Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 5:5

Διότι έχουμε καταστεί ένδοξοι μέσω αυτού, και έχουμε υψωθεί ψηλά, λαμπροί και περίβλεπτοι, και έχουμε φτάσει μέχρι τα πέρατα της οικουμένης. Διότι αυτός είναι η ισχύς και η δύναμή μας, αυτός είναι ο μεσίτης και ο συμφιλιωτής μας, αυτός είναι η ειρήνη μας. Διότι γκρέμισε «το μεσότοιχο του φραγμού» και κατήργησε με τα δόγματά του «τον νόμο των εντολών, και έπλασε τους δύο λαούς σε έναν καινούργιο άνθρωπο, φέρνοντας ειρήνη», σύμφωνα με τα όσα έχουν γραφτεί, και συσφίγγοντάς τους σε ενότητα με τα δεσμά της αγάπης. Επομένως, το όνομα που του ταιριάζει και είναι αληθινό είναι ειρήνη, ακόμη και αν ονομάζεται Χριστός. <Όταν ο Ασσύριος επιτεθεί στη γη σας και όταν πατήσει στη χώρα σας, τότε θα εγερθούν εναντίον του επτά ποιμένες και οκτώ αρχηγοί ανθρώπων, και θα ποιμάνουν τον Ασσούρ με ρομφαία και τη γη του Νεβρώδ στην τάφρο της, και θα σας σώσει από τον Ασσούρ, όταν επιτεθεί στη γη σας και όταν πατήσει στα όριά σας.> Η εβραϊκή έκδοση του προκείμενου κεφαλαίου αρχίζει από το «Και αυτή θα είναι η ειρήνη, όταν ο Ασσύριος επιτεθεί στη γη σας και όταν πατήσει στη χώρα σας». Διότι αυτός, λέει, θα είναι ο τρόπος της ειρήνης, εάν βέβαια θελήσει ο Ασσούρ να επιδράμει στη γη και τη χώρα σας.

Αλλά ακόμη και αν επιτεθεί κάποιος Ασσύριος, λέει, δηλαδή κάποιος άνδρας ετερόδοξος και πλανημένος, ο οποίος δεν έχει την ορθή πίστη, αλλά χωλαίνει και είναι τρόπον τινά ανάπηρος στον νου, του αντιτάσσουν τη δύναμη της αλήθειας και, αποδεικνύοντας το αποκρουστικό της σαθρότητας που κρύβει μέσα του, τον αποδιώχνουν σαν λύκο σχεδόν δαγκώνοντάς τον, και τον αναγκάζουν, έστω και παρά τη θέλησή του, να μένει πολύ μακριά και να αποβάλλεται από το ποίμνιο των νοητών προβάτων. Αυτοί λοιπόν οι επτά ποιμένες, που νοούνται ωσάν με οκτώ δαγκώματα, θα ποιμάνουν τον Ασσούρ με ρομφαία. Το «θα ποιμάνουν» το λέει αντί του «θα καταδιώξουν». Διότι, επειδή αναφέρθηκε σε ποιμένες, διατήρησε το πρέπον για τη μεταφορά του λόγου, χρησιμοποιώντας τη λέξη «θα ποιμάνουν».

Και ποια θα μπορούσε εύλογα να νοηθεί ως η ρομφαία, την οποία έχουν ως συνήθεια να χρησιμοποιούν οι άγιοι, το διασαφηνίζει ο ψαλμωδός λέγοντας γι' αυτούς: «Και ρομφαίες δίστομες είναι στα χέρια τους, για να εκτελέσουν εκδίκηση στα έθνη και ελέγχους στους λαούς». «Διότι ζωντανός είναι ο λόγος του Θεού και ενεργός, και πιο κοφτερός από κάθε δίστομη μάχαιρα». Εξοπλίζοντας δε και ο Παύλος τον κατά Χριστόν νοούμενο στρατιώτη, του δίνει «Την μάχαιρα του Πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού». Ότι δε καταδιώκει τον Ασσούρ η θεία και πανίσχυρη ρομφαία, δηλαδή ο Λόγος του Θεού, καθόλου λιγότερο μας πείθει λέγοντας και ο προφήτης Ησαΐας: «Και θα συμβεί κατά την ημέρα εκείνη να επιφέρει ο Θεός την μάχαιρα την άγια, την μεγάλη και την ισχυρή επί τον δράκοντα, το σκολιό φίδι, και θα θανατώσει τον δράκοντα»· και πάλι: «Και θα συμβεί, όταν συντελέσει ο Κύριος τα πάντα ενεργώντας στο όρος Σιών και στην Ιερουσαλήμ, θα επιφέρει τιμωρία επί τον μεγάλο νου, τον άρχοντα των Ασσυρίων, και επί το ύψος της δόξας των οφθαλμών του. Διότι είπε: Με την ισχύ θα ενεργήσω, και με τη σοφία της συνέσεως θα αφαιρέσω όρια εθνών, και την ισχύ τους θα λεηλατήσω, και θα σείσω κατοικημένες πόλεις». Με αυτήν λοιπόν την ρομφαία θα ποιμάνουν τον Ασσούρ, καθώς και όλη την γη του Νεβρώδ μέσα στην τάφρο της. Θέλει δε διαμέσου αυτών να πει το εξής.

Ονομάζει «γη του Νεβρώδ» τη χώρα των Ασσυρίων, δηλαδή τη Βαβυλώνα, γύρω από την οποία, όπως λέγεται, είχε σκαφτεί βαθιά τάφρος. Και την ονομάζει γη του Νεβρώδ, επειδή αυτός αποτελεί την αρχή και τη γένεση των Βαβυλωνίων και είναι ο γενάρχης τους. Έτσι γράφεται για αυτόν στη Γένεση: «Γιοι του Ρεγμά είναι ο Σαβά και ο Δαδάν. Ο Χους γέννησε τον Νεβρώδ· αυτός άρχισε να είναι γίγαντας πάνω στη γη. Αυτός ήταν γίγαντας κυνηγός ενώπιον του Κυρίου του Θεού· γι' αυτό θα λένε: Σαν τον Νεβρώδ, γίγαντα κυνηγό ενώπιον του Κυρίου. Και η αρχή της βασιλείας του έγινε η Βαβυλώνα, η Ορέχ, η Αρχάδ και η Χαλάννη στη γη Σενναάρ». Και η Θεία Γραφή αναφέρει ότι ο πύργος ανεγέρθηκε στη Χαλάννη, η οποία είναι περσική τοποθεσία. Επομένως, «γη του Νεβρώδ» ονομάζει τη Βαβυλώνα, η οποία περιβάλλεται από τάφρο, όπως μόλις ανέφερα. Έτσι, λοιπόν, λέει ότι θα ποιμάνουν τον Ασσούρ και ολόκληρη τη γη του Νεβρώδ, ώστε να παραμείνουν μέσα στην τάφρο, και να μην επεκτείνονται πλέον σε πόλεις και χώρες, αλλά να μένουν κλεισμένοι περίτρομοι και τρέμοντας· αυτό ακριβώς θα δούμε να παθαίνουν τα στίφη των δαιμόνων μέσω του Χριστού.