Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 9:28

Διότι από τη θάλασσα και τους ανέμους που Τον υπάκουσαν, γνώρισαν τη θεότητά Του. Επομένως, από μεν τις ενέργειες προέρχεται η γνώση, από δε τη γνώση η προσκύνηση. Πιστεύεις ότι μπορώ να το κάνω αυτό; «Πιστεύω, Κύριε», και Τον προσκύνησε. Έτσι, η μεν προσκύνηση ακολουθεί την πίστη, η δε πίστη βεβαιώνεται από τη δύναμη. Εάν πάλι λες ότι αυτός που πιστεύει ταυτόχρονα και γνωρίζει, από αυτά που πιστεύει, από αυτά και γνωρίζει· ή και αντίστροφα, από αυτά που γνωρίζει, από αυτά και πιστεύει. Γνωρίζουμε δε τον Θεό από τη δύναμή Του. Ώστε, πιστεύουμε μεν σε Αυτόν που γνωρίσαμε, προσκυνούμε δε Αυτόν στον οποίο πιστέψαμε.

Σε αυτούς πλησίασε ο Σωτήρας και έλεγε: Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό; και Τι θέλετε να κάνω για εσάς; Δεν είπε, τι θέλετε να σας πω, αλλά, τι θέλετε να σας κάνω. Διότι ήταν Δημιουργός και Ζωοδότης, και δεν άρχισε τώρα να δημιουργεί. Διότι ο Πατέρας του πάντοτε εργάζεται, και ο ίδιος συνεργάζεται με τον Πατέρα, και ήταν δημιουργός των πάντων με το νεύμα του Πατέρα. Ο ίδιος λοιπόν, που γεννήθηκε μόνος από μόνον τον Πατέρα χωρίς καμία μεσολάβηση, ρωτά τους τυφλούς, λέγοντας: Τι θέλετε να κάνω για εσάς; Όχι επειδή αγνοούσε τι θέλουν (διότι το πράγμα ήταν φανερό), αλλά για να τους προσφέρει τη δωρεά με βάση τα δικά τους λόγια, ώστε να δικαιωθούν από τα λόγια τους. Διότι, βεβαίως, εκείνος που γνωρίζει τις καρδιές δεν αγνοεί αυτό που λέγεται, αλλά περίμενε τον λόγο τους, ώστε η ερώτηση να ελκύσει την ενέργεια.

Πήγε, λοιπόν, και νίφτηκε, και ήρθε βλέποντας. Αλλά και μετά την ανάσταση της νεκρής κόρης του αρχισυνάγωγου Ιαείρου, όπως θα ακούσουμε σήμερα από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου, καθώς περνούσε ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί κράζοντας και λέγοντας: «Ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ». Εκείνος δε, αφού εισήλθε μαζί τους στην οικία και άγγιξε τα μάτια τους, λέγοντάς τους, «Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς», τους θεράπευσε. Χωρίς, λοιπόν, αυτούς που δεν περιλήφθηκαν στον αριθμό, έξι είναι οι καταμετρημένοι· και νομίζω ότι κανένας από τους τυφλούς που βρίσκονταν τότε στην Ιουδαία ή και στις γειτονικές περιοχές δεν απέμεινε χωρίς να φωτιστεί. Γι' αυτό και ο Ησαΐας, ομιλώντας εκ προσώπου του Χριστού, προείπε ότι απεστάλη από τον Πατέρα και το Πνεύμα Του «για να κηρύξει στους αιχμαλώτους άφεση και στους τυφλούς ανάβλεψη».

Καθώς, λοιπόν, περνούσε ο Κύριος κατά την επιστροφή του, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί, οι οποίοι προτυπώνουν τους δύο λαούς, δηλαδή αυτόν που προέρχεται από τους Ιουδαίους και αυτόν από τα έθνη. Φώναζαν δε λέγοντας, «ελέησόν μας, υιέ του Δαβίδ», δείχνοντας ότι αυτός είναι εκείνος που είχε προφητευθεί και αναμενόταν. Ο δε Κύριος, εκπληρώνοντας ταυτόχρονα την προτύπωση της θείας οικονομίας του και δοκιμάζοντας ή και φανερώνοντας την πίστη των τυφλών, τους καθυστερεί σιωπώντας μέχρι να εισέλθει στην οικία, από την οποία είχε βγει αρχικά. Έπειτα τους λέει: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;», και εκείνοι του λένε: «Ναι, Κύριε». Και δεν ρωτά επειδή αγνοεί, αλλά για να κάνει φανερή σε όσους αγνοούν την πίστη των τυφλών. Γι' αυτό, αφού άγγιξε τα μάτια τους, πρόσθεσε: «Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς», και ανοίχθηκαν τα μάτια τους, μαρτυρώντας αφενός ότι εκείνοι πίστεψαν και αφετέρου ότι αυτός είναι τέτοιος ακριβώς όπως τον πίστεψαν ότι είναι, δηλαδή συγχρόνως Θεός και άνθρωπος. Διότι ως άνθρωπος μεν ήταν υιός του Δαβίδ και με τα δικά του χέρια άγγιξε τα μάτια και μίλησε αισθητά. Ως Θεός δε και δημιουργός του φωτός, χάρισε το φως στα σκοτεινά μάτια.

β'. Γιατί άραγε δεν του ζητά πίστη, όπως έπραξε στην περίπτωση των τυφλών, λέγοντας: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;»; Διότι ο παράλυτος δεν γνώριζε ακόμη με σαφήνεια ποιος ήταν. Γι' αυτόν τον λόγο ο Χριστός φαίνεται ότι δεν το ζητά αυτό πριν από τα θαύματα, αλλά μετά τα θαύματα. Διότι εκείνοι μεν που είχαν διαπιστώσει τη δύναμή του σε άλλους, εύλογα άκουγαν αυτήν την ερώτηση· από εκείνους όμως που δεν τον είχαν γνωρίσει ακόμη, αλλά επρόκειτο να τον μάθουν μέσω των σημείων, η πίστη απαιτείται μετά τα θαύματα. Γι' αυτό και ο Ματθαίος δεν παρουσιάζει τον Χριστό να λέει κάτι τέτοιο στην αρχή των σημείων του, αλλά όταν πλέον είχε θεραπεύσει πολλούς, και μάλιστα μόνο προς τους δύο τυφλούς. Εσύ όμως, ακόμη και έτσι, πρόσεξε την πίστη του παραλύτου. Διότι, όταν άκουσε το «Πάρε τον κράββατό σου και περπάτα», δεν τον χλεύασε, ούτε είπε: «Τι σημαίνει πάλι αυτό; Άγγελος κατεβαίνει και ταράζει το νερό, και θεραπεύει μόνο έναν· κι εσύ που είσαι άνθρωπος, με μια ψιλή προσταγή και με έναν λόγο έλπισες ότι θα μπορέσεις να κάνεις κάτι ανώτερο από τους αγγέλους; Αυτά είναι έπαρση, αλαζονεία και γελοιότητες». Αλλά τίποτα από αυτά δεν είπε, ούτε καν τα διανοήθηκε· αντίθετα, με το που άκουσε τον λόγο, αμέσως σηκώθηκε· και αφού θεραπεύτηκε, δεν απείθησε σε εκείνον που τον διέταξε: «Σήκω, πάρε τον κράββατό σου και περπάτα».

Διότι δεν είπε εκείνο που φαίνεται να λέει μετέπειτα: «Πιστεύετε ότι δύναμαι να το πράξω αυτό;», επειδή δεν είχε δώσει ακόμη απόδειξη της δυνάμεώς του. Εξάλλου, και μόνο το γεγονός ότι τον πλησίαζαν και του έφερναν τους ασθενείς, απεδείκνυε όχι τυχαία πίστη. Διότι τους έφερναν από μακριά, και δεν θα τους είχαν φέρει, εάν δεν είχαν πεισθεί για σπουδαία πράγματα περί αυτού. Ας τον ακολουθήσουμε, λοιπόν, και εμείς· διότι έχουμε πολλά νοσήματα των ψυχών, και αυτά πρωτίστως επιθυμεί να θεραπεύσει.

Ομιλία ΛΒ΄. Και καθώς περνούσε από εκεί ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί φωνάζοντας και λέγοντας: «Ελέησέ μας, υιέ του Δαβίδ». Και όταν εισήλθε στην οικία, τον πλησίασαν οι τυφλοί, και τους λέει ο Ιησούς: «Πιστεύετε ότι δύναμαι να το πράξω αυτό;» Του λένε: «Ναι, Κύριε». Τότε άγγιξε τους οφθαλμούς τους, λέγοντας: «Ας γίνει σε εσάς σύμφωνα με την πίστη σας». Και ανοίχτηκαν οι οφθαλμοί τους.

Όχι μόνο για τους λόγους αυτούς απαιτεί την πίστη τους, αλλά επειδή τον αποκάλεσαν υιό του Δαυίδ, ανυψώνοντάς τους σε κάτι υψηλότερο και διδάσκοντάς τους το τι πρέπει να φρονούν για αυτόν, λέει: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;». Δεν είπε: «Πιστεύετε ότι μπορώ να παρακαλέσω τον Πατέρα μου, ότι μπορώ να προσευχηθώ;», αλλά, «Ότι εγώ μπορώ να το κάνω αυτό». Τι απάντησαν λοιπόν εκείνοι; «Ναι, Κύριε». Δεν τον αποκαλούν πλέον υιό του Δαυίδ, αλλά πετούν υψηλότερα και ομολογούν τη δεσποτεία του. Και τότε πλέον και ο ίδιος επιθέτει το χέρι του, λέγοντας: «Ας γίνει σε εσάς σύμφωνα με την πίστη σας». Και το κάνει αυτό, ενισχύοντας την πίστη τους, δείχνοντας ότι και οι ίδιοι είναι μέτοχοι του κατορθώματος, και επιβεβαιώνοντας ότι τα λόγια τους δεν αποτελούσαν κολακεία.

Όσα είπες, εκπλήρωσέ τα στην πραγματικότητα· όσα λάλησες, φέρε τα εις πέρας ως αψευδής. Πιστεύουμε ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα· πιστεύουμε ότι μπορείς να ξεπλύνεις τον βούρκο των αμαρτιών μας· πιστεύουμε ότι μπορείς δια του Πνεύματος και του ύδατος να αναγεννήσεις εκείνους που γέρασαν μέσα στις αμαρτίες· πιστεύουμε ότι μπορείς να επιτελέσεις την παράδοξη αυτή γέννηση· πιστεύουμε ότι μπορείς γυναίκες και βρέφη και νέους και άνδρες και γέροντες να τους αναδείξεις από τα ύδατα αναπλασμένους, σαν αρτιγέννητα βρέφη· πιστεύουμε ότι μπορείς να πνίξεις στα ύδατα τις αμαρτίες μας, όπως ακριβώς καταπόντισες τον Φαραώ και όλη του τη δύναμη· πιστεύουμε ότι μπορείς να εφεύρεις οδό σωτηρίας, όπως κάποτε δημιούργησες για τους Ισραηλίτες οδό μέσα στη θάλασσα· πιστεύουμε ότι μπορείς να κάνεις τόσα, όσα και επιθυμείς. Λέγοντας αυτά προς τον Κύριο να επιμείνετε, ώστε να πει και σε εσάς ο Σωτήρας: Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό; Ας γίνει σε εσάς σύμφωνα με την πίστη σας. Σε Αυτόν ανήκει η δόξα στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

ΕΙΣ ΤΟΝ ΡΙΓ΄ ΨΑΛΜΟ. Κατά την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο, του οίκου Ιακώβ από λαό βάρβαρο, έγινε η Ιουδαία αγίασμά του, ο Ισραήλ εξουσία του. α΄. Εδώ μαρτυρεί τη μεγάλη πραότητα και ημερότητα του Θεού. Ποια είναι δηλαδή αυτή; Το ότι, αφού πρώτα παρέχει αποδείξεις της δικής του δυνάμεως, έπειτα απαιτεί την προσκύνηση. Διότι αυτό ακριβώς φανέρωνε λέγοντας: «Κατά την έξοδο του Ισραήλ από την Αίγυπτο, έγινε η Ιουδαία αγίασμά του». Τότε δηλαδή έδειξε τη δύναμή του, λέγει, μέσω των σημείων στην Αίγυπτο, και μέσω αυτών στην έρημο· τότε έκανε και δικό του τον λαό. Το ίδιο έπραξε και στην περίπτωση του Αδάμ. Διότι, αφού πρώτα δημιούργησε τον κόσμο και έδειξε την ισχύ της σοφίας και της δυνάμεώς του, έπειτα έπλασε τον άνθρωπο και απαίτησε την προσκύνηση. Έτσι και ο μονογενής Υιός του Θεού, αφού πρώτα επιτέλεσε πολλά και ποικίλα σημεία, έπειτα απαιτούσε την πίστη. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, σε εκείνους που τον πλησίαζαν εξαρχής, επειδή δεν είχαν εγγυήσεις για αυτόν ούτε απόδειξη της θεότητός του, δεν τους έλεγε: «Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό;», αλλά μόνο τους επεδείκνυε τα σημεία. Όταν όμως άφησε παντού στην Παλαιστίνη τεκμήρια της δυνάμεώς του, θεραπεύοντας ανάπηρα σώματα, εκδιώκοντας την κακία, διδάσκοντας περί της βασιλείας του Θεού και εισάγοντας τους σωτηριώδεις νόμους, τότε πλέον απαιτούσε και την πίστη από εκείνους που τον πλησίαζαν.

Ακούγοντας δε ο Ιησούς, είπε [σε αυτούς που τον ακολουθούσαν]: Αλήθεια σας λέγω, ούτε μέσα στον Ισραήλ δεν βρήκα τόσο μεγάλη πίστη. Και είπε στον... σε σένα.» «Όταν ήλθε ο Ιησούς στην οικία του Πέτρου, είδε την πενθερά του να έχει πυρετό· και άγγιξε το χέρι της, και την άφησε ο πυρετός.» «Καθώς περνούσε από εκεί ο Ιησούς, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί φωνάζοντας και λέγοντας: Ελέησέ μας, Κύριε, υιέ του Δαβίδ. Τους λέει ο Ιησούς: Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό; Του λέγουν: Ναι, Κύριε. Τότε άγγιξε τους οφθαλμούς τους λέγοντας: Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς. Και ανοίχτηκαν οι οφθαλμοί τους. Καθώς δε αυτοί εξέρχονταν, ιδού, του έφεραν έναν άνθρωπο κωφό δαιμονιζόμενο· και αφού εκδιώχθηκε το δαιμόνιο, μίλησε ο κωφός.» «Αναχωρώντας από εκεί ο Ιησούς, ήλθε στη συναγωγή τους. Και ιδού, υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε το χέρι του παράλυτο (ξηρό). Τότε λέει στον άνθρωπο: Έκτεινε το χέρι σου· και το εξέτεινε, και αποκαταστάθηκε υγιές όπως το άλλο.» «Του έφεραν όλους τους ασθενείς.

Αυτά ζητώ και εγώ για εσάς με δάκρυα καθημερινά. Ναι, σας παρακαλώ, να ετοιμάζεστε, να θωρακίζεστε, να βρίσκεστε σε εγρήγορση, έχοντας πρόμαχο και προασπιστή τον Κύριο, ο οποίος εξάπαντος σώζει αυτόν που πιστεύει. «Πιστεύετε», λέει, «ότι μπορώ να το κάνω αυτό;» Και εκείνοι απάντησαν: «Ναι, Κύριε». Και εκείνος τους είπε: «Πηγαίνετε, ας γίνει σε εσάς όπως πιστέψατε». Και πέτυχαν αυτό που επιζητούσαν. Αυτό μακάρι να γίνει και τώρα σε εμάς τους ταπεινούς. Δείξε το γράμμα, αδελφέ μου, στους προεστώτες, και προπαντός να είστε πιο ασφαλείς εσείς που σταλθήκατε από το εσωτερικό της αυλής από τον βασιλιά. Και ο Κύριος ας είναι μαζί σας. Αμήν.

Κρατάει δε το χέρι, μεταδίδοντας δύναμη. Και εσύ, εάν νεκρωθείς από τις αμαρτίες, τότε θα αναστηθείς, όταν κρατήσει το χέρι της πρακτικής σου ζωής, αφού βγάλει έξω το πλήθος και τον περισπασμό. «Και καθώς ο Ιησούς αναχωρούσε από εκεί, τον ακολούθησαν δύο τυφλοί, κράζοντας και λέγοντας: Ελέησέ μας, Υιέ του Δαβίδ.» Οι τυφλοί, απευθυνόμενοι σε Αυτόν ως Θεό έλεγαν το «Ελέησον», ως σε άνθρωπο όμως το «Υιέ του Δαβίδ». Διότι διαδιδόταν μεταξύ των Ιουδαίων ότι ο Μεσσίας θα προέλθει από το σπέρμα του Δαβίδ. «Όταν δε ήλθε στο σπίτι, τον πλησίασαν οι τυφλοί. Και ο Ιησούς τους λέγει: Πιστεύετε ότι μπορώ να το κάνω αυτό; Του λένε: Ναι, Κύριε.» Οδηγεί τους τυφλούς μέχρι και το σπίτι, για να δείξει την επίμονη πίστη τους και να κατακρίνει τους Ιουδαίους. Τους ρωτάει δε αν πιστεύουν, δείχνοντας ότι η πίστη κατορθώνει τα πάντα. «Τότε άγγιξε τα μάτια τους, λέγοντας: Σύμφωνα με την πίστη σας ας γίνει σε εσάς. Και ανοίχθηκαν τα μάτια τους.» Τους θεραπεύει σε σπίτι και κατ' ιδίαν, προς αποφυγήν της κενοδοξίας. Διότι παντού διδάσκει την ταπεινοφροσύνη. «Και τους προσέταξε αυστηρά ο Ιησούς, λέγοντας:»