Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 2:5

Ας ψάλλει λοιπόν ο θεσπέσιος Δαβίδ: «Όμοιοι με αυτά ας γίνουν όλοι όσοι τα κατασκευάζουν και όλοι όσοι ελπίζουν σε αυτά». <Οι αγροί σας διαμοιράστηκαν· γι' αυτό δεν θα υπάρχει για σένα κανείς που να ρίχνει σχοινί μέτρησης για να σου δώσει κλήρο.> Καθιστά φανερή τη δύναμη των όσων ειπώθηκαν. Διότι έχετε γίνει απόκληροι, λέει, και τα δικά σας έχουν μετρηθεί και δοθεί σε άλλους, και σε σένα δεν επιτρέπεται πλέον να καταμετρήσεις τα δικά σου. Θα βρούμε δε ότι αυτό το έπαθαν, κατά τον καιρό της επίγειας παρουσίας Του, και οι αλαζόνες Ιουδαίοι. Διότι, επειδή φέρθηκαν υβριστικά προς τον Χριστό, εξέπεσαν από τους κλήρους που τους είχαν παραχωρηθεί. Διότι ήταν μεν πρωτότοκος, και δικές του λέει ότι ήταν οι επαγγελίες ο σοφότατος Παύλος, δικοί του οι πατέρες, και από αυτούς προήλθε κατά σάρκα ο Χριστός. Όμως εξέπεσε από την ελπίδα και από κάθε σχετική με αυτήν δόξα· εισήλθε δε το πλήθος των εθνών και ανέβηκε στη θέση του δικού τους κλήρου· διότι δικές τους έχουν γίνει οι επαγγελίες, δικός τους ο Χριστός, δικοί τους οι πατέρες· ονομάζονται τέκνα του Αβραάμ, ακολουθώντας «τα ίχνη της πίστης που είχε αυτός ευρισκόμενος στην ακροβυστία»· «Διότι δεν είναι όλοι όσοι προέρχονται από τον Ισραήλ, αυτοί Ισραήλ, ούτε επειδή είναι σπέρμα του Αβραάμ, είναι όλοι τέκνα, αλλά τα τέκνα της επαγγελίας, αυτά λογίζονται ως σπέρμα».

Γι' αυτό λοιπόν και ο θεσπέσιος Ιωάννης, καταρρίπτοντας την έπαρση των Ιουδαίων και το μεγάλο τους θράσος, λέει: «Κάντε λοιπόν καρπούς άξιους της μετάνοιας, και μην νομίσετε ότι μπορείτε να λέτε μέσα σας: Έχουμε πατέρα τον Αβραάμ· διότι σας λέω ότι ο Θεός μπορεί από αυτές τις πέτρες να αναστήσει τέκνα στον Αβραάμ». Επομένως, εξέπεσε μεν από την κληρονομιά ο ασύνετος Ισραήλ, φύτρωσε όμως αντ' αυτού το ποίμνιο των εθνών, και σε αυτούς ο Χριστός απονέμει τον ένδοξο και αξιοσέβαστο κλήρο των άνωθεν αγαθών. Διότι έγιναν συμπολίτες των αγίων και οικείοι του Θεού, και σύσσωμοι με τον Χριστό, και, λαμπρυσμένοι από την ένωση μαζί Του δια του Πνεύματος, θα ζήσουν τον αληθινά πολυπόθητο βίο, με οσιότητα και αγιασμό και αφθαρσία. <Στην εκκλησία του Κυρίου μην κλαίτε με δάκρυα, και ας μην δακρύζουν γι' αυτό τα μάτια σας· διότι δεν θα αποδιώξει τα ονείδη εκείνος που λέει: Ο οίκος του Ιακώβ παρόργισε το Πνεύμα του Κυρίου. Μήπως αυτά είναι τα επιτηδεύματά του;> Άραγε λοιπόν αποκλείει ο Θεός τον Ισραήλ από το να επιλέξει να μετανοήσει; Και πες μου, ανακόπτει ο Θεός την πραότητά Του προς αυτούς, ακόμα και αν ήθελαν να μάθουν αυτά που τους είναι τα πλέον αρμόζοντα, και να πράττουν πλέον ό,τι είναι αρεστό σε Αυτόν; Δεν λέει κάτι τέτοιο.

Αλλά συνηθίζουν κάποιοι, εάν τυχόν ελεγχθούν για τα σφάλματά τους από κάποιον από τους σοφούς, να περιορίζουν τον τρόπο της μετάνοιας μόνο μέχρι τα δάκρυα, και να ομολογούν μεν την αμαρτία, ζητώντας μόνο με αυτό τη συγχώρεση, χωρίς όμως να παύουν να πράττουν τα κακά που βρίσκονται μπροστά τους. Αυτό ακριβώς έκαναν ορισμένοι από τους Ισραηλίτες, ώστε κάποιες φορές να μη λυπούνται ούτε τα ίδια τους τα ρούχα. Αλλά τι λέει Εκείνος που βλέπει την καρδιά και τα νεφρά; «Επιστρέψτε σε εμένα με όλη σας την καρδιά, με νηστεία και με κλάμα και με θρήνο, και ξεσκίστε τις καρδιές σας και όχι τα ρούχα σας.» Ότι λοιπόν, χύνοντας απλώς δάκρυα από τα μάτια και υποκρινόμενοι με καλά λόγια, χωρίς ωστόσο να εγκαταλείπουν τα δικά τους θελήματα, δεν πρόκειται να κάνουν τον Κριτή ευμενή και πράο απέναντί τους, το διδάσκει λέγοντας: Στην εκκλησία του Κυρίου μην κλαίτε με δάκρυα. Μην κάνετε, λέει, σπίτι πένθους τον θείο ναό. Ούτε να δακρύζετε γι' αυτό, με σκοπό να φανεί μόνο ότι κλάψατε στον οίκο του Θεού, διότι κάτι τέτοιο είναι εντελώς ανώφελο. Ούτε βέβαια να λένε κάποιοι το εξής: Ο οίκος του Ιακώβ παρόργισε το Πνεύμα του Κυρίου. Διότι κανείς δεν θα μπορούσε στο ελάχιστο να αποσείσει τις κατηγορίες για τα σφάλματά του, ακόμη κι αν επέλεγε να χρησιμοποιήσει τέτοια καλά λόγια. Είναι άραγε αυτά τα έργα του;