξω, το κάνουν». Θα συνεχίσει δε αυτός να εκτελεί την οικονομία του κόσμου μέχρι τον καθορισμένο καιρό, κυρίως για τη φροντίδα της εκκλησίας και λόγω της επίγνωσης του επάθλου που έχει ετοιμαστεί για αυτόν, ότι δηλαδή θα μεταβεί στον τόπο της Μητέρας. 23. Υποστηρίζουν δε ότι υπάρχουν τρία γένη ανθρώπων: το πνευματικό, το χοϊκό και το ψυχικό, όπως ακριβώς υπήρξαν ο Κάιν, ο Άβελ και ο Σηθ, 〈για να δείξουν〉 και μέσω αυτών τις τρεις φύσεις, όχι πλέον ατομικά, αλλά κατά γένος. Και το μεν χοϊκό γένος οδεύει προς τη φθορά, ενώ το ψυχικό, εάν επιλέξει τα καλύτερα, θα αναπαυθεί στον τόπο της Μεσότητας· εάν όμως επιλέξει τα χειρότερα, θα μεταβεί και αυτό προς τα όμοιά του.

Αλλά, αν κάποιος δυσπιστεί προς αυτό εξαιτίας της υπερβολής του θαύματος, δεν θα μπορούσε ωστόσο να προβάλει εύλογες αμφισβητήσεις σχετικά με την προφητεία, για την οποία η απόδειξη των γεγονότων θα φανεί ισχυρότερη, αν κάποιος αναλογιστεί ότι, ενώ τότε ήταν μόνο ένας Ρωμαίος χιλίαρχος που προσήλθε στον Σωτήρα –ο οποίος μάλιστα επέδειξε απέναντί του μεγαλύτερη και πιο ειλικρινή ομολογία σε σύγκριση με το έθνος των Ιουδαίων–, ο δικός μας Σωτήρας προφητεύει ότι, αντί για έναν, θα είναι πολλοί εκείνοι που στο μέλλον θα προσέλθουν σε αυτόν όμοια με εκείνον, προερχόμενοι τόσο από τις περιοχές της αυγής και της ανατολής όσο και από αυτούς που κατοικούν προς τη δύση του ηλίου, οι οποίοι, μέσω της επίγνωσης και της ομολογίας τους προς αυτόν, πρόκειται να αξιωθούν ίσης τιμής ενώπιον του Θεού με τους προπάτορες των Εβραίων.

Η φράση έχει ως εξής: «Εξεγέρθητι, βορρά, και έρχου, νότε». Ίσως μπορεί να βρει κανείς κάτι συγγενές προς τα λεγόμενα αυτά στα λόγια του εκατόνταρχου, τα οποία θαύμασε ο ίδιος ο Θεός Λόγος, όπως διηγήθηκε ο ευαγγελιστής λέγοντας: «Ακούσας δε ο Ιησούς εθαύμασε», και έθεσε τα λόγια του εκατόνταρχου υψηλότερα από την πίστη του Ισραήλ. Διότι μου φαίνεται πως η σύγκριση του εκατόνταρχου, ως προς το ζήτημα της πίστεως, δεν γίνεται προς τον ισραηλιτικό λαό, αλλά προς τον ίδιο εκείνον τον Ισραήλ, ο οποίος κατά την πάλη του με τον αντίπαλο, παρότι είχε τη συμμαχία του Θεού, μόλις που απέφυγε την πτώση, χωρίς να βγει εντελώς αλώβητος από τη βλάβη του αντιπάλου, διότι δέχθηκε το πλήγμα στον μηρό. Αυτός όμως ο εκατόνταρχος, για τον οποίο γίνεται λόγος τώρα, αποπέμποντας με εξουσία το αλλότριο μέσω κάποιας βασιλικής δύναμης, οικειώνεται το επιθυμητό. Διότι κυρίως ως προς αυτό μου φαίνεται ότι έτυχε του θαυμασμού ο άνδρας αυτός, στο ότι λέει πως, μεταξύ των στρατιωτών που βρίσκονται υπό τις διαταγές του, με αυθεντική εξουσία αποπέμπει όποιον θέλει, προσκαλεί αυτόν που επιθυμεί και προστάζει στον δούλο να εκτελέσει την πρέπουσα υπηρεσία.

