Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 9:34

β΄. Οι Φαρισαίοι, αντιθέτως, έπρατταν ακριβώς το αντίθετο. Διότι όχι μόνον συκοφαντούν τα γενόμενα, αλλά και δεν εντρέπονται να αντιφάσκουν προς τον ίδιο τους τον εαυτό. Τέτοια είναι άλλωστε η πονηρία. Διότι τι λέγουν; Ότι με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια. Από αυτό τι θα μπορούσε να υπάρξει ανοητότερο; Πρωτίστως διότι, όπως λέγει και ο ίδιος πιο κάτω, είναι αδύνατον δαίμονας να εκβάλλει δαίμονα· επειδή εκείνος συνηθίζει να συγκροτεί τα δικά του, όχι να τα καταλύει. Αυτός όμως όχι μόνον εξέβαλε δαίμονες, αλλά και λεπρούς εκαθάρισε, και νεκρούς ανέστησε, και τη θάλασσα εχαλιναγώγησε, και αμαρτήματα έλυε, και τη Βασιλεία κήρυττε, και οδηγούσε προς τον Πατέρα· έργα τα οποία ούτε θα επέλεγε ποτέ ένας δαίμονας, ούτε θα ηδύνατο ποτέ να τα επιτελέσει.

Παρατήρησε δε και εδώ ότι ξεκινά από φιλανθρωπία, και όχι από κάποια ανταπόδοση. Διότι τους σπλαχνίστηκε, επειδή ήταν ταλαιπωρημένοι και εγκαταλελειμμένοι, σαν πρόβατα που δεν έχουν ποιμένα. Αυτή είναι η κατηγορία εναντίον των αρχόντων των Ιουδαίων, ότι, ενώ ήταν ποιμένες, επιδείκνυαν συμπεριφορά λύκων. Διότι όχι μόνο δεν διόρθωναν το πλήθος, αλλά και κατέστρεφαν την προκοπή του. Ενώ λοιπόν εκείνοι θαύμαζαν και έλεγαν: «Ποτέ δεν φάνηκε κάτι τέτοιο στον Ισραήλ», τούτοι έλεγαν τα αντίθετα, ότι δηλαδή: «Με τον άρχοντα των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια». Αλλά ποιους ονομάζει εδώ εργάτες; Τους δώδεκα μαθητές. Τι συμβαίνει λοιπόν; Αφού είπε: «Οι δε εργάτες είναι λίγοι», πρόσθεσε άραγε και άλλους σε αυτούς; Σε καμία περίπτωση· αλλά έστειλε αυτούς τους ίδιους. Για ποιον λόγο, επομένως, έλεγε: «Παρακαλέστε τον Κύριο του θερισμού να αποστείλει εργάτες στον θερισμό του», και δεν πρόσθεσε κανέναν άλλον σε αυτούς;

Διότι άλλοι μεν τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη, άλλοι δε δαιμονισμένο, κοιλιόδουλο και ψευδοπροφήτη. Διότι έλεγαν: «Ιδού άνθρωπος φαγάς και οινοπότης», και ότι «Με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια». Και τι να πούμε για τότε που τον οδηγούσαν για να τον κατακρημνίσουν, και όταν τον έφτυναν στο πρόσωπο; Τι δε για τότε που του φορούσαν τη χλαμύδα, και όταν τον στεφάνωναν με αγκάθια, και έπεφταν μπροστά του εμπαίζοντάς τον, και τον υπέβαλλαν σε κάθε είδους χλευασμό; Τι δε όταν του έδιναν ραπίσματα; Όταν τον πότιζαν με ξύδι και χολή; Όταν του χτυπούσαν το κεφάλι με το καλάμι, και όταν τον περιέφεραν εκείνα τα αιμοβόρα σκυλιά; Τι δε όταν οδηγούνταν στο πάθος γυμνός, και τον εγκατέλειψαν όλοι οι μαθητές, και ο ένας μεν τον πρόδωσε, ο άλλος τον αρνήθηκε, οι δε υπόλοιποι δραπέτευσαν, και στεκόταν μόνος γυμνός ανάμεσα σε εκείνα τα πλήθη; Διότι υπήρχε γιορτή που τους συγκέντρωνε τότε όλους· και όταν τον σταύρωσαν ως κακοποιό ανάμεσα σε κακούργους, και κρεμόταν άταφος, και δεν τον κατέβαζαν από τον σταυρό, μέχρις ότου κάποιος τον ζήτησε, για να τον θάψει; Να θυμάσαι ότι δεν αξιώθηκε ταφής, και ότι διέδωσαν πονηρή συκοφαντία εναντίον του, ότι δηλαδή οι μαθητές του τον έκλεψαν, και ότι δεν αναστήθηκε.

Άλλοι μεν τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη και δαιμονισμένο, λέγοντας ότι «εσύ είσαι Σαμαρείτης και έχεις δαιμόνιο»· άλλοι δε λαοπλάνο, λέγοντας: «Αυτός δεν είναι από τον Θεό, αλλά παραπλανά το πλήθος»· και άλλοι μάγο, λέγοντας ότι «Με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια». Και συνεχώς επαναλάμβαναν αυτά και τον ονόμαζαν αντίθεο, γαστρίμαργο, αδηφάγο και μέθυσο, και φίλο πονηρών και διεφθαρμένων ανθρώπων. «Διότι ήλθε», λέει, «ο Υιός του ανθρώπου τρώγοντας και πίνοντας, και λένε: Ιδού ένας άνθρωπος φαγάς και οινοπότης, φίλος τελωνών και αμαρτωλών». Και όταν συνομιλούσε με την πόρνη, τον αποκαλούσαν ψευδοπροφήτη: «Διότι αν ήταν προφήτης», έλεγαν, «θα γνώριζε ποια είναι αυτή η γυναίκα που του μιλάει»· και κάθε μέρα ακόνιζαν τα δόντια τους εναντίον του. Και δεν τον πολεμούσαν κατ' αυτόν τον τρόπο μόνο οι Ιουδαίοι, αλλά ούτε και εκείνοι που θεωρούνταν αδελφοί του είχαν υγιή στάση απέναντί του, αλλά και μέσα από το ίδιο του το σπίτι αναζωπυρωνόταν ο πόλεμος εναντίον του. Δες λοιπόν πώς και εκείνοι ήταν διεφθαρμένοι, πράγμα για το οποίο και ο ευαγγελιστής πρόσθετε λέγοντας: «Διότι ούτε οι αδελφοί του πίστευαν σε αυτόν». Αλλά επειδή κάνεις λόγο για πολλούς που σκανδαλίζονται και πλανώνται, πόσοι από τους μαθητές νομίζεις ότι σκανδαλίστηκαν την εποχή του σταυρού; Ο ένας τον πρόδωσε, άλλοι δραπέτευσαν, άλλος τον αρνήθηκε, και αφού όλοι αναχώρησαν, οδηγούνταν μόνος του, δεμένος.

Αναλογίσου το πάθος του Σωτήρος, πόσες ύβρεις υπέμεινε για εμάς. Διότι άλλοι μεν τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη, άλλοι δε δαιμονισμένο και γαστρίμαργο και ψευδοπροφήτη. Διότι λένε: ιδού άνθρωπος φαγάς και οινοπότης, και ότι με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια.

Αναλογίσου δε και τον Δεσπότη, πώς αμέσως από τα σπάργανα καταδιωκόταν και εξοριζόταν σε γη βαρβάρων, αυτός που συγκρατεί τον κόσμο, γινόμενος για εμάς υπόδειγμα ώστε να μην αποκάμνουμε στους πειρασμούς. Θυμήσου το πάθος του Σωτήρος, πόσες ύβρεις υπέμεινε για εμάς. Διότι άλλοι μεν τον αποκαλούσαν Σαμαρείτη, άλλοι δε δαιμονισμένο και γαστρίμαργο και ψευδοπροφήτη. Επειδή έλεγαν: «Ιδού άνθρωπος φάγος και οινοπότης» και ότι «με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια». Και τι να πούμε για τότε που τον οδηγούσαν για να τον κατακρημνίσουν, και όταν έφτυναν στο πρόσωπό του και του έδιναν ραπίσματα;

Εκείνος δε που, με αφορμή αυτά τα θεοπρεπή και υπερφυή έργα, διαπράττει το κακούργημα της βλασφημίας και πασχίζει πώς να δημιουργήσει το φαύλο μέσω του αγαθού, και, βλέποντάς τον να διώχνει δαίμονες, άλλοτε μεν λέει «δαιμόνιο έχει», άλλοτε ότι «με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων βγάζει τα δαιμόνια», και άλλοτε πάλι χλευάζει εκείνον που έπλασε με πηλό και με τον λόγο του τα μάτια αυτού που εκ γενετής στερούνταν την όραση, διαστρέφοντας το θαύμα σε ύβρη και λέγοντας πως «αυτός δεν προέρχεται από τον Θεό»—εκείνος λοιπόν που δεν βελτιώνεται καθόλου από τα πιο θεϊκά και υπερφυή έργα, αλλά μάλλον οδηγείται στο χειρότερο και εξαγριώνεται φτάνοντας στην παραφροσύνη, και, αντί να θαυμάζει και να ανυμνεί τον ευεργέτη για όσα έπραξε, αντιθέτως εξαιτίας αυτών τον υβρίζει και τον βλασφημεί, με ποια άλλα μέσα θα μπορούσε να μεταστραφεί, να ανακαλέσει, να καταφύγει στη μετάνοια και να λάβει την άφεση της ασέβειας και της θεομαχίας του; Είναι προφανές ότι με κανένα άλλο.

«Προσέχετε να μην το μάθει κανείς. Αυτοί όμως, μόλις βγήκαν, τον έκαναν γνωστό σε όλη εκείνη την περιοχή.» Βλέπεις την έλλειψη κενοδοξίας; Εκείνοι όμως το διέδωσαν, όχι επειδή απειθούσαν, αλλά επειδή ευγνωμονούσαν. Και αν αλλού φαίνεται να λέει: «Πήγαινε και διηγήσου τη δόξα του Θεού», αυτό δεν αποτελεί αντίφαση. Διότι επιθυμεί για τον εαυτό του μεν να μη λένε τίποτα, να διηγούνται όμως τη δόξα του Θεού. «Ενώ λοιπόν αυτοί έβγαιναν, ιδού του έφεραν έναν άνθρωπο κωφό και δαιμονισμένο. Και αφού εκδιώχθηκε το δαιμόνιο, ο κωφός μίλησε.» Η πάθηση δεν ήταν φυσική, αλλά προερχόταν από τον δαίμονα. Γι' αυτό και τον φέρνουν άλλοι σε αυτόν. Διότι ο ίδιος δεν μπορούσε να τον παρακαλέσει, επειδή ο δαίμονας του είχε δέσει τη γλώσσα. Γι' αυτόν τον λόγο δεν απαιτεί πίστη, αλλά τον θεραπεύει αμέσως, εκδιώκοντας τον δαίμονα που εμπόδιζε την ομιλία. «Και θαύμασαν τα πλήθη, λέγοντας ότι ποτέ δεν φάνηκε κάτι τέτοιο στον Ισραήλ.» Το πλήθος θαύμασε, και τοποθετεί τον Χριστό υπεράνω των προφητών και των πατριαρχών. Διότι θεράπευε με δική του εξουσία, και όχι όπως εκείνοι, μέσω προσευχής. Ας δούμε όμως και τι λένε οι Φαρισαίοι. «Οι δε Φαρισαίοι έλεγαν: Με τη δύναμη του άρχοντα των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια.» Λόγια έσχατης ανοησίας. Διότι κανένας δαίμονας δεν εκβάλλει δαίμονα. Αλλά ας υποθέσουμε ότι εξέβαλλε τα δαιμόνια επειδή υπηρετούσε τον άρχοντα των δαιμονίων, δηλαδή κάνοντας μαγεία. Τις ασθένειες και τις αμαρτίες πώς τις εξάλειφε, και πώς κήρυττε τη βασιλεία; Διότι ο δαίμονας, αντίθετα, και ασθένειες προκαλεί, και απομακρύνει τον άνθρωπο από τον Θεό. «