Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 5:6

Αλλά ακόμη και αν επιτεθεί κάποιος Ασσύριος, λέει, δηλαδή κάποιος άνδρας ετερόδοξος και πλανημένος, ο οποίος δεν έχει την ορθή πίστη, αλλά χωλαίνει και είναι τρόπον τινά ανάπηρος στον νου, του αντιτάσσουν τη δύναμη της αλήθειας και, αποδεικνύοντας το αποκρουστικό της σαθρότητας που κρύβει μέσα του, τον αποδιώχνουν σαν λύκο σχεδόν δαγκώνοντάς τον, και τον αναγκάζουν, έστω και παρά τη θέλησή του, να μένει πολύ μακριά και να αποβάλλεται από το ποίμνιο των νοητών προβάτων. Αυτοί λοιπόν οι επτά ποιμένες, που νοούνται ωσάν με οκτώ δαγκώματα, θα ποιμάνουν τον Ασσούρ με ρομφαία. Το «θα ποιμάνουν» το λέει αντί του «θα καταδιώξουν». Διότι, επειδή αναφέρθηκε σε ποιμένες, διατήρησε το πρέπον για τη μεταφορά του λόγου, χρησιμοποιώντας τη λέξη «θα ποιμάνουν».

Διότι δεν αλαζονεύονται πλέον πάνω στη γη, όπως ακριβώς έκαναν παλαιότερα και πριν από την έλευση του Κυρίου· αλλά παραμένουν εκεί όπου βρίσκονται, ανακοπτόμενα από τη νήψη και τις αγαθές συμβουλές των αγίων, και αποκλειόμενα από τη γη των αγίων, ώστε να μπορούν εκείνοι, ζώντας βίο ήρεμο και ειρηνικό, να επιτελούν αυτά που αρέσουν στον Θεό, και να λαμπρύνονται από την ευκοσμία που Του είναι τόσο προσφιλής. <Καὶ ἔσται τὸ ὑπόλειμμα τοῦ Ἰακὼβ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ἐν μέσῳ λαῶν πολλῶν, ὡς δρόσος παρὰ Κυρίου πίπτουσα καὶ ὡς ἄρνες ἐπ᾽ ἄγρωστιν, ὅπως μὴ συναχθῇ μηδεὶς μηδὲ ὑποστῇ ἐν υἱοῖς ἀνθρώπων.> Ανέφερα ήδη πολλές φορές ότι σώθηκε το υπόλειμμα του Ισραήλ, και δεν καταστράφηκε ολοκληρωτικά το γένος του Ιακώβ. Διότι πίστεψαν στον Χριστό όχι λίγοι σε αριθμό, και πλούτισαν με τη σωτηρία δια της πίστεως ακόμη και πριν από τους άλλους, εννοώ εκείνους από τα έθνη. Αλλά από αυτό ακριβώς το τμήμα που απέμεινε και διασώθηκε δια της πίστεως προήλθαν και οι ίδιοι οι θεσπέσιοι μαθητές, καθώς και εκείνοι που αγωνίστηκαν και πόνεσαν μαζί τους για το ευαγγέλιο του Χριστού. Για αυτούς λοιπόν λέει ότι σώθηκαν ανάμεσα στα έθνη, σαν δροσιά που χύνεται στους αγρούς, η οποία καταπραΰνει τον καύσωνα της διαβολικής κακίας.

Διότι, όπως ακριβώς στους κήπους ή στους αγρούς, αν το φως της ηλιακής ακτίνας πέσει πάνω στα χόρτα και τα κρίνα, τα κάνει να ατονούν και να χάνουν την ομορφιά τους, και να φαίνονται πλέον σαν να έχουν ήδη μαραθεί, έτσι και ο εφευρέτης της αμαρτίας, όταν καταφλέγει τον ανθρώπινο νου με τις κοσμικές φιληδονίες, κατά κάποιον τρόπο τον καταμαραίνει και τον κάνει να φαίνεται πάρα πολύ άσχημος. Τον ανορθώνει όμως ο Λόγος του Θεού, όπως ακριβώς η δροσιά το άνθος ή τα χόρτα. Και έτσι, λέει, θα είναι και οι προερχόμενοι από τον Ιακώβ ανάμεσα στα έθνη, ποτίζοντας τις ψυχές εκείνων που πείθονται, σαν με κάποια δροσιά, με τα λόγια της ευσέβειας και τρέφοντάς τες πλούσια με τα ευαγγελικά διδάγματα. Και θα χοροπηδούν όπως οι αμνοί στο χορτάρι, δηλαδή θα βρουν πάρα πολύ άφθονη και πλούσια βοσκή. Διότι τα έθνη είναι πάντοτε κάπως