Διότι, όταν εκδιωχθεί μεν ο στρατιώτης που είναι σύμμαχος της κακίας, και εισέλθει στη θέση του ο οπλίτης της αρετής, ενδεδυμένος τον θώρακα της δικαιοσύνης και φέροντας στο χέρι τη μάχαιρα του πνεύματος, προβάλλοντας δε τα προστατευτικά όπλα, δηλαδή την περικεφαλαία του σωτηρίου και τον θυρεό της πίστεως, και φέροντας επάνω του ολόκληρη την πνευματική πανοπλία, τότε το σώμα, ως δούλος, φοβάται τον κύριό του, τον νου, και δέχεται με προθυμία τα παραγγέλματα εκείνου που το εξουσιάζει, μέσω των οποίων κατορθώνεται η αρετή με την υπηρεσία του σώματος. Διότι αυτό ακριβώς καταδεικνύει ο λόγος του εκατοντάρχου που λέγει: «Και λέγω στον δούλο μου· κάνε αυτό, και το κάνει».

Λύση. Από αυτά αποδεικνύεται ότι όχι μόνο ο Κύριος εξέθεσε τους μακαρισμούς για δεύτερη φορά, αλλά και ότι θεράπευσε διαφορετικούς λεπρούς και παραλυτικούς. Διότι αυτούς που αναφέρονται στον Ματθαίο, τους προσφώνησε πριν από την εκλογή των δώδεκα από τους υπολοίπους. Γι' αυτό και τους εξέθεσε πιο γενικά. Μετά από αυτούς, αφού κατέβηκε από το όρος, καθάρισε τον λεπρό, και τον δούλο του εκατόνταρχου, και την πενθερά του Πέτρου. Ο Λουκάς, όμως, αναφέρει ότι μετά την εκλογή των δώδεκα και τη φανέρωση των ονομάτων τους, ο Κύριος Χριστός στάθηκε σε πεδινό τόπο και τους εκφώνησε τους μακαρισμούς. Γι' αυτό και απευθύνεται στο πρόσωπό τους. Ομοίως και καθένας από τους εκατόνταρχους, τόσο αυτός που αναφέρεται στον Ματθαίο, όσο και αυτός στον Λουκά, ήταν διαφορετικό πρόσωπο, αν και ήταν και οι δύο κάτοικοι της Καπερναούμ. Διότι ο μεν ένας παρακαλεί τον Κύριο αυτοπροσώπως, ενώ ο άλλος μέσω των πρεσβυτέρων. Και ο ένας παρακαλεί για δούλους, ενώ ο άλλος για υιό, επειδή στην Αγία Γραφή συνηθίζεται ο υιός να ονομάζεται «παις».

Διότι με μεγάλη έμφαση θέλει να τον πείσει, ότι δεν τα λέει αυτά δίνοντας ένα ισάξιο παράδειγμα, αλλά ένα παράδειγμα στο οποίο Εκείνος υπερέχει κατά πολύ. «Εάν δηλαδή εγώ», λέει, «που είμαι ομότιμος με αυτούς που διατάζονται, και που βρίσκομαι υπό εξουσία, παρ' όλα αυτά, λόγω της μικρής υπεροχής του αξιώματός μου, έχω τόση δύναμη, και κανείς δεν μου φέρνει αντίρρηση, αλλά όσα προστάζω, αυτά γίνονται, έστω κι αν είναι διαφορετικά τα προστάγματα (διότι λέω σε αυτόν: "Πήγαινε", και πηγαίνει· και σε άλλον: "Έλα", και έρχεται), πόσο μάλλον εσύ θα μπορέσεις». Μερικοί μάλιστα διαβάζουν αυτό το χωρίο ως εξής: «Διότι, εάν εγώ που είμαι άνθρωπος», και αφού βάλουν σημείο στίξης ενδιάμεσα, προσθέτουν, «βρίσκομαι υπό εξουσία, έχοντας υπό τις διαταγές μου στρατιώτες». Εσύ όμως πρόσεξέ μου, πώς έδειξε ότι μπορεί να εξουσιάζει και τον θάνατο ως δούλο, και να τον προστάζει ως δεσπότης. Διότι, όταν λέει «Έλα, και έρχεται, και Πήγαινε, και πηγαίνει», εννοεί τούτο: «Αν διατάξεις να μην έρθει σε αυτόν ο θάνατος, δεν θα έρθει». Είδες πόσο πιστός ήταν; Διότι αυτό που επρόκειτο αργότερα να γίνει φανερό σε όλους, αυτός ήδη το κατέστησε ολοφάνερο, ότι δηλαδή ο Κύριος έχει εξουσία και στον θάνατο και στη ζωή, και κατεβάζει στις πύλες του άδη και ανεβάζει. Και δεν μίλησε μόνο για στρατιώτες, αλλά και για δούλους, πράγμα που αποτελούσε δείγμα μεγαλύτερης υπακοής. Αλλά παρ' όλα αυτά, αν και είχε τόσο μεγάλη πίστη, εξακολουθούσε να θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο.

Γνωρίζω τίνος Λόγος ονομάζεσαι, και πόση δύναμη κατέχεις, και ότι με τον λόγο σου πάντοτε εδημιούργησες τα πάντα. Δεν δοκίμασε ωδίνες ο Πατέρας γεννώντας σε· δεν δοκιμάζεις ωδίνες όταν ποιείς, δεν δοκιμάζεις ωδίνες όταν δημιουργείς. Πες μόνο έναν λόγο. Διότι ο λόγος σου αποδεικνύεται απολύτως δραστικός στα πάντα, καθώς δεν χτυπά απλώς τον αέρα, αλλά φανερώνει το θέλημά σου. Πες λοιπόν μόνο έναν λόγο· δώσε το σύνθημα για την πλήρη επιβεβαίωση όσων ακούν. Πρόσεξε σύνεση: από τη μία παρακαλεί να αναβληθεί η άφιξη, από την άλλη όμως δεν περιορίζει τη γνώση· διότι αναγνωρίζει και επιμαρτυρεί σε αυτόν τη γνώση, αλλά αποποιείται την παρουσία του καθ' οδόν. Αυτήν δε την τόσο σοφή σκέψη τη διαδέχεται κάποια άλλη μεγαλύτερη. Διότι κατ' αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος προχωρά από δύναμη σε δύναμη, και αναβλύζει από μέσα του ένας πλούτος αξιόλογων νοημάτων, ακμάζοντας στις αναβάσεις των πνευματικών θεωριών. Πες μόνο έναν λόγο, και θα θεραπευθεί ο υπηρέτης μου. Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος υποταγμένος σε εξουσία, και έχω κάτω από τις διαταγές μου στρατιώτες· και λέω σε τούτον: Πήγαινε, και πηγαίνει· και σε άλλον: Έλα, και έρχεται· και στον δούλο μου: Κάνε αυτό, και το κάνει. Γνωρίζω, λέγει, ότι αν και έχεις περιζωστεί την εξουσία των πάντων, ήρθες ανάμεσά μας σαν ένας από όλους. Ήλθες προς εμάς όπως είμαστε εμείς, έχοντας την εξουσία των πάντων, καθώς λέγει ο άγιος Δαβίδ: Με το πρόσταγμά σου διατηρείται η ημέρα, διότι τα σύμπαντα είναι δούλα σου. Κοιμάσαι, και η θάλασσα εγείρεται· σηκώνεσαι, και γαληνεύουν τα κύματα.

Καλείς τους νεκρούς, και ο νεκρός υπακούει ταχύτερα από τον ζωντανό. «Πες έναν λόγο, και θα θεραπευτεί ο δούλος μου. Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος τασσόμενος υπό εξουσία». Εδώ δηλώνει ότι εμποδίζει την αυτεξούσια ορμή της ψυχής από το να προχωρήσει προς τα ανώτερα. «Έχω», λέει, «υπό την εξουσία μου στρατιώτες». Ονομάζει στρατιώτες τους ποικίλους και διάφορους λογισμούς που εμφωλεύουν μέσα στον άνθρωπο. Διότι και ο μακάριος Παύλος γνωρίζει να τους ονομάζει αυτούς στρατιώτες: «Χαίρομαι», λέει, «με τον νόμο σύμφωνα με τον εσωτερικό άνθρωπο· βλέπω όμως έναν άλλον νόμο να αντιστρατεύεται τον νόμο του νου μου και να με αιχμαλωτίζει στον νόμο της αμαρτίας».

Δικαιολογημένα, λοιπόν, έλεγε: «Έχω υπό την εξουσία μου στρατιώτες· δεν τους έχω εναντίον μου· και λέω σε τούτον, Πήγαινε, και πηγαίνει· και σε άλλον, Έλα, και έρχεται». Δεν εξουσιάζομαι, αλλά εξουσιάζω τους λογισμούς. Ίσως μάλιστα ο εκατόνταρχος να ονομάστηκε εκατόνταρχος και για τον λόγο αυτόν, ως άρχοντας και απόλυτος κυρίαρχος των παθών, επιδεικνύοντάς μας τόσο μεγάλη καρτερία απέναντι στα άλογα πάθη. Είθε να αξιωθούμε όλοι μας να την επιτύχουμε, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα και το κράτος, νυν και αεί και στους αιώνες των αιώνων.

Διότι, όπως ακριβώς εκεί, επαινώντας τον εκατόνταρχο που είπε: «Πες μόνο έναν λόγο, και θα θεραπευτεί ο δούλος μου· διότι και εγώ λέω σε τούτον, Πήγαινε, και πηγαίνει, και στον άλλον, Έλα, και έρχεται», επικύρωσε τη γνώμη του μέσα από τα εγκώμια· και πάλι, όταν επιτίμησε τους Ιουδαίους που τον κατηγορούσαν σχετικά με το Σάββατο, ότι δήθεν καταλύει τον νόμο, έδειξε ότι είναι Κύριος ώστε να μεταβάλλει τους νόμους· έτσι λοιπόν και εδώ, αναφορικά με εκείνον που είπε τούτο, ότι δηλαδή κάνει τον εαυτό Του ίσο με τον Θεό, υποσχόμενος όσα ανήκουν αποκλειστικά στον Πατέρα, αφού τους επέκρινε και τους έλεγξε, και αφού απέδειξε μέσα από τα έργα Του ότι δεν βλασφημεί, μας παρείχε την αναντίρρητη απόδειξη ότι δύναται να πράττει αυτά τα οποία πράττει και Εκείνος που Τον γέννησε.

Γι' αυτό λέει: Πες μόνο έναν λόγο, και θα θεραπευθεί ο υπηρέτης μου. Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος που έχω υπό την εξουσία μου στρατιώτες, και λέω σε τούτον, Πήγαινε, και πηγαίνει, και στον άλλο, Έλα, και έρχεται, και στον δούλο μου, Κάνε αυτό, και το κάνει.

Είδες τον Ηλία τον ηνίοχο του αέρα, είδες τον Μωυσή τον οδοιπόρο της θάλασσας· δες και τον Πέτρο, τον στύλο της Εκκλησίας, ότι και αυτός είχε γυναίκα. Δεν έχει γραφεί ρητά ότι ο Πέτρος είχε γυναίκα· από πού λοιπόν είναι φανερό ότι είχε γυναίκα; Εγώ σου λέω: Εισήλθε, λέει, ο Ιησούς στο σπίτι της πεθεράς του Πέτρου· και εκείνη ήταν άρρωστη, και την άγγιξε, και την άφησε ο πυρετός, και τους υπηρετούσε. Βλέπεις ότι και ο Πέτρος είχε γυναίκα; Διότι όπου υπάρχει πεθερά, είναι ολοφάνερο ότι υπάρχει και σύζυγος. Βλέπεις ότι και ο Πέτρος είχε γυναίκα; Γι' αυτό μην κατηγορείς καθόλου τον γάμο. Αυτά δε τα λέω, για να μην προβάλει κανείς ως πρόφαση ούτε τη γυναίκα, ούτε τα τέκνα, ούτε τη στρατιωτική θητεία, ούτε το εμπόριο, ούτε την τέχνη, ούτε τη δουλεία, ούτε τον πλούτο, ούτε την πενία· αυτά είναι προφάσεις, αυτά είναι δικαιολογίες, αυτά είναι παγίδες του διαβόλου. Προφασίζεσαι τη στρατιωτική θητεία, και λες: «Είμαι στρατιώτης, και δεν μπορώ να είμαι ευλαβής». Ο εκατόνταρχος δεν ήταν στρατιώτης; Και λέει στον Ιησού: «Δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου· αλλά πες μόνο έναν λόγο, και θα ιαθεί ο δούλος μου». Και ο Ιησούς, αφού θαύμασε, λέει: «Αλήθεια, αλήθεια σας λέω ότι ούτε μέσα στον Ισραήλ δεν βρήκα τόσο μεγάλη πίστη». Μήπως τον εμπόδισε η στρατιωτική του ιδιότητα; Αλλά τι είσαι; Είσαι χειρώνακτας τεχνίτης; Και ο Παύλος, ήταν και λεηλάτης των Εκκλησιών, και μετά από αυτά έγινε κήρυκας και απόστολος.

«Και κατέβηκε ο Νεεμάν και βαπτίστηκε στον Ιορδάνη επτά φορές, σύμφωνα με τον λόγο του ανθρώπου του Θεού.» «Βρισκόταν ο Ησαΐας στην αυλή, και ήλθε σε αυτόν λόγος Κυρίου, που του έλεγε: Επίστρεψε και πες στον Εζεκία, τον άρχοντα του λαού: Αυτά λέει ο Κύριος, ο Θεός του Δαβίδ του πατέρα σου: Άκουσα την προσευχή σου και είδα τα δάκρυά σου· ιδού, εγώ θα σε θεραπεύσω· κατά την τρίτη ημέρα θα ανέβεις στον οίκο του Κυρίου, και θα προσθέσω στις ημέρες της ζωής σου δεκαπέντε έτη, και θα γλιτώσω από το χέρι του βασιλιά των Ασσυρίων εσένα και αυτήν την πόλη.» «Όταν αυτός κατέβαινε από το όρος, τον ακολούθησαν πολλά πλήθη. Και ιδού, ένας λεπρός τον πλησίασε και τον προσκυνούσε, λέγοντας: Κύριε, εάν θέλεις, μπορείς να με καθαρίσεις. Και Εκείνος, εκτείνοντας το χέρι Του, τον άγγιξε, λέγοντας: Θέλω, καθαρίσου. Και αμέσως καθαρίστηκε.» «Όταν εισήλθε στην Καπερναούμ, τον πλησίασε ένας εκατόνταρχος, παρακαλώντας τον και λέγοντας: Κύριε, ο υπηρέτης μου έχει καταπέσει στο σπίτι παράλυτος και βασανίζεται φρικτά. Και ο Ιησούς του λέει: Εγώ θα έλθω και θα τον θεραπεύσω. Απαντώντας όμως ο εκατόνταρχος είπε: Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου· αλλά πες μόνο έναν λόγο, και θα γιατρευτεί ο υπηρέτης μου. Διότι και εγώ είμαι άνθρωπος υποταγμένος σε εξουσία, έχοντας υπό τις διαταγές μου στρατιώτες, και λέω σε αυτόν: Πήγαινε, και πηγαίνει· και σε άλλον: Έλα, και έρχεται· και στον δούλο μου: Κάνε αυτό, και το κάνει.»

Προφασίζεσαι τη στρατιωτική θητεία και λες: «Είμαι στρατιώτης και δεν μπορώ να σωθώ». Ο εκατόνταρχος δεν ήταν στρατιώτης; Και λέει στον Ιησού: «Δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου, αλλά πες μόνο έναν λόγο, και θα θεραπευτεί ο δούλος μου». Και αφού θαύμασε ο Ιησούς, λέει: «Αλήθεια σας λέω, ούτε στον Ισραήλ δεν βρήκα τέτοια πίστη». Μήπως τον εμπόδισε η στρατιωτική του ιδιότητα; Αλλά έχεις να πεις: «Είμαι χειρώνακτας». Και ο Παύλος τέτοιος ήταν, και επιπλέον λεηλάτης των Εκκλησιών· και μετά από αυτά έγινε κήρυκας και απόστολος. Αλλά τι; Είσαι πλούσιος; Και ο Αβραάμ πλούσιος ήταν, και πίστεψε στον Θεό, και του λογίστηκε αυτό ως δικαιοσύνη, και ονομάστηκε φίλος του Θεού. Αλλά τι έχεις να πεις; Ότι είσαι δούλος; Δεν διάβασες τον Παύλο που γράφει στον Φιλήμονα; Για τον Ονήσιμο, τον άλλοτε άχρηστο σε εσένα, αλλά τώρα και σε εμένα και σε εσένα πολύ χρήσιμο εν Κυρίω;

Αυτός δε είναι ο ίδιος με εκείνον που αναφέρεται και στον Λουκά. Και αν ο Λουκάς λέει ότι έστειλε άλλους ως απεσταλμένους προς τον Ιησού, αυτό δεν αποτελεί αντίφαση προς τον Ματθαίο, ο οποίος λέει ότι προσήλθε ο ίδιος αυτοπροσώπως. Διότι είναι φυσικό πρώτα μεν να έστειλε άλλους, έπειτα δε, επειδή ο κίνδυνος επέκειτο, να ήλθε ο ίδιος και να λέει: «Κύριε, ο δούλος μου είναι κατάκοιτος στο σπίτι παραλυτικός και βασανίζεται δεινά. Και του λέει ο Ιησούς: Εγώ θα έλθω και θα τον θεραπεύσω». Δεν έφερε τον δούλο πάνω σε κλίνη, διότι πίστευε ότι μπορεί να τον θεραπεύσει και από μακριά· γι' αυτό, «Και αποκρινόμενος ο εκατόνταρχος είπε: Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη μου, αλλά πες μόνο έναν λόγο, και θα γιατρευτεί ο δούλος μου· διότι και εγώ είμαι άνθρωπος υπό εξουσία, έχοντας υπό τις διαταγές μου στρατιώτες, και λέω σε τούτον, Πήγαινε, και πηγαίνει· και σε άλλον, Έλα, και έρχεται· και στον δούλο μου, Κάνε αυτό, και το κάνει. Όταν δε άκουσε ο Ιησούς, θαύμασε και είπε σε όσους ακολουθούσαν: