Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 2:4

Επιπλέον, διαμοίραζαν τα ιμάτια στους δήμιους, μη βλέποντας τον διαμερισμό που γινόταν εναντίον τους ανάμεσα στα έθνη· διότι λέει ο προφήτης: «Ιδού, έρχονται ημέρες του Κυρίου, και θα διαμοιραστούν τα λάφυρά σου μέσα σε σένα. Και θα συγκεντρώσω όλα τα έθνη σε πόλεμο εναντίον της Ιερουσαλήμ, και θα αλωθεί η πόλη, και θα διαρπαγούν οι οικίες, και οι γυναίκες θα μολυνθούν·» και πάλι: «Τώρα η ερυσίβη θα καταφάγει τους κλήρους τους·» και καθώς λέει ο Μιχαίας: «Εκείνη την ημέρα θα ειπωθεί για εσάς παραβολή, και θα ακουστεί μελωδικός θρήνος που θα λέει: Με ταλαιπωρία ταλαιπωρήθηκε η μερίδα του λαού μου, μετρήθηκε με σχοινί, και δεν υπήρξε κανείς να τον εμποδίσει ώστε να την αποτρέψει· οι αγροί σας διαμετρήθηκαν.» Και για να το πούμε συνοπτικά, επειδή τόλμησαν να στραφούν εναντίον του Κυρίου, προσκάλεσαν εναντίον των εαυτών τους την ημέρα την οποία προέλεγε και ο προφήτης: «Διότι είναι ημέρα κρίσεως του Κυρίου, ημέρα ανταποδόσεως για την κρίση της Σιών. Και θα μετατραπούν οι φάραγγές της σε πίσσα, και η γη της σε θειάφι. Και θα γίνει η γη της σαν πίσσα που καίγεται νύχτα και ημέρα, και δεν θα σβήσει στον αιώνα, και ο καπνός της θα ανεβαίνει προς τα πάνω. Αυτή θα ερημωθεί από γενιά σε γενιά, και θα κατοικήσουν σε αυτήν όρνεα και εχίνοι, ίβιδες και κόρακες. Και θα απλωθεί πάνω της το γεωμετρικό σχοινί της ερημώσεως, και θα κατοικήσουν σε αυτήν ονοκένταυροι.»

Αλλά εκείνοι μεν που με την πίστη τίμησαν αυτόν που τους κάλεσε, αποτίναξαν το φορτίο· παρέμειναν δε να κοπιάζουν και να καταπιέζονται, και πολύ δικαιολογημένα, οι γραμματείς και οι Φαρισαίοι που λύπησαν τον Θεό με τις απείθειές τους, και το άλλο πλήθος που ήταν μαζί τους, οι οποίοι και δεν θα μπορούσαν να βαδίσουν όρθιοι. Και γνωρίζοντας αυτό ο θεσπέσιος Δαβίδ, αναφώνησε προς τον Θεό: «Ας σκοτισθούν οι οφθαλμοί τους για να μη βλέπουν, και τον νώτο τους για πάντα σύγκαμψε»· ώστε, μη βλέποντας τα άνω και μη έχοντας τη δύναμη να ανασηκώσουν το μάτι της διάνοιας προς την ελπίδα των αγίων και προς την καλλίπολη των ουρανών, να βλέπουν μόνο τα επί της γης, σχεδόν σκυφτοί και προσηλώνοντας τον υβριστικό και μισόθεο νου τους στα πρόσκαιρα και τα σαρκικά. <Εκείνη την ημέρα θα ληφθεί για εσάς παραβολή, και θα θρηνηθεί θρήνος με μέλος που θα λέει: Με ταλαιπωρία ταλαιπωρηθήκαμε· η μερίδα του λαού μου καταμετρήθηκε με σχοινί, και δεν υπήρχε κανείς να τον εμποδίσει από το να αποστρέψει.> Λέει ότι θα συμβούν ταυτόχρονα δύο πράγματα, και παραβολή και θρήνος. Και η μεν παραβολή φαίνεται να σημαίνει ότι κατά κάποιον τρόπο θα βρίσκεται στο στόμα όλων ο λόγος για αυτούς, ή σχετικά με αυτούς· διότι μνημονεύονται πάντοτε και τα υπερβολικά κακά, και η φήμη τέτοιων πραγμάτων επισκέπτεται πόλεις και χώρες, και διατρέχει μέχρι τα πέρατα όλης της γης.

Ο θρήνος, βέβαια, υποδηλώνει το δάκρυ και τις γοερές κραυγές που το συνοδεύουν, τις οποίες ίσως θα έβγαζαν άλλοι, ή και οι ίδιοι από μόνοι τους κλαίγοντας για τα δικά τους πάθη. Γι' αυτόν τον λόγο λέει: «Με ταλαιπωρία ταλαιπωρηθήκαμε». Και ποιος μπορεί να εννοηθεί ότι είναι ο τρόπος της ταλαιπωρίας, το διασαφηνίζει λέγοντας: «Η μερίδα του λαού μου καταμετρήθηκε με σχοινί, και δεν υπήρχε κανείς να τον εμποδίσει ώστε να τον αποτρέψει». Ο κλήρος, λέει, που μοιράστηκε στον δικό μου και αγαπημένο λαό, δηλαδή προφανώς στον Ισραήλ, καταμετρήθηκε από τους εχθρούς, δηλαδή υποβλήθηκε σε δασμούς και φόρους. Διότι αυτό που καταμετρείται, υπόκειται σε φόρους και δασμούς. Έπειτα, ενώ συνέβη αυτό και μάλιστα ενάντια σε κάθε ελπίδα, δεν υπήρξε κανείς να το εμποδίσει. Πού βρίσκονται, λοιπόν, λέει, οι δαμάλεις, ο Χαμώς, ο Δαγών, ο Βεελφεγώρ, ο Βάαλ, και τα πολυποίκιλα χειροποίητα είδωλα μέσα στους ναούς της Σαμάρειας; Σιώπησαν, δεν αντιστάθηκαν σε αυτούς που τη μοιράζονταν· δεν βοήθησαν τους δικούς τους προσκυνητές· δεν επέφεραν οργή σε αυτούς που καταμετρούσαν τη γη. Κάτι παρόμοιο λέει και μέσω της φωνής του Ιερεμία για τους Ισραηλίτες: «Και στον καιρό των συμφορών τους θα πουν: Ανάστα και σώσε μας. Και πού είναι οι θεοί σου που έφτιαξες για τον εαυτό σου; Θα αναστηθούν άραγε για να σε σώσουν στον καιρό της κάκωσής σου;». Αλλά πώς θα μπορούσαν να διασώσουν άλλους, αυτά που εύκολα θα πάθαιναν οτιδήποτε θα επέλεγε κανείς να τους κάνει; Διότι αυτά είναι «έργα των χεριών των ανθρώπων, ασήμι και χρυσάφι», και πέτρα και ξύλα, κωφή και αναίσθητη ύλη.

Ας ψάλλει λοιπόν ο θεσπέσιος Δαβίδ: «Όμοιοι με αυτά ας γίνουν όλοι όσοι τα κατασκευάζουν και όλοι όσοι ελπίζουν σε αυτά». <Οι αγροί σας διαμοιράστηκαν· γι' αυτό δεν θα υπάρχει για σένα κανείς που να ρίχνει σχοινί μέτρησης για να σου δώσει κλήρο.> Καθιστά φανερή τη δύναμη των όσων ειπώθηκαν. Διότι έχετε γίνει απόκληροι, λέει, και τα δικά σας έχουν μετρηθεί και δοθεί σε άλλους, και σε σένα δεν επιτρέπεται πλέον να καταμετρήσεις τα δικά σου. Θα βρούμε δε ότι αυτό το έπαθαν, κατά τον καιρό της επίγειας παρουσίας Του, και οι αλαζόνες Ιουδαίοι. Διότι, επειδή φέρθηκαν υβριστικά προς τον Χριστό, εξέπεσαν από τους κλήρους που τους είχαν παραχωρηθεί. Διότι ήταν μεν πρωτότοκος, και δικές του λέει ότι ήταν οι επαγγελίες ο σοφότατος Παύλος, δικοί του οι πατέρες, και από αυτούς προήλθε κατά σάρκα ο Χριστός. Όμως εξέπεσε από την ελπίδα και από κάθε σχετική με αυτήν δόξα· εισήλθε δε το πλήθος των εθνών και ανέβηκε στη θέση του δικού τους κλήρου· διότι δικές τους έχουν γίνει οι επαγγελίες, δικός τους ο Χριστός, δικοί τους οι πατέρες· ονομάζονται τέκνα του Αβραάμ, ακολουθώντας «τα ίχνη της πίστης που είχε αυτός ευρισκόμενος στην ακροβυστία»· «Διότι δεν είναι όλοι όσοι προέρχονται από τον Ισραήλ, αυτοί Ισραήλ, ούτε επειδή είναι σπέρμα του Αβραάμ, είναι όλοι τέκνα, αλλά τα τέκνα της επαγγελίας, αυτά λογίζονται ως σπέρμα».