καὶ πάλιν “Εἰ ἐμνημόνευόν σου ἐπὶ τῆς στρωμνῆς μου, ἐν τοῖς ὄρθροις ”ἐμελέτων εἰς σέ.” <Διὰ τοῦτο τάδε λέγει Κύριος Ἰδοὺ ἐγὼ λογίζομαι ἐπὶ τὴν φυλὴν ταύτην κακὰ, ἐξ ὧν οὐ μὴ ἄρητε τοὺς τραχήλους ὑμῶν, καὶ οὐ μὴ πορευθῆτε ὀρθοὶ ἐξαίφνης, ὅτι καιρὸς πονηρός ἐστιν.> Ἐπειδὴ γὰρ αὐτοὶ κόπους ἐλογίζοντο, καὶ εἰργάζοντο κακά τισι, τὸ πρὸς Θεὸν αἴρειν τὰς χεῖρας ὡς ἀκερδὲς καὶ ἀνόνητον παρωθούμενοι, ταύτῃτοι κἀγὼ, φησὶ, κατὰ πάσης τοιαύτης φυλῆς λογιοῦμαι κακὰ, τουτέστι, διασκέψομαι τὰ ἐφ᾽ οἷς ἂν εἶεν κακοῖς, ἤγουν ἀνιάτοις συμφοραῖς· ἔσεσθαι δὲ οὕτω φησὶ δύσοιστά τε καὶ φορτικὰ τὰ ἐπενεχθησόμενα, ὡς ἐν ἴσῳ γενέσθαι τοῖς κεκυφόσι τοὺς πεπονθότας, καὶ τρόπον τινὰ κατακαμφθήσεσθαι, δεινῶς καὶ ἀφορήτως κατηχθισμένους. καιρὸς γὰρ ἔσται φησὶ πονηρὸς, καθ᾽ ὃν ἂν αὐτοῖς τὰ ἐξ ὀργῆς ἐπαρτήσειε. καὶ τοῦτο οἶμαί ἐστι τὸ ὑπό του σοφῶς ὑμνούμενον “Ὅτι αἱ ἀνομίαι μου ὑπερῆραν τὴν κεφαλήν μου, ὡσεὶ φορτίον βαρὺ ἐβαρύνθησαν ἐπ᾽ ἐμέ.” ἀλλ᾽ ὅ γε Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς τοὺς οὕτω κατηχθισμένους πρὸς ἀπόθεσιν τῶν ἐπηρτημένων αὐτοῖς ἐκάλει λέγων “Δεῦτε πρὸς μὲ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορ- ”τισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.”
Μετάφραση
Και πάλι: «Αν σε θυμόμουν στο κρεβάτι μου, τα ξημερώματα μελετούσα για σένα». <Γι' αυτό, αυτά λέει ο Κύριος: Ιδού, εγώ σχεδιάζω συμφορές εναντίον αυτής της φυλής, από τις οποίες δεν θα μπορέσετε να σηκώσετε τους τραχήλους σας, ούτε θα περπατήσετε όρθιοι ξαφνικά, διότι ο καιρός είναι πονηρός.> Επειδή, λοιπόν, αυτοί μηχανεύονταν βάσανα και έπρατταν κακά σε κάποιους, παραμερίζοντας την ύψωση των χεριών προς τον Θεό ως κάτι το ανώφελο και χωρίς κέρδος, γι' αυτό κι εγώ, λέει, θα σχεδιάσω συμφορές εναντίον κάθε τέτοιας φυλής, δηλαδή θα επινοήσω τα κακά στα οποία θα περιπέσουν, ήτοι ανίατες συμφορές. Θα είναι δε, λέει, τόσο δυσβάσταχτα και βαριά αυτά που θα τους επιβληθούν, ώστε εκείνοι που θα τα υποστούν θα εξισωθούν με όσους σκύβουν, και κατά κάποιον τρόπο θα λυγίσουν εντελώς, επειδή θα έχουν φορτωθεί δεινά και αφόρητα. Διότι, λέει, θα είναι καιρός πονηρός, κατά τον οποίο θα επικρεμαστούν πάνω τους τα αποτελέσματα της οργής. Και αυτό νομίζω είναι που ψάλλεται σοφά από κάποιον: «Διότι οι ανομίες μου ξεπέρασαν το κεφάλι μου, σαν βαρύ φορτίο με καταπλάκωσαν». Όμως, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός προσκαλούσε όσους ήταν με αυτόν τον τρόπο καταβεβαρυμμένοι να αποθέσουν όσα επικρέμονταν πάνω τους, λέγοντας: «Ελάτε προς εμένα όλοι οι κοπιάζοντες και πεφορτισμένοι, κι εγώ θα σας αναπαύσω».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες