Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 2:8

Πρέπει, λοιπόν, εκείνοι που έχουν επιλέξει να μετανοήσουν, να απαλλάσσονται από τα εγκλήματα της φαυλότητας, και έτσι να δακρύζουν και να εξομολογούνται στον Θεό, έχοντας ήδη τιμήσει την αγαθοεργία. Διότι ο Θεός δεν θα αποβλέψει απλώς στα δάκρυα, ούτε στα καλά λόγια, αλλά στο ήθος και στους τρόπους. Τότε, λοιπόν, και μόνο τότε το κλάμα θα είναι ωφέλιμο σε κάποιους, λέει, όταν φαίνεται ότι οι τρόποι της αγαθοεργίας συντρέχουν με την ανατροπή της φαυλότητας. Διότι, όταν αναιρείται μέσα μας η αμαρτία, εισέρχεται η γένεση της αρετής. «Δεν είναι τα λόγια του καλά μαζί του, και δεν πορεύτηκαν ορθά; Αλλά προηγουμένως ο λαός μου αντιστάθηκε εχθρικά απέναντι στην ειρήνη του». Τους κατηγορεί πάλι, επειδή αφενός συνήθιζαν να μιλούν με άριστα λόγια, αφετέρου είχαν διάνοια ασυμβίβαστη με τα λόγια τους. Διότι τα λόγια τους, λέει, είναι ορθά και πάρα πολύ καλά· επειδή ομολογούν τα εγκλήματά τους, ονομάζουν τον Θεό χρηστό και αγαθό, και υποκρίνονται με πολλούς τρόπους, ωστόσο δεν έχουν πάψει να τον προκαλούν με τα έργα τους. Θα μπορούσε κανείς να δει ότι αυτοί έγιναν εχθροί του ίδιου του εαυτού τους, και ότι αποδιώχνουν τη δική τους ειρήνη. Διότι ο ίδιος ο λαός μου, λέει, αντιστάθηκε ως εχθρός στη δική του ειρήνη. Ενώ δηλαδή τους ήταν δυνατόν να βρίσκονται σε ευημερία και απολαύσεις και σε βεβαιότητα δόξας, και να έχουν εδραιωμένη την ευθυμία τους, εφόσον τιμάται ο Θεός, αυτοί με τη θέλησή τους κατρακύλησαν στην αποστασία.

Βλέπεις λοιπόν πώς δεν είναι ανώφελο το να έχει κανείς καλά λόγια στη γλώσσα του, εάν αυτό συνοδεύεται από τη συστολή και το να ερυθριά για εκείνα στα οποία έχει σφάλει. Επομένως, όπως λέει ο Παύλος: «Η βασιλεία του Θεού δεν συνίσταται σε λόγια, αλλά σε δύναμη», και κάπου και ο ίδιος ο Χριστός είπε ξεκάθαρα: «Δεν θα εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών καθένας που μου λέει Κύριε, Κύριε, αλλά εκείνος που πράττει το θέλημα του Πατέρα μου, ο οποίος είναι στους ουρανούς». Μάταιο λοιπόν, όπως μόλις είπα, είναι το να λέει κανείς καλά λόγια για τον Θεό, όταν η αρετή των έργων δεν τα συνοδεύει. <Έγδαραν το δέρμα του, για να του αφαιρέσουν την ελπίδα φέρνοντας συντριβή πολέμου.> Επιρρίπτει και πάλι σε όσους έτυχε να είναι ηγέτες τις κατηγορίες για την απώλεια του ποιμνίου. Διότι, ενώ είχαν την ικανότητα να τους διαπαιδαγωγούν και να τους οδηγούν στην ορθή και αδιάστροφη οδό, και να τους μαθαίνουν να προσκολλώνται με όλη τους την αγάπη στην ευσέβεια προς τον Θεό, απορρίπτοντας ως άχρηστη και πρόξενο ολέθρου, και απομακρύνοντας όσο το δυνατόν περισσότερο την προσκόλληση στα είδωλα, οι ίδιοι έγιναν καταστροφείς και φθορείς, μεταστρέφοντας τα φρονήματα των υφισταμένων τους προς το εντελώς αντίθετο, πείθοντάς τους να απομακρύνονται από τον Θεό και να ευφραίνονται μάλλον με τους τρόπους της πλάνης. Για αυτόν τον λόγο, αφού προσέκρουσαν στον Θεό, εξέπεσαν και από την ελπίδα σε Αυτόν, την οποία εάν συνέχιζαν να έχουν, τίποτα δεν θα τους εμπόδιζε να μπορούν να κατατροπώσουν τους εχθρούς τους.

Λέει, λοιπόν, σαν να πρόκειται για πρόβατο, ότι έγδαραν το δέρμα του, για να του αφαιρέσουν την ελπίδα για τη συντριβή του πολέμου. Είναι σαν να έλεγε: Αφού τον άφησαν γυμνό από τα ενδύματα της ελπίδας, και τον απογύμνωσαν τρόπον τινά από τη δική μου φροντίδα και βοήθεια, τον κατέστησαν ευπαθή και ευάλωτο. Διότι έχει αφαιρεθεί από αυτούς η ελπίδα στον Θεό, και αυτό ακριβώς αποτελούσε γι' αυτούς τη συντριβή του πολέμου.

Διότι, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι αυτός είναι ο Λόγος του Θεού από την αρχή και τώρα έχει αποσταλεί, προχωρώντας παρακάτω στην Αποκάλυψη είπε: «Και είδα τον ουρανό ανοιγμένο, και ιδού ένα λευκό άλογο, και αυτός που καθόταν πάνω του ονομάζεται πιστός και αληθινός, και με δικαιοσύνη κρίνει και πολεμά. Τα μάτια του ήταν σαν φλόγα φωτιάς, και στο κεφάλι του υπήρχαν πολλά διαδήματα, έχοντας γραμμένο ένα όνομα που κανείς δεν γνωρίζει παρά μόνο ο ίδιος, και ήταν ενδεδυμένος με ιμάτιο ραντισμένο με αίμα, και το όνομά του καλείται ο Λόγος του Θεού». Βλέπετε, λοιπόν, αδελφοί, πώς συμβολικά το ιμάτιο που είναι ραντισμένο με αίμα περιέγραψε τη σάρκα, μέσω της οποίας και υπέστη το πάθος ο απαθής Λόγος του Θεού, όπως μου μαρτυρούν οι προφήτες. Διότι έτσι λέει ο μακάριος Μιχαίας: «Ο οίκος του Ιακώβ παρόργισε το Πνεύμα του Κυρίου. Αυτά είναι τα έργα τους. Δεν είναι οι λόγοι του καλοί και ορθοί μαζί τους, και αυτοί ξεσηκώθηκαν σε έχθρα, απέναντι στην ειρήνη του έγδαραν τη δόξα του». Αυτό σημαίνει το να πάθει αυτός κατά σάρκα. Ομοίως και ο μακάριος Παύλος λέει: «Διότι εκείνο που ήταν αδύνατο για τον νόμο, επειδή ήταν ασθενής, ο Θεός, στέλνοντας τον δικό Του Υιό με ομοίωμα σάρκας αμαρτίας, κατέκρινε την αμαρτία στη σάρκα, ώστε το δικαίωμα του νόμου να εκπληρωθεί σε εμάς, που δεν περιπατούμε κατά σάρκα, αλλά κατά πνεύμα».