Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 2:1

Θα μπορούσε κανείς εύλογα να αναφωνήσει αυτό όχι μόνο για τους παλαιότερους λαούς των Ιουδαίων, αλλά και για εκείνους που έζησαν κατά την εποχή της επίγειας παρουσίας του Σωτήρα μας, όταν, παραδίδοντάς τον στον σταυρό, περιέπεσαν σε δεινές και αναπόφευκτες συμφορές· και σκορπίστηκαν σε κάθε άνεμο, υπομένοντας κατά κάποιον άλλο τρόπο τους πόνους της αιχμαλωσίας. <Έφτασαν στο σημείο να μηχανεύονται κόπους και να κατεργάζονται κακά στα κρεβάτια τους, και με το χάραμα της μέρας τα εκτελούσαν, διότι δεν ύψωσαν τα χέρια τους προς τον Θεό· και επιθυμούσαν αγρούς και άρπαζαν ορφανούς, και καταδυνάστευαν οίκους, και άρπαζαν τον άνθρωπο και το σπίτι του, τον άνθρωπο και την κληρονομιά του.> Όταν ο Θεός των όλων ομιλεί εκτενώς για την τιμωρία κάποιων, προκειμένου να μην θεωρηθεί από κανέναν σκληρός ή μνησίκακος, αλλά μάλλον δίκαιος Κριτής που ζυγίζει ορθά σύμφωνα με τα σφάλματα του καθενός και αποδίδει σε όσους σφάλλουν σύμφωνα με τα έργα τους, παραθέτει αμέσως τα εγκλήματα και αποκαλύπτει το μέγεθος της ασέβειάς τους. Λέει, λοιπόν, ότι έγιναν πονηροί στους τρόπους τους και έφτασαν σε τέτοιο σημείο σκληρότητας, ώστε να σχεδιάζουν μέσα στη νύχτα και να κάνουν έργο της ανάπαυσής τους τη βλάβη των άλλων, δηλαδή να μηχανεύονται την καταστροφή κάποιων, και να εργάζονται το κακό, δηλαδή και πάλι να σκέφτονται τρόπους για να μπορέσουν να βλάψουν τους πιο αδύναμους.

Έπειτα, ενώ έπρεπε να αλλάξουν γνώμη και να επιλέξουν να πράξουν το καλύτερο, μη δίνοντας κανένα χρόνο στις ίδιες τους τις σκέψεις, με την αυγή έφερναν εις πέρας αυτό που είχαν αποφασίσει, αν και έπρεπε μάλλον να υψώσουν τα χέρια τους προς τον Θεό, καθώς προσφερόταν η πρωινή θυσία σύμφωνα με τον νόμο. Αντίθετα, τα νυχτερινά τους σχέδια και οι μελετημένες αποφάσεις τους αφορούσαν επιθυμίες για ξένα χωράφια, καταστροφές σπιτιών, καταπιέσεις και πλεονεξίες, αρπαγές ανθρώπων και περιουσιών. Γι' αυτό τον λόγο εκδιώχθηκαν δίκαια ως μάταιοι οίκοι, αφού δεν γνώριζαν να φρονούν αυτά που είναι αρεστά στον Θεό.

Και ποια ακριβώς είναι αυτά, λέει; «Μηχανεύονταν κακίες και εργάζονταν το κακό στα κρεβάτια τους, και με το ξημέρωμα της ημέρας τα έκαναν πράξη, και δεν ύψωσαν τα χέρια τους προς τον Κύριο· και επιθυμούσαν αγρούς, και λεηλατούσαν ορφανούς, και καταδυνάστευαν οίκους, και άρπαζαν τον άνθρωπο και τον οίκο του, τον άνθρωπο και την κληρονομιά του». Επομένως, λέει, αν τέτοιες ήταν οι πράξεις του, πώς θα μπορούσε να αποσείσει τους ονειδισμούς, χύνοντας ένα απλό δάκρυ, ομολογώντας και λέγοντας: Ο οίκος του Ιακώβ παρόργισε το Πνεύμα του Κυρίου;

Διότι καταγράφει τέτοιου είδους κακίες τους και μέσω ενός άλλου προφήτη, λέγοντας, και αυτός είναι ο Μιχαίας: «Συλλογίζονταν κόπους και απεργάζονταν κακά στα κρεβάτια τους, και με το ξημέρωμα της ημέρας τα εκτελούσαν, διότι δεν ύψωσαν τα χέρια τους προς τον Θεό. Και επιθύμησαν αγρούς, και άρπαζαν ορφανούς, και καταδυνάστευαν οίκους, και λεηλατούσαν τον άνθρωπο και τον οίκο του, τον άνθρωπο και την κληρονομιά του». Αλλά και οι εφευρέτες των αιρέσεων βρυχώνται σαν θηρία εναντίον εκείνων που έχουν επιλέξει να ζουν με απλή πίστη, και ανοίγοντας θεομίσητο στόμα, σχεδόν καταβροχθίζουν αυτούς που δεν γνωρίζουν τίποτα, καθιστώντας τους ακόμη πιο αμαθείς. Ενσταλάζοντάς τους ψυχρές και διεστραμμένες ιδέες, παραμυθιάζοντάς τους κατ' αυτόν τον τρόπο, και πείθοντάς τους να φρονούν εκείνα που οι ίδιοι θεωρούν ως ορθά, έτσι ώστε όσοι πιάστηκαν στις παγίδες τους να φαίνεται πλέον ότι έχουν σχεδόν πεθάνει, και ότι ελάχιστα διαφέρουν από τους αναίσθητους λίθους. Σε αυτούς, λοιπόν, θα μπορούσε κανείς να αναφωνήσει, και μάλιστα πολύ δικαιολογημένα: «Ξύπνησε εσύ που κοιμάσαι και ανάστα από τους νεκρούς, και θα σε φωτίσει ο Χριστός».

Ο Θεός, λοιπόν, κατέγραφε αυτούς που παρανομούσαν, λέγοντας κάπως έτσι μέσω της φωνής του προφήτη Ωσηέ: «Ακούστε τον λόγο του Κυρίου, υιοί του Ισραήλ, διότι ο Κύριος έχει κρίση με αυτούς που κατοικούν τη γη, επειδή δεν υπάρχει αλήθεια, ούτε έλεος, ούτε επίγνωση του Θεού πάνω στη γη· αλλά κατάρα, και ψεύδος, και φόνος, και κλοπή, και μοιχεία έχουν ξεχυθεί πάνω στη γη. Και αναμειγνύουν αίματα με αίματα. Γι' αυτό θα πενθήσει η γη, μαζί με όλους όσους την κατοικούν». Και μάλιστα και μέσω του Μιχαία πάλι λέει: «Έγιναν άνθρωποι που συλλογίζονται κόπους και απεργάζονται κακά στα κρεβάτια τους, και με το ξημέρωμα τα εκτελούν. Διότι δεν ύψωσαν τα χέρια τους προς τον Θεό. Και επιθύμησαν αγρούς, και άρπαζαν ορφανούς, και καταδυνάστευαν σπίτια, και άρπαζαν τον άνθρωπο και τον οίκο του, τον άνθρωπο και την κληρονομιά του». Και κάποιος άλλος από τους προφήτες αναφωνούσε: «Αλίμονο σε εκείνους που ενώνουν σπίτι με σπίτι, και πλησιάζουν αγρό με αγρό, για να αφαιρέσουν κάτι από τον πλησίον τους. Μήπως θα κατοικήσετε μόνοι σας πάνω στη γη; Διότι αυτά ακούστηκαν στα αυτιά του Κυρίου Σαβαώθ». Διότι εκείνοι που είναι ασυγκράτητοι στην πλεονεξία, οι οποίοι πάντα φροντίζουν να προσθέτουν στα υπάρχοντά τους αυτά που δεν ανήκουν στους ίδιους αλλά στους πλησίον τους, βιάζονται ίσως να έχουν τη γη κατοικήσιμη μόνο γι' αυτούς, μην ανεχόμενοι γείτονες. Αυτά έπρατταν ορισμένοι από τους παλαιούς, περιφρονώντας τους θείους νόμους. Αλλά ακόμη και έτσι ο νομοθέτης και κριτής ήταν φιλάνθρωπος.