Ἐλθὼν δὲ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἄρχοντος, καὶ ἰδὼν τοὺς αὐλητὰς, καὶ τὸν ὄχλον θορυβούμενον, ἔλεγεν· Ἀποχωρεῖτε· οὐ γὰρ ἀπέθανε τὸ κοράσιον, ἀλλὰ καθεύδει. Καὶ κατεγέλων αὐτοῦ. Καλά γε τῶν ἀρχισυναγώγων τὰ τεκμήρια, ἐν τῷ ἀποθανεῖν αὐλοὶ καὶ κύμβαλα θρῆνον ἐγείροντες. Τί οὖν ὁ Χριστός; Τοὺς μὲν ἄλλους ἅπαντας ἐξέβαλε, τοὺς δὲ γεγεννηκότας εἰσήγαγεν, ὥστε μὴ ἐγγενέσθαι εἰπεῖν, ὅτι ἄλλως ἐθεράπευσε· καὶ πρὸ τῆς ἀναστάσεως δὲ ἐγείρει τῷ λόγῳ, λέγων· Οὐ τέθνηκε τὸ κοράσιον, ἀλλὰ καθεύδει. Καὶ πολλαχοῦ δὲ τοῦτο ποιεῖ. Ὥσπερ οὖν καὶ ἐπὶ τῆς θαλάττης ἐπιτιμᾷ τοῖς μαθηταῖς πρῶτον· οὕτω δὴ καὶ ἐνταῦθα τὸν θόρυβον ἐκβάλλει τῆς διανοίας τῶν παρόντων, ὁμοῦ καὶ δεικνὺς ὅτι εὔκολον αὐτῷ τοὺς τεθνηκότας ἐγεῖραι (ὃ δὴ καὶ ἐπὶ τοῦ Λαζάρου πεποίηκε, λέγων· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται), καὶ ἅμα παιδεύων μὴ δεδιέναι τὸν θάνατον· οὐ γὰρ εἶναι θάνατον αὐτὸν, ἀλλ᾽ ὕπνον λοιπὸν γεγενῆσθαι. Ἐπειδὴ γὰρ καὶ αὐτὸς ἔμελλεν ἀποθνήσκειν, ἐν τοῖς ἑτέρων σώμασι προπαρασκευάζει τοὺς μαθητὰς θαῤῥεῖν, καὶ πράως φέρειν τὴν τελευτήν. Καὶ γὰρ αὐτοῦ παραγενομένου λοιπὸν ὕπνος ὁ θάνατος ἦν.
Μετάφραση
Όταν δε ήλθε στην οικία του άρχοντα και είδε τους αυλητές και το πλήθος να θορυβεί, έλεγε: «Αποχωρήστε· διότι το κοράσιο δεν πέθανε, αλλά κοιμάται». Και τον περιγελούσαν. Ωραία είναι βεβαίως τα τεκμήρια των αρχισυναγώγων, να προκαλούν δηλαδή θρήνο κατά τον θάνατο με αυλούς και κύμβαλα. Τι κάνει λοιπόν ο Χριστός; Τους μεν άλλους όλους τους έβγαλε έξω, τους δε γονείς τους εισήγαγε, ώστε να μην είναι δυνατόν να ειπωθεί ότι τη θεράπευσε με άλλον τρόπο· και πριν από την ανάσταση την εγείρει με τον λόγο του, λέγοντας: «Δεν πέθανε το κοράσιο, αλλά κοιμάται». Και τούτο το πράττει σε πολλές περιπτώσεις. Όπως ακριβώς, δηλαδή, και στη θάλασσα επιπλήττει πρώτα τους μαθητές, έτσι βέβαια και εδώ αποβάλλει τον θόρυβο από τη διάνοια των παρισταμένων, δείχνοντας συγχρόνως ότι του είναι εύκολο να ανασταίνει τους νεκρούς (κάτι που έπραξε άλλωστε και στην περίπτωση του Λαζάρου, λέγοντας: «Ο Λάζαρος ο φίλος μας έχει κοιμηθεί»), και συνάμα διδάσκοντάς τους να μη φοβούνται τον θάνατο· διότι αυτός δεν είναι πλέον θάνατος, αλλά έχει μεταβληθεί σε ύπνο. Επειδή, δηλαδή, και ο ίδιος επρόκειτο να πεθάνει, προετοιμάζει τους μαθητές, μέσω των σωμάτων των άλλων, να έχουν θάρρος και να αντιμετωπίζουν την τελευτή με πραότητα. Διότι, με τη δική του παρουσία, ο θάνατος αποτελούσε πλέον ύπνο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες