Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 9:27

Διότι έτσι λέει ο Λουκάς στο Ευαγγέλιό του: «Απέστειλε δύο από τους μαθητές του, λέγοντας: Πηγαίνετε στο απέναντι χωριό, στο οποίο, καθώς θα εισέρχεστε, θα βρείτε ένα πουλάρι δεμένο, πάνω στο οποίο κανένας άνθρωπος δεν κάθισε ποτέ· λύστε το και φέρτε το σε εμένα». Θα διαπιστώσεις, λοιπόν, ότι ο μεν Ματθαίος παντού αναφέρει δύο, ενώ ο Λουκάς ανακεφαλαιώνει τα δύο σε ένα. Όπως, για παράδειγμα, και στην περίπτωση των τυφλών, ο Ματθαίος πάλι αναφέρει δύο, λέγοντας: «Και καθώς ο Ιησούς αναχωρούσε από εκεί, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί κράζοντας και λέγοντας: Ελέησόν μας, υιέ Δαυίδ». Ο δε Λουκάς, ανακεφαλαιώνοντας τους δύο σε έναν, λέει: «Και συνέβη, ενώ αυτός πλησίαζε στην Ιεριχώ, να κάθεται κάποιος τυφλός στην άκρη του δρόμου ζητιανεύοντας. Και ακούγοντας τον όχλο να διέρχεται, ρωτούσε τι συμβαίνει. Του ανήγγειλαν δε ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Και φώναξε λέγοντας: Ιησού, υιέ Δαυίδ, ελέησέ με». Ομοίως και στην περίπτωση των δαιμονιζομένων, θα διαπιστώσεις ότι ο μεν Ματθαίος αναφέρει δύο, ενώ ο Λουκάς, με ακριβέστερη σκέψη, ευσεβώς ανέφερε έναν αντί για δύο. Λέει, λοιπόν, ο Ματθαίος για τους δύο τα εξής: «Και όταν αυτός ήλθε στο απέναντι μέρος, στη χώρα των Γεργεσηνών, τον συνάντησαν δύο δαιμονιζόμενοι που έβγαιναν από τα μνήματα, πάρα πολύ άγριοι». Ο δε Λουκάς, καταγράφοντας τους δύο ως έναν, έλεγε: «Και όταν αυτός βγήκε στη στεριά, τον συνάντησε κάποιος άνδρας από την πόλη, ο οποίος είχε δαιμόνια εδώ και πολλά χρόνια».

Εκτός από αυτά, έχει έλθει επίσης για να κηρύξει άφεση αμαρτιών σε εκείνους που από παλιά είχαν γίνει αιχμάλωτοι του νοητού Ναβουχοδονόσορα· γι' αυτό και με παρρησία έλεγε στον παραλυτικό: «Τέκνο μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες». Αλλά ήλθε για να παράσχει ανάβλεψη και σε εκείνους που είχαν βεβλαμμένους τους οφθαλμούς της διάνοιας, και οι οποίοι είχαν τυφλωθεί από τους νοητούς αλλοφύλους και Βαβυλωνίους, παρόμοια με τον Σαμψών και τον Σεδεκία. Ανάμεσα δε σε αυτούς που θεραπεύονταν από αυτόν βρίσκονταν και οι σωματικά τυφλοί, τους οποίους έκανε να αναβλέψουν, επειδή πίστεψαν σε αυτόν και με δυνατή φωνή του είπαν: «Ελέησόν μας, υιέ του Δαυίδ». Αυτός είναι που ανήγγειλε τον δεκτό ενιαυτό του Κυρίου, τον οποίο κήρυξε μετά τη φυλάκιση του Ιωάννη, και ο οποίος δίδαξε τα σχετικά με τη βασιλεία του Θεού, καθώς και τα σχετικά με τη δική μας κρίση, κατά την οποία θα αποδοθεί στον καθένα η δίκαιη ανταπόδοση ανάλογα με τα πεπραγμένα του. Εκτός από αυτά, ήλθε για να παρηγορήσει αυτούς που πενθούν το αξιέπαινο κατά Θεόν πένθος· στους οποίους μάλιστα υποσχέθηκε μακαρισμό λέγοντας: «Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θα παρηγορηθούν». Ήλθε δε επιπροσθέτως και για να δοθεί δόξα σε αυτούς που πενθούν για τη Σιών.

