Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 9:3

σύμφωνα με το γεγραμμένο)· θα δούμε τον Υιό να ενεργεί και στα δύο, όχι υπηρετικά, αλλά με θεοπρεπή εξουσία. Διότι ο Ίδιος είπε: «Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο, αλλά ζημιωθεί την ψυχή του; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος ως αντάλλαγμα για την ψυχή του; Διότι πρόκειται ο Υιός του ανθρώπου να έλθει μέσα στη δόξα του Πατέρα του μαζί με τους αγίους αγγέλους του, και τότε θα αποδώσει στον καθένα σύμφωνα με τα έργα του». Απευθυνόταν δε σε κάποιον από τους ασθενείς λέγοντας: «Τέκνο, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου»· γι' αυτό και εξαγριωμένοι οι πέρα από κάθε λόγο ανόσιοι Φαρισαίοι αποτολμούσαν να καταδικάσουν με την κατηγορία της βλασφημίας εκείνον που εξέφερε τέτοιον λόγο με τόσο θεοπρεπή και απολύτως θαρραλέο τρόπο, και μάλιστα έλεγαν: «Αυτός βλασφημεί.

Ματθ. 9, 3-7 Εξήλθε ο λόγος και το θαύμα επακολούθησε. Γιατί όμως είπε ότι ο υιός του ανθρώπου συγχωρεί αμαρτίες ενώ επιτελούνταν ένα θεϊκό σημείο; Για να δείξει ότι κατέβασε στην ανθρώπινη φύση την εξουσία της θεότητας, εξαιτίας της αδιαίρετης ένωσης προς αυτήν; Διότι, λέει, αν και έγινα άνθρωπος εγώ που υπάρχω ως Θεός Λόγος, και εξαιτίας της θείας οικονομίας ζω και συναναστρέφομαι πάνω στη γη, παρ' όλα αυτά επιτελώ θαύματα που ξεπερνούν τη λογική και δωρίζω την άφεση των αμαρτιών· διότι δεν αφαίρεσα ούτε μείωσα κανένα από τα ιδιώματα της θεότητας με το να γίνω άτρεπτα και αληθινά πάνω στη γη κατά σάρκα υιός ανθρώπου. Και λίγο πιο κάτω: Για λόγους θείας οικονομίας λέει το επί της γης, για να δείξει ότι, αν και έγινε άνθρωπος και εμφανίστηκε πάνω στη γη, ήταν Θεός κατά φύση. Και διέταξε τον παραλυτικό να σηκώσει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του, ώστε μέσω αυτού να πιστοποιηθεί το γεγονός που συνέβη σε αυτόν ακόμη και σε εκείνους που απουσίαζαν.

Διότι, όταν μερικοί από τους γραμματείς είπαν μέσα τους, «Αυτός βλασφημεί», ο Ιησούς, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, είπε: «Γιατί κάνετε πονηρές σκέψεις στις καρδιές σας; Διότι τι είναι ευκολότερο να πω, "Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου", ή να πω, "Σήκω και περπάτα"; Για να γνωρίζετε όμως ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει την εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες», λέει στον παραλυτικό: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου».

Αλλά εκείνοι δεν ένιωσαν τίποτα τέτοιο, αλλά επιθυμούσαν πάλι σωματική τροφή· γι' αυτό και επιπλήττονται από τον Ιησού. Γνωρίζοντας λοιπόν αυτά, αγαπητοί, ας ευχαριστούμε τον Θεό, και για τα αισθητά αγαθά, αλλά πολύ περισσότερο για τα πνευματικά. Διότι έτσι θέλει και ο ίδιος, και για χάρη αυτών δίνει και εκείνα, καθοδηγώντας και προπαιδεύοντας με αυτά τους ατελέστερους, επειδή είναι ακόμη προσκολλημένοι στον κόσμο. Αλλά όταν, αφού τα λάβουν, επαναπαυθούν σε αυτά, ελέγχονται και επιπλήττονται. Επειδή και στην περίπτωση του παραλυτικού, εκείνο ήθελε να δώσει πρώτα, αλλά δεν το ανέχονταν οι παρευρισκόμενοι. Διότι, όταν είπε ότι «Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», έλεγαν: «Αυτός βλασφημεί».

Το να προκαλεί κανείς, λοιπόν, κόπο δεν είναι τίποτε άλλο από το να απιστεί. Αυτό, λοιπόν, λέγει, μήπως είναι μικρό έγκλημα; Μήπως είναι τυχαία κατηγορία το να δείχνει κανείς δυσπιστία στους ανθρώπους; Και αν αυτό είναι βαρύ, είναι πολύ περισσότερο βαρύ απέναντι στον Θεό. Και το έλεγε αυτό, για να μάθουν όλοι ότι ο προφήτης δεν εξαπατήθηκε, μην επιτρέποντας στον εαυτό του να παραπλανηθεί από τα λόγια που ειπώθηκαν, αλλά εκφέροντας την κρίση του με βάση τα όσα βρίσκονταν στη διάνοια του Άχαζ. Αυτό ακριβώς έπραξε πολλές φορές και ο Χριστός στα Ευαγγέλια. Διότι, προτού να παράσχει την απόδειξη μέσω των θαυμάτων, φέρνοντας στο φως την κακία των Ιουδαίων που εξυφαίνονταν στη διάνοιά τους, παρείχε με αυτό ένα διόλου μικρό σημείο· όπως ακριβώς έπραξε στην περίπτωση του παραλυτικού. Διότι, όταν του είπε: «Έχε θάρρος, τέκνο μου· συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», και εκείνοι έλεγαν μέσα τους: «Βλασφημεί», τους λέγει, προτού καν δώσει δύναμη στα μέλη του παραλυτικού: «Γιατί συλλογίζεστε πονηρά πράγματα στις καρδιές σας;», προσφέροντας έτσι ως το μέγιστο τεκμήριο της θεότητάς Του το ότι γνώριζε τα απόρρητα της διανοίας. Διότι, «μόνο Εσύ», λέγει η Γραφή, «γνωρίζεις τις καρδιές». Και ο Δαβίδ πάλι λέγει: «Ο Θεός ερευνά καρδιές και νεφρούς». Αυτό ακριβώς το χάριζε πολλές φορές ο Θεός και στους προφήτες να το γνωρίζουν, ώστε εκείνοι που τους άκουγαν να μαθαίνουν ότι τίποτε από όσα λέγονταν δεν ήταν ανθρώπινο, αλλά ότι ολόκληρη η απόφαση είχε κατέλθει άνωθεν και από τους ουρανούς.

Και δεν το λένε μόνο αυτοί αυτό, αλλά και ο προφήτης, λέγοντας τα εξής: «Ποιος Θεός είναι όμοιος με Εσένα;» Έπειτα, υποδεικνύοντας ποιο είναι το ιδιαίτερο γνώρισμά Του, πρόσθεσε: «Αυτός που συγχωρεί τις ανομίες και παραβλέπει τις αδικίες». Αν λοιπόν φανεί κάποιος άλλος να πράττει ακριβώς το ίδιο, τότε είναι και αυτός Θεός, και Θεός όπως Εκείνος. Αλλά ας δούμε πώς ο Χριστός διαλέγεται μαζί τους, με πόση πραότητα, επιείκεια και με κάθε πατρική μέριμνα. Και ιδού, μερικοί από τους γραμματείς είπαν μέσα τους: «Αυτός βλασφημεί». Δεν εξέφεραν τον λόγο, δεν τον πρόφεραν με τη γλώσσα τους, αλλά τον αναλογίζονταν στα απόκρυφα βάθη της διάνοιάς τους. Τι κάνει, λοιπόν, ο Χριστός; Έφερε στο φως τους απόκρυφους διαλογισμούς τους, πριν από την απόδειξη που θα έδινε με τη θεραπεία του σώματος του παραλυτικού, θέλοντας να τους δείξει τη δύναμη της θεότητάς Του. Διότι το να αποκαλύπτει κανείς τα απόκρυφα της διάνοιας, προς απόδειξη της θεότητάς του, ανήκει μόνο στον Θεό, καθώς λέει: «Εσύ είσαι ο μόνος που γνωρίζει τις καρδιές».

«Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριο, και μην ξεχνάς όλες τις ανταποδόσεις Του». Πάλι διδάσκεται η ψυχή να διεγείρει τον εαυτό της, να αποδιώκει το νέφος της λήθης και να ανανεώνει τη μνήμη των ευεργεσιών. Διότι εκείνος που θυμάται τις θεϊκές ευεργεσίες δεν παύει να Τον υμνεί. Βεβαίως, τις «Ανταποδόσεις» ο Σύμμαχος τις ονόμασε «Ευεργεσίες». Έπειτα, τις απαριθμεί λεπτομερώς: «Αυτόν που συγχωρεί όλες τις ανομίες σου, αυτόν που θεραπεύει όλες τις ασθένειές σου». Διότι Αυτός σου έχει δωρίσει την άφεση των αμαρτημάτων, Αυτός σου έχει χαρίσει τη θεραπεία των παθημάτων. Αυτά τα απήλαυσε ο παραλυτικός. Επειδή άκουσε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες»· και, «Σήκωσε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Έτσι και η αμαρτωλή γυναίκα έλαβε τη θεραπεία και την άφεση· έτσι ο ληστής, έτσι οι τελώνες, έτσι όλοι όσοι πίστεψαν. «Αυτόν που λυτρώνει τη ζωή σου από τη φθορά». Εκείνους μεν που οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, τους ελευθέρωσε από τη δουλεία, αλλά δεν τους απάλλαξε από τη φθαρτή ζωή· σε εμάς όμως χάρισε τις ελπίδες της ανάστασης, και μας έδωσε τον αρραβώνα του Πνεύματος, και μας έντυσε με τον χιτώνα της αφθαρσίας. «Αυτόν που σε στεφανώνει με έλεος και οικτιρμούς».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Θ'. Περί του παραλυτικού. Περί του Ματθαίου. Περί του Σωτήρος που έτρωγε με τους τελώνες. Περί της θυγατέρας του αρχισυνάγωγου. Περί της αιμορροούσας. Περί των δύο τυφλών. Περί του δαιμονιζόμενου κωφού. «Και αφού μπήκε στο πλοίο, πέρασε απέναντι και ήλθε στη δική του πόλη. Και ιδού, του έφεραν έναν παραλυτικό, κατάκοιτο σε κρεβάτι.» Δική του πόλη ονομάζει την Καπερναούμ, διότι εκεί κατοικούσε· διότι η μεν Βηθλεέμ τον γέννησε, η δε Ναζαρέτ τον ανέθρεψε, και η Καπερναούμ τον είχε ως μόνιμο κάτοικο. Αυτός δε ο παραλυτικός είναι διαφορετικός από εκείνον που αναφέρεται στον Ιωάννη· διότι εκείνος μεν βρισκόταν στην Προβατική κολυμβήθρα στην Ιερουσαλήμ, ενώ αυτός στην Καπερναούμ. Και εκείνος μεν δεν είχε άνθρωπο να τον βοηθήσει, ενώ αυτός βαστάζεται από τέσσερις, όπως λέει ο Μάρκος, ώστε μάλιστα τον κατέβασαν μέσα από τη στέγη, κάτι που ο Ματθαίος παρέλειψε. «Και βλέποντας ο Ιησούς την πίστη τους.» Δηλαδή αυτών που τον έφεραν, διότι πολλές φορές θαυματουργεί εξαιτίας της πίστης αυτών που προσφέρουν, ή και του ίδιου του παραλυτικού. «Είπε στον παραλυτικό: Έχε θάρρος, τέκνο, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου.» Τον ονομάζει τέκνο, είτε ως πλάσμα του Θεού, είτε επειδή πίστεψε· δείχνοντας δε, ότι η παράλυση προερχόταν κυρίως από αμαρτίες, συγχωρεί πρώτα αυτές. «Και ιδού, μερικοί από τους Γραμματείς είπαν μέσα τους:»

«Αυτός βλασφημεί. Και βλέποντας ο Ιησούς τις σκέψεις τους, είπε: Γιατί σκέφτεστε πονηρά μέσα στις καρδιές σας; Διότι τι είναι ευκολότερο να πω, "Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου", ή να πω, "Σήκω και περπάτα";» Από το γεγονός ότι γνωρίζει τις σκέψεις, αποδεικνύει τον εαυτό Του Θεό. Τους ελέγχει, λοιπόν, λέγοντας τα εξής: Εσείς βέβαια με νομίζετε βλάσφημο, επειδή υπόσχομαι να συγχωρώ αμαρτίες, το οποίο πράγματι είναι μεγάλο έργο· νομίζετε δε ότι καταφεύγω σε αυτό προκειμένου να μην ελεγχθώ.