Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ 9:4

Ματθ. 9, 3-7 Εξήλθε ο λόγος και το θαύμα επακολούθησε. Γιατί όμως είπε ότι ο υιός του ανθρώπου συγχωρεί αμαρτίες ενώ επιτελούνταν ένα θεϊκό σημείο; Για να δείξει ότι κατέβασε στην ανθρώπινη φύση την εξουσία της θεότητας, εξαιτίας της αδιαίρετης ένωσης προς αυτήν; Διότι, λέει, αν και έγινα άνθρωπος εγώ που υπάρχω ως Θεός Λόγος, και εξαιτίας της θείας οικονομίας ζω και συναναστρέφομαι πάνω στη γη, παρ' όλα αυτά επιτελώ θαύματα που ξεπερνούν τη λογική και δωρίζω την άφεση των αμαρτιών· διότι δεν αφαίρεσα ούτε μείωσα κανένα από τα ιδιώματα της θεότητας με το να γίνω άτρεπτα και αληθινά πάνω στη γη κατά σάρκα υιός ανθρώπου. Και λίγο πιο κάτω: Για λόγους θείας οικονομίας λέει το επί της γης, για να δείξει ότι, αν και έγινε άνθρωπος και εμφανίστηκε πάνω στη γη, ήταν Θεός κατά φύση. Και διέταξε τον παραλυτικό να σηκώσει το κρεβάτι του και να πάει στο σπίτι του, ώστε μέσω αυτού να πιστοποιηθεί το γεγονός που συνέβη σε αυτόν ακόμη και σε εκείνους που απουσίαζαν.

Εάν δε παραδεχθεί κάποιος ότι το «θεάσθαι» ταυτίζεται με το «βλέπειν», και ότι ο Θεός που επιβλέπει τα πάντα είναι και ονομάζεται έφορος του παντός, ας αναλογιστεί αυτήν την ενέργεια, εάν δηλαδή ανήκει σε ένα μόνο από τα πιστευόμενα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, ή εάν η δύναμη αυτή διήκει και μέσα από τα τρία. Διότι, εάν η ερμηνεία της θεότητος είναι αληθής, και τα ορώμενα λέγονται θεατά, και αυτός που τα βλέπει (ο θεώμενος) λέγεται Θεός, τότε κανένα από τα πρόσωπα της Τριάδος δεν θα μπορούσε πλέον εύλογα να αποκλειστεί από αυτήν την προσηγορία, εξαιτίας της σημασίας που εμπεριέχεται στη λέξη. Διότι το ότι βλέπουν το επιμαρτυρεί εξίσου η Γραφή και στον Πατέρα και στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα. «Υπερασπιστά ημών, ίδε, ο Θεός», λέγει ο Δαβίδ· και από αυτό μαθαίνουμε ότι η ιδιάζουσα ενέργεια του Θεού, καθόσον νοείται ως Θεός, είναι το να βλέπει, από το ότι λέγεται «Ίδε, ο Θεός». Αλλά και ο Ιησούς βλέπει τις σκέψεις εκείνων που τον κατακρίνουν, διότι συγχωρεί τις αμαρτίες των ανθρώπων εξ ιδίας αυθεντίας. Διότι αναφέρει η Γραφή: «Αφού είδε ο Ιησούς τις σκέψεις τους». Και για το Πνεύμα λέγει προς τον Ανανία ο Πέτρος: «Γιατί γέμισε ο σατανάς την καρδιά σου, ώστε να πεις ψέματα στο Άγιο Πνεύμα;», δεικνύοντας ότι για όσα ετόλμησε κρυφά ο Ανανίας, αψευδής μάρτυρας και γνώστης ήταν το Άγιο Πνεύμα, διά του οποίου έγινε και στον Πέτρο η φανέρωση των κρυφών.

Διότι, όταν μερικοί από τους γραμματείς είπαν μέσα τους, «Αυτός βλασφημεί», ο Ιησούς, γνωρίζοντας τις σκέψεις τους, είπε: «Γιατί κάνετε πονηρές σκέψεις στις καρδιές σας; Διότι τι είναι ευκολότερο να πω, "Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου", ή να πω, "Σήκω και περπάτα"; Για να γνωρίζετε όμως ότι ο Υιός του ανθρώπου έχει την εξουσία πάνω στη γη να συγχωρεί αμαρτίες», λέει στον παραλυτικό: «Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου».

Το να προκαλεί κανείς, λοιπόν, κόπο δεν είναι τίποτε άλλο από το να απιστεί. Αυτό, λοιπόν, λέγει, μήπως είναι μικρό έγκλημα; Μήπως είναι τυχαία κατηγορία το να δείχνει κανείς δυσπιστία στους ανθρώπους; Και αν αυτό είναι βαρύ, είναι πολύ περισσότερο βαρύ απέναντι στον Θεό. Και το έλεγε αυτό, για να μάθουν όλοι ότι ο προφήτης δεν εξαπατήθηκε, μην επιτρέποντας στον εαυτό του να παραπλανηθεί από τα λόγια που ειπώθηκαν, αλλά εκφέροντας την κρίση του με βάση τα όσα βρίσκονταν στη διάνοια του Άχαζ. Αυτό ακριβώς έπραξε πολλές φορές και ο Χριστός στα Ευαγγέλια. Διότι, προτού να παράσχει την απόδειξη μέσω των θαυμάτων, φέρνοντας στο φως την κακία των Ιουδαίων που εξυφαίνονταν στη διάνοιά τους, παρείχε με αυτό ένα διόλου μικρό σημείο· όπως ακριβώς έπραξε στην περίπτωση του παραλυτικού. Διότι, όταν του είπε: «Έχε θάρρος, τέκνο μου· συγχωρούνται οι αμαρτίες σου», και εκείνοι έλεγαν μέσα τους: «Βλασφημεί», τους λέγει, προτού καν δώσει δύναμη στα μέλη του παραλυτικού: «Γιατί συλλογίζεστε πονηρά πράγματα στις καρδιές σας;», προσφέροντας έτσι ως το μέγιστο τεκμήριο της θεότητάς Του το ότι γνώριζε τα απόρρητα της διανοίας. Διότι, «μόνο Εσύ», λέγει η Γραφή, «γνωρίζεις τις καρδιές». Και ο Δαβίδ πάλι λέγει: «Ο Θεός ερευνά καρδιές και νεφρούς». Αυτό ακριβώς το χάριζε πολλές φορές ο Θεός και στους προφήτες να το γνωρίζουν, ώστε εκείνοι που τους άκουγαν να μαθαίνουν ότι τίποτε από όσα λέγονταν δεν ήταν ανθρώπινο, αλλά ότι ολόκληρη η απόφαση είχε κατέλθει άνωθεν και από τους ουρανούς.

«Ευλόγει, η ψυχή μου, τον Κύριο, και μην ξεχνάς όλες τις ανταποδόσεις Του». Πάλι διδάσκεται η ψυχή να διεγείρει τον εαυτό της, να αποδιώκει το νέφος της λήθης και να ανανεώνει τη μνήμη των ευεργεσιών. Διότι εκείνος που θυμάται τις θεϊκές ευεργεσίες δεν παύει να Τον υμνεί. Βεβαίως, τις «Ανταποδόσεις» ο Σύμμαχος τις ονόμασε «Ευεργεσίες». Έπειτα, τις απαριθμεί λεπτομερώς: «Αυτόν που συγχωρεί όλες τις ανομίες σου, αυτόν που θεραπεύει όλες τις ασθένειές σου». Διότι Αυτός σου έχει δωρίσει την άφεση των αμαρτημάτων, Αυτός σου έχει χαρίσει τη θεραπεία των παθημάτων. Αυτά τα απήλαυσε ο παραλυτικός. Επειδή άκουσε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες»· και, «Σήκωσε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Έτσι και η αμαρτωλή γυναίκα έλαβε τη θεραπεία και την άφεση· έτσι ο ληστής, έτσι οι τελώνες, έτσι όλοι όσοι πίστεψαν. «Αυτόν που λυτρώνει τη ζωή σου από τη φθορά». Εκείνους μεν που οδηγήθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα, τους ελευθέρωσε από τη δουλεία, αλλά δεν τους απάλλαξε από τη φθαρτή ζωή· σε εμάς όμως χάρισε τις ελπίδες της ανάστασης, και μας έδωσε τον αρραβώνα του Πνεύματος, και μας έντυσε με τον χιτώνα της αφθαρσίας. «Αυτόν που σε στεφανώνει με έλεος και οικτιρμούς».

«Αυτός βλασφημεί. Και βλέποντας ο Ιησούς τις σκέψεις τους, είπε: Γιατί σκέφτεστε πονηρά μέσα στις καρδιές σας; Διότι τι είναι ευκολότερο να πω, "Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου", ή να πω, "Σήκω και περπάτα";» Από το γεγονός ότι γνωρίζει τις σκέψεις, αποδεικνύει τον εαυτό Του Θεό. Τους ελέγχει, λοιπόν, λέγοντας τα εξής: Εσείς βέβαια με νομίζετε βλάσφημο, επειδή υπόσχομαι να συγχωρώ αμαρτίες, το οποίο πράγματι είναι μεγάλο έργο· νομίζετε δε ότι καταφεύγω σε αυτό προκειμένου να μην ελεγχθώ.