Πήγε, λοιπόν, και νίφτηκε, και ήρθε βλέποντας. Αλλά και μετά την ανάσταση της νεκρής κόρης του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, όπως θα ακούσουμε σήμερα από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, καθώς περνούσε ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί κράζοντας και λέγοντας: «Ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ». Εκείνος δε, αφού εισήλθε μαζί τους στην οικία και άγγιξε τα μάτια τους, λέγοντάς τους, «Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς», τους θεράπευσε. Χωρίς, λοιπόν, αυτούς που δεν περιλήφθηκαν στον αριθμό, έξι είναι οι καταμετρημένοι· και νομίζω ότι κανένας από τους τυφλούς που βρίσκονταν τότε στην Ιουδαία ή και στις γειτονικές περιοχές δεν απέμεινε χωρίς να φωτιστεί. Γι' αυτό και ο Ησαΐας, ομιλώντας εκ προσώπου του Χριστού, προείπε ότι απεστάλη από τον Πατέρα και το Πνεύμα Του «για να κηρύξει στους αιχμαλώτους άφεση και στους τυφλούς ανάβλεψη».

Τέτοιοι ήταν εκείνοι που, σύμφωνα με τον Ματθαίο ο οποίος μας ευαγγελίζεται σήμερα, έλαβαν τη σωματική ανάβλεψη από τον Χριστό. Διότι φαίνεται ότι πίστεψαν και πριν από τη θεραπεία, και όντας τυφλοί, πίστεψαν οπωσδήποτε εξ ακοής. «Καθώς περνούσε», λέει, «ο Ιησούς από εκεί, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί, φωνάζοντας δυνατά και λέγοντας: Ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ». Πώς λοιπόν θα τον ακολουθούσαν, και πώς, ακολουθώντας τον, θα ζητούσαν και μάλιστα με κραυγές ένα τέτοιο έλεος, δηλαδή ανάβλεψη τυφλών οφθαλμών, εάν δεν είχαν πιστέψει;

Αλλά την πίστη των τυφλών θα την καταδείξουν τα όσα ακολουθούν. «Ενώ δε περνούσε», λέει, «ο Ιησούς από εκεί»· από πού «από εκεί», και για ποιο λόγο το αναφέρει αυτό ο ευαγγελιστής, και μάλιστα όχι μόνο εδώ, αλλά και λίγο πιο πάνω; «Διότι καθώς περνούσε», λέει, «ο Ιησούς από εκεί, είδε έναν άνθρωπο να κάθεται στο τελωνείο, που ονομαζόταν Ματθαίος», αυτόν εδώ τον ευαγγελιστή, τον οποίο τότε μετέστρεψε μόνο με τον λόγο του. Μου φαίνεται λοιπόν ότι ο ευαγγελιστής εκφράζεται έτσι, για να δώσει αφορμή σε όσους ακούνε με σύνεση να ερμηνεύουν και με αναγωγικό τρόπο τα όσα εξιστορούνται· διότι, αν κανείς την εξετάσει προσεκτικά, θα δει ότι η ιστορία αυτή περιγράφει συνοπτικά και διακηρύσσει με σοφό και θαυμαστό τρόπο ολόκληρη την ένσαρκη δεσποτική οικονομία.

Αλλά, αφού έφτασε μέχρι τη νεκρή κόρη του Ιαείρου και, με το να τη ζωοποιήσει, έδειξε τον εαυτό του νικητή του θανάτου, επιστρέφει πάλι εκεί από όπου βγήκε. Επιστρέφοντας, λοιπόν, και περνώντας πάλι από εκεί, ανοίγει τα μάτια αυτών των τυφλών που τον ακολούθησαν, όπως ακριβώς, αφού κατέβηκε και ο ίδιος μέχρι τον θάνατο και διά της δικής του αναστάσεως κατήργησε το κράτος του θανάτου, επιστρέφοντας πάλι και περνώντας από εκεί, διάνοιξε, σύμφωνα με τα γεγραμμένα, τον νου των μαθητών του για να κατανοούν τις Γραφές. Αυτοί δε, όταν εξήλθαν, τον κήρυξαν σε όλη τη γη, όπως ακριβώς λέει ο ευαγγελιστής και για τους τυφλούς που ανέβλεψαν τώρα, ότι «όταν βγήκαν, τον διέδωσαν σε όλη εκείνη τη γη». Βλέπετε σαφή την περιγραφή σχεδόν όλης της θεανδρικής οικονομίας σε αυτή την ιστορία; Γι' αυτόν τον λόγο ειπώθηκε και δύο φορές το «καθώς περνούσε από εκεί», για να κατανοήσουμε την έξοδο και την επάνοδό του· διότι, σε μίμηση αυτής της εξόδου και της επανόδου, και ο ιερέας, όταν βγαίνει από το θείο βήμα και κατεβαίνει μέχρι τα έσχατα, επιστρέφοντας πάλι, αποκαθίσταται εκεί από όπου βγήκε.

Καθώς, λοιπόν, περνούσε ο Κύριος κατά την επιστροφή του, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί, οι οποίοι προτυπώνουν τους δύο λαούς, δηλαδή αυτόν που προέρχεται από τους Ιουδαίους και αυτόν από τα έθνη. Φώναζαν δε λέγοντας, «ελέησόν μας, υιέ του Δαβίδ», δείχνοντας ότι αυτός είναι εκείνος που είχε προφητευθεί και αναμενόταν. Ο δε Κύριος, εκπληρώνοντας ταυτόχρονα την προτύπωση της θείας οικονομίας του και δοκιμάζοντας ή και φανερώνοντας την πίστη των τυφλών, τους καθυστερεί σιωπώντας μέχρι να εισέλθει στην οικία, από την οποία είχε βγει αρχικά. Έπειτα τους λέει: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;», και εκείνοι του λένε: «Ναι, Κύριε». Και δεν ρωτά επειδή αγνοεί, αλλά για να κάνει φανερή σε όσους αγνοούν την πίστη των τυφλών. Γι' αυτό, αφού άγγιξε τα μάτια τους, πρόσθεσε: «Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς», και ανοίχθηκαν τα μάτια τους, μαρτυρώντας αφενός ότι εκείνοι πίστεψαν και αφετέρου ότι αυτός είναι τέτοιος ακριβώς όπως τον πίστεψαν ότι είναι, δηλαδή συγχρόνως Θεός και άνθρωπος. Διότι ως άνθρωπος μεν ήταν υιός του Δαβίδ και με τα δικά του χέρια άγγιξε τα μάτια και μίλησε αισθητά. Ως Θεός δε και δημιουργός του φωτός, χάρισε το φως στα σκοτεινά μάτια.

Ομιλία ΛΒ΄. Και καθώς περνούσε από εκεί ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί φωνάζοντας και λέγοντας: «Ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ». Και όταν εισήλθε στην οικία, τον πλησίασαν οι τυφλοί, και τους λέει ο Ιησούς: «Πιστεύετε ότι δύναμαι να το πράξω αυτό;» Του λένε: «Ναι, Κύριε». Τότε άγγιξε τους οφθαλμούς τους, λέγοντας: «Ας γίνει σε εσάς σύμφωνα με την πίστη σας». Και ανοίχτηκαν οι οφθαλμοί τους.

Ακούγοντας δε ο Ιησούς, είπε [σε αυτούς που τον ακολουθούσαν]: Αλήθεια σας λέγω, ούτε μέσα στον Ισραήλ δεν βρήκα τόσο μεγάλη πίστη. Και είπε στον... σε σένα.» «Όταν ήλθε ο Ιησούς στην οικία του Πέτρου, είδε την πενθερά του να έχει πυρετό· και άγγιξε το χέρι της, και την άφησε ο πυρετός.» «Καθώς περνούσε από εκεί ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί φωνάζοντας και λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, υιέ του Δαβίδ. Τους λέει ο Ιησούς: Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό; Του λέγουν: Ναι, Κύριε. Τότε άγγιξε τους οφθαλμούς τους λέγοντας: Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς. Και ανοίχτηκαν οι οφθαλμοί τους. Καθώς δε αυτοί εξέρχονταν, ιδού, του έφεραν έναν άνθρωπο κωφό δαιμονιζόμενο· και αφού εκδιώχθηκε το δαιμόνιο, μίλησε ο κωφός.» «Αναχωρώντας από εκεί ο Ιησούς, ήλθε στη συναγωγή τους. Και ιδού, υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε το χέρι του παράλυτο (ξηρό). Τότε λέει στον άνθρωπο: Έκτεινε το χέρι σου· και το εξέτεινε, και αποκαταστάθηκε υγιές όπως το άλλο.» «Του έφεραν όλους τους ασθενείς.

ΚΑΘΙΣΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟ Ψαλμός 9ος Εις το τέλος, υπέρ των κρυφίων του υιού, ψαλμός του Δαβίδ. Η επιγραφή του οποίου «Εις το τέλος», λέει «για τα κρύφια του υιού», δηλαδή του υιού του Δαβίδ, όχι του Σολομώντα (διότι ποια είναι τα κρύφια του Σολομώντα;), αλλά προς Εκείνον που έκραζαν όσοι υπέφεραν από ασθένειες: «Ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ», τον οποίο και ο Ματθαίος στην γενεαλογία ονόμασε υιό του Δαβίδ. Του οποίου τα κρύφια της θεότητας και της ανθρωπότητας είναι πάρα πολλοί θησαυροί, για τον οποίο και ο Δαβίδ έψαλλε λέγοντας: «Θα σε δοξολογήσω, Κύριε», Θεέ μου, δηλαδή θα σε ευχαριστήσω, Κύριε, «με όλη μου την καρδιά» και σε διάφορους ψαλμούς «θα διηγηθώ όλα τα θαυμάσιά σου», δηλαδή της ένσαρκης εμφάνισής σου. «Θα ευφρανθώ και θα αγαλλιάσω σε εσένα», διηγούμενος τα μεγαλεία σου. «Θα ψάλω», θα υμνήσω, «το όνομά σου, Ύψιστε. Όταν στραφεί ο εχθρός μου προς τα πίσω» κατροπιασμένος και άπρακτος, «θα ασθενήσουν», θα αδυνατίσουν και θα αφανιστούν από το πρόσωπο της δυνάμεώς σου. «Διότι έκανες την κρίση μου και την δίκη μου», ως κριτής των κριτών υπερδίκαιος, «κάθισες σε θρόνο» με σάρκα εκ δεξιών του Πατρός, «εσύ που κρίνεις με δικαιοσύνη». «Επέπληξες τα έθνη» να μην λατρεύουν τα είδωλα, «και χάθηκε ο ασεβής» διάβολος μαζί με τη συμμορία του. «

Κρατάει δε το χέρι, μεταδίδοντας δύναμη. Και εσύ, εάν νεκρωθείς από τις αμαρτίες, τότε θα αναστηθείς, όταν κρατήσει το χέρι της πρακτικής σου ζωής, αφού βγάλει έξω το πλήθος και τον περισπασμό. «Και καθώς ο Ιησούς αναχωρούσε από εκεί, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί, κράζοντας και λέγοντας: Ελέησέ μας, Υιέ του Δαβίδ.» Οι τυφλοί, απευθυνόμενοι σε Αυτόν ως Θεό έλεγαν το «Ελέησον», ως σε άνθρωπο όμως το «Υιέ του Δαβίδ». Διότι διαδιδόταν μεταξύ των Ιουδαίων ότι ο Μεσσίας θα προέλθει από το σπέρμα του Δαβίδ. «Όταν δε ήλθε στο σπίτι, τον πλησίασαν οι τυφλοί. Και ο Ιησούς τους λέγει: Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό; Του λένε: Ναι, Κύριε.» Οδηγεί τους τυφλούς μέχρι και το σπίτι, για να δείξει την επίμονη πίστη τους και να κατακρίνει τους Ιουδαίους. Τους ρωτάει δε αν πιστεύουν, δείχνοντας ότι η πίστη κατορθώνει τα πάντα. «Τότε άγγιξε τα μάτια τους, λέγοντας: Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς. Και ανοίχθηκαν τα μάτια τους.» Τους θεραπεύει σε σπίτι και κατ' ιδίαν, προς αποφυγήν της κενοδοξίας. Διότι παντού διδάσκει την ταπεινοφροσύνη. «Και τους προσέταξε αυστηρά ο Ιησούς, λέγοντας:»