Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 2:12

Ενέσταξε δε και στους Φαρισαίους ο πονηρός, ο αποστάτης δράκοντας, τη λανθασμένη αντίληψη και την παράλογη πλάνη σχετικά με τον Χριστό. Διότι άλλοτε μεν έλεγαν: «Αν αυτός ο άνθρωπος ήταν από τον Θεό, δεν θα κατέλυε το Σάββατο»· άλλοτε δε αποτολμούσαν να τον αποκαλούν Σαμαρείτη, ακόμη και μέθυσο. Και αν βέβαια είναι αληθές ότι κανείς δεν λέει ανάθεμα στον Ιησού, παρά μόνο μέσω του Βεελζεβούλ, πώς δεν είναι φανερό χωρίς κόπο, ότι κατεξοχήν σε αυτούς το πνεύμα εγκαθίδρυσε το ψεύδος; Ενέσταξε δε και στον νου και στην καρδιά τους τη μέθη της πλάνης, εξαιτίας της οποίας δικαίως και καταστράφηκαν, επιτιθέμενοι με θηριώδη τρόπο, επιδεικνύοντας κάθε είδους θράσος και δυσφήμηση. <Και θα προκύψει από τη σταγόνα αυτού του λαού· ο Ιακώβ θα συναχθεί πλήρως μαζί με όλους, θα αναμένω μετά βεβαιότητος το υπόλοιπο του Ισραήλ, και στο ίδιο μέρος θα θέσω την επιστροφή τους.> Τα φαύλα πράγματα, καθώς προχωρούν σιγά-σιγά αυξανόμενα και ενώ αρχικά ανθούν σε λίγα, καταλαμβάνουν πάντοτε με κάποιον τρόπο όλο και περισσότερα, και επεκτείνονται πέρα από τα αρχικά τους μέτρα. Θα μπορούσε κανείς να διαπιστώσει με ακρίβεια αυτό που λέω, εάν επέλεγε να εξετάσει λεπτομερώς όσα συνέβησαν στον Εφραίμ. Διότι πρώτος ο Ιεροβοάμ, και μερικοί από τους ομοϊδεάτες του, αφού έστησαν τις δαμαλίδες στα τεμένη, τις προσκύνησαν και έδωσαν προσοχή στα λόγια των ανόσιων ψευδομάντεων, δηλαδή των ψευδοπροφητών.

Έπειτα, καθώς το κακό εξαπλωνόταν και διαρκώς προσετίθεντο νέα σε εκείνα που προηγήθηκαν, ολόκληρος ο Ισραήλ τελικά παρασύρθηκε και συμπορεύθηκε προς έναν σκοπό, και κυριεύθηκε από το αμάρτημα, και όχι πλέον τμηματικά, αλλά σύσσωμος και ολοκληρωτικά. Επομένως, λέει, από τη σταγόνα που θα τους έσταζε ο λόγος των ψευδοπροφητών —επειδή ήταν πάρα πολλοί στον Εφραίμ εκείνοι που συνήθιζαν να το πράττουν αυτό— θα συναχθεί, λέει, σύμπας ο Ιακώβ, δηλαδή θα καταλήξουν σε μία κοινή γνώμη, και η νόσος θα εξαπλωθεί σε όλους. Εγώ όμως δεν θα τους επιβάλω τις ποινές γι' αυτό τμηματικά, αλλά μάλλον θα περιμένω και εκείνους που πρόκειται να προστεθούν σε αυτούς που έχουν ήδη διαφθαρεί. Διότι αυτό σημαίνει το «Περιμένοντας θα περιμένω τους υπολοίπους του Ισραήλ», και τότε ακριβώς θα εφαρμόσω μία κοινή αποστροφή εναντίον όλων.

Επομένως, λέει ότι έτσι θα πανικοβληθούν, όπως αν τυχόν ένα πρόβατο βρισκόταν σε κίνδυνο, ή μάλλον ολόκληρο ποίμνιο, αν δηλαδή αναπαυόταν σε κάποιο μέρος, και έπειτα κάποιοι ήθελαν να το πιάσουν, θα έβλεπε κανείς τα ζώα να πηδούν πάνω και κάτω, και όπου υπήρχε άνοιγμα, να περνούν μέσα από αυτό και να φεύγουν· έτσι, λέει, και εκείνοι εναντίον των οποίων θα στρεφόταν ο πόλεμος των Βαβυλωνίων. Παραβιάζοντας μάλιστα και τις πύλες, μπροστά στα μάτια τους, δηλαδή προ του προσώπου τους, θα εισέλθουν και θα εξέλθουν μέσα από αυτές, δηλαδή χωρίς κόπο και χωρίς κανέναν φόβο θα περάσουν μέσα στις πόλεις, έχοντας ως αρχηγό τους τον ίδιο τον Κύριο των όλων· διότι δεν ήταν έργο της δικής τους δύναμης το να κατατροπώσουν τον Ισραήλ, αλλά μάλλον απόφαση και νεύμα του Θεού που τον παρέδωσε. Αυτά λέμε ότι συνέβησαν και σε όσους συμπεριφέρθηκαν υβριστικά εναντίον του Εμμανουήλ. Διότι λεηλατήθηκαν οι πόλεις και τα χωριά τους όταν κυριαρχούσαν τότε ο Ουεσπασιανός και ο Τίτος, και εκπλήρωναν επάνω τους τη θεία οργή. <Και θα πει: Ακούστε λοιπόν αυτά οι άρχοντες του οίκου Ιακώβ και οι υπόλοιποι του Ισραήλ. Δεν ανήκει σε εσάς να γνωρίζετε την κρίση; Εσείς που μισείτε τα καλά και επιζητείτε τα πονηρά, που αρπάζετε τα δέρματά τους από αυτούς και τις σάρκες τους από τα οστά τους.>

Σε αυτούς δε, και τώρα ο λόγος προφητεύει στη συνέχεια ότι θα δοθεί ένα νέο όνομα, λέγοντας προς τους ασεβείς: «Διότι το όνομά σας θα εγκαταλειφθεί ως πλησμονή στους εκλεκτούς μου, εσάς δε θα σας εξολοθρεύσει ο Κύριος. Σε εκείνους όμως που θα με υπηρετήσουν, θα δοθεί νέο όνομα». Ποιο θα μπορούσε να είναι, λοιπόν, αυτό το νέο όνομα, το οποίο δεν ήταν γνωστό στους παλαιούς, παρά το ευλογημένο σε όλη την οικουμένη όνομα των Χριστιανών, το οποίο προέρχεται από την προσηγορία του σωτήρα μας Ιησού Χριστού; Ν'. <Από τον Μιχαία>. «Και θα συμβεί από τη σταγόνα αυτού του λαού, συνάγοντας να συναχθεί ο Ιακώβ μαζί με όλους, περιμένοντας θα περιμένω το υπόλειμμα του Ισραήλ· στο ίδιο σημείο θα θέσω την επιστροφή τους». Σύμφωνα με όσα προεκτέθηκαν από τον Ησαΐα, και ο Μιχαίας αναφέρει ότι ο Θεός θα δεχθεί όχι απλώς τους πάντες, αλλά μόνο το υπόλειμμα. Και όπως ακριβώς στον Ησαΐα το υπόλειμμά τους ονομαζόταν σπέρμα, έτσι και τώρα ονομάζει σταγόνα εκείνους από αυτούς που πρόκειται να σωθούν. Μέσα από αυτά υποδηλώνεται και η χορεία των αποστόλων, η οποία αποτέλεσε μια σταγόνα και ένα σπέρμα του ιουδαϊκού έθνους. Από αυτή τη σταγόνα, όλοι όσοι σε ολόκληρη την οικουμένη επιγνώρισαν τον Χριστό του Θεού και αποδέχθηκαν τη διδασκαλία του, αξιώθηκαν της προφητευόμενης επισυναγωγής, βρίσκοντας τη λύτρωση από τους εχθρούς. <ΝΑ'>. «Και εσύ, Βηθλεέμ, οίκος του Εφραθά, είσαι πολύ μικρή ανάμεσα στις χιλιάδες του Ιούδα.