Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 9:11

Κεφάλαιο γ'. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Και ιδού, πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί ήλθαν και συνέτρωγαν με τον Ιησού και τους μαθητές του. Και βλέποντάς το οι Φαρισαίοι, είπαν στους μαθητές του: Γιατί ο διδάσκαλός σας τρώει μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς; Ο δε Ιησούς, όταν το άκουσε, τους είπε: Δεν έχουν ανάγκη ιατρού οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς. Πηγαίνετε, λοιπόν, και μάθετε τι σημαίνει: Έλεος θέλω και όχι θυσία. Διότι δεν ήλθα για να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια.

Κεφάλαιο Κʹ. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Και όταν το είδαν οι Φαρισαίοι, είπαν στους μαθητές του: Γιατί ο διδάσκαλός σας τρώει μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς; Ο δε Ιησούς, όταν το άκουσε, είπε: Δεν έχουν ανάγκη από ιατρό οι υγιείς, αλλά οι ασθενείς. Πηγαίνετε, λοιπόν, και μάθετε τι σημαίνει: Έλεος θέλω και όχι θυσία· διότι δεν ήλθα για να καλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς σε μετάνοια. ΜΑΤΘΑΙΟΣ. Βλέποντας δε τα πλήθη, τα σπλαχνίσθηκε, διότι ήταν καταπονημένα, σαν πρόβατα που δεν έχουν ποιμένα.

Ματθ. 9, 9-13. Είναι γεμάτο και αυτό από θεία σημεία, το ότι μόνο με τον λόγο ένας τέτοιος άνθρωπος μεταστράφηκε σε τέτοια αρετή. Καλώντας δε τον Ματθαίο δείχνει ότι, αν και κανείς δεν έρχεται προς Αυτόν «εάν δεν τον ελκύσει ο Πατέρας», ωστόσο μέσω του Χριστού γίνεται η έλξη. Ο Σωτήρας, λοιπόν, χωρίς καμία συστολή κάλεσε έναν τελώνη στη μαθητεία και πήγε στο σπίτι του, στο οποίο δεν υπήρχε κανένα άλλο αγαθό παρά μόνο η μεταστροφή του οικοδεσπότη. Υπήρχε, λοιπόν, πολύ πλήθος τελωνών που συνέτρωγαν με τον Ιησού, και ο Σωτήρας δεν αγανακτεί ούτε εκλαμβάνει ως ύβρη προς το πρόσωπό Του αυτό που συμβαίνει, αλλά ως Δεσπότης της φύσης προσέρχεται στην εστίαση και τρώει και πίνει, αποδεικνύοντας αφενός την αλήθεια του σώματός Του και αφετέρου ευλογώντας την εύκαιρη χρήση των τροφών. Παρευρίσκονταν δε και Φαρισαίοι και γραμματείς, όχι για να μάθουν, αλλά για να περιεργαστούν τα τεκταινόμενα. Βλέπουν τους τελώνες να συντρώγουν και φωνάζουν τους μαθητές και επικρίνουν το γεγονός. Ο Ιησούς το ακούει και τους λέει: Και εσείς έχετε ανάγκη ιατρού· διότι αν δεν νοσούσατε, δεν θα επικρίνατε τη φιλανθρωπία του ιατρού. Μήπως, άραγε, δεν γνωρίζω ότι είναι τελώνες; Ή μήπως αγνοώ τα νοσήματα της ψυχής τους; Γνωρίζω ότι είναι άρρωστοι. Γι' αυτόν τον λόγο ήλθα σε αυτούς, για να θεραπεύσω τις νοσούσες ψυχές τους.

Ματθ. 9, 11-13. Βέβαια, ο παλαιός νόμος εμπόδιζε τους αγίους να συναναστρέφονται με τους βέβηλους, ώστε να μην παραστρατήσει ο νους τους, όχι όμως και το αντίθετο: εάν δηλαδή ένας βέβηλος προστρέξει σε έναν άγιο, δεν πρέπει να τον αποστρέφεται, σύμφωνα με το χωρίο: «δεν θα βδελυχθείς τον Ιδουμαίο ούτε τον Αιγύπτιο». Όμως, στην περίπτωση του Χριστού, ο οποίος βρίσκεται υπεράνω κάθε κακίας και πάθους, δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τίποτα τέτοιο. Διότι θέλει την πίστη που δικαιώνει τον άνθρωπο, και όχι τον γραπτό νόμο που επιτάσσει τις θυσίες με αίματα. Αυτό ακριβώς αποσαφηνίζοντας προσθέτει και το «επίγνωση Θεού παρά ολοκαυτώματα»· διότι ο ευαγγελικός λόγος είναι έλεος. Γι' αυτό δικαιωνόμαστε δωρεάν εκ πίστεως, χωρίς τα έργα του νόμου. Και δεν καλεί όσους βρίσκονται κοντά, αλλά αυτούς που απέχουν μακριά.

«Και όταν το είδαν οι Φαρισαίοι, έλεγαν στους μαθητές του: "Γιατί ο δάσκαλός σας τρώει μαζί με αμαρτωλούς και τελώνες;"» Αντιλαμβάνεσαι, λοιπόν, πώς κατηγορούσαν τον Χριστό ότι παραμελούσε τον νόμο, επειδή ακριβώς ήθελε να συναναστρέφεται με πονηρούς ανθρώπους. Κάπου δε ο Θεός κατηγορεί και εκείνους που έλαχαν να προΐστανται της ιουδαϊκής Συναγωγής, λέγοντας μέσω του προφήτη: «Δεν έκαναν διάκριση ανάμεσα στο άγιο και το βέβηλο». Ήταν επομένως τρόπος ευλάβειας, όπως είπα, και παράδοση των νομικών ενταλμάτων το να μην επιθυμούν να συνυπάρχουν με τους αγίους όσοι είχαν φήμη φαυλότητας και των οποίων η συνείδηση δεν ήταν ελεύθερη από αμαρτίες. Κάτι τέτοιο φαίνεται να έπαθε και ο μακάριος προφήτης, γι' αυτό και λέει: «Ω, ταλαίπωρος εγώ, διότι έχω συντριβεί». Και δεν είναι ταλαίπωρος για τον λόγο αυτόν, επειδή δηλαδή συνετρίβη· άλλωστε, πώς δεν θα ήταν ανόητο να το κατανοήσουμε έτσι; Αλλά ότι έχει συντριβεί, λέει, από τη συνείδησή του, και είναι φανερό ότι γι' αυτό είπε: «Ω, ταλαίπωρος εγώ, διότι, ενώ είμαι άνθρωπος και έχω ακάθαρτα χείλη, κατοικώ ανάμεσα σε λαό που έχει ακάθαρτα χείλη· και τα μάτια μου είδαν τον βασιλιά Κύριο Σαβαώθ». Επειδή, λοιπόν, τα άγια Σεραφείμ ανέπεμπαν τις δοξολογίες με καθαρά και πάναγνα στόματα, ο ίδιος φοβήθηκε το γεγονός, όντας θεοδίδακτος και μη αγνοώντας ότι «δεν είναι ωραίος ο αίνος στο στόμα του αμαρτωλού», όπως έχει γραφτεί.

Ότι ταπεινώνεται για την ψυχή που είναι σκυμμένη κατάχαμα, για να ανυψώσει μαζί Του εκείνο που κλίνει προς τα κάτω εξαιτίας της αμαρτίας; Εκείνο όμως πώς δεν το κατηγορείς, το ότι δηλαδή τρώει μαζί με τελώνες, και φιλοξενείται στα σπίτια τελωνών, και κάνει μαθητές Του τελώνες, για να κερδίσει και ο Ίδιος κάτι;

Εκτός από αυτά, ο Παύλος παραγγέλλει να αποστρεφόμαστε και όσους είχαν γίνει τότε αδελφοί, όταν επιμένουν στην αμαρτία· αυτοί όμως είχαν πλέον παύσει και είχαν μεταστραφεί. Αλλά τίποτε από αυτά δεν προκάλεσε ντροπή στους Φαρισαίους, παρά κατηγορούν τους μαθητές λέγοντας: «Γιατί ο δάσκαλός σας τρώει μαζί με τελώνες και αμαρτωλούς;». Και όταν μεν φαίνεται ότι αμαρτάνουν οι μαθητές, απευθύνονται στον ίδιο λέγοντας: «Ιδού, οι μαθητές σου κάνουν εκείνο που δεν επιτρέπεται να κάνουν την ημέρα του Σαββάτου»· εδώ όμως διαβάλλουν τον ίδιο προς τους μαθητές. Όλα αυτά αποτελούσαν ενέργειες ανθρώπων που ενεργούσαν κακόβουλα και επιθυμούσαν να αποκόψουν τη χορεία των μαθητών από τον διδάσκαλο.

«Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου, και πήγαινε στο σπίτι σου. Και αφού σηκώθηκε, έφυγε για το σπίτι του. Όταν το είδαν τα πλήθη, θαύμασαν και δόξασαν τον Θεό που έδωσε τέτοια εξουσία στους ανθρώπους.» Τον πρόσταξε να βαστάξει το κρεβάτι, για να μη θεωρηθεί φαντασία το θαύμα, και συγχρόνως για να δουν το σημείο τα πλήθη, τα οποία τον θεωρούσαν μεν απλό άνθρωπο, αλλά ανώτερο από όλους. «Και καθώς περνούσε από εκεί ο Ιησούς, είδε έναν άνθρωπο να κάθεται στο τελωνείο, που ονομαζόταν Ματθαίος, και του λέει: Ακολούθησέ με. Και εκείνος σηκώθηκε και τον ακολούθησε.» Δεν τον κάλεσε μαζί με τον Πέτρο και τον Ιωάννη, αλλά όταν γνώριζε ότι πρόκειται να πειστεί. Διότι έτσι κάλεσε αργότερα και τον Παύλο, όταν ήρθε ο κατάλληλος καιρός. Θαύμασε δε τον ευαγγελιστή, πώς εκθέτει δημοσίως τον δικό του βίο, καίτοι οι άλλοι απέκρυψαν το όνομά του, αποκαλώντας τον Λευί· και είναι έργο Θεού το να τον μεταστρέψει μόνο με τον λόγο. «Και καθώς αυτός βρισκόταν στο τραπέζι μέσα στο σπίτι, ιδού πολλοί τελώνες και αμαρτωλοί ήρθαν και παρακάθονταν μαζί με τον Ιησού και τους μαθητές του· και όταν το είδαν οι Φαρισαίοι, είπαν στους μαθητές του: Γιατί ο δάσκαλός σας τρώει μαζί με τελώνες και αμαρτωλούς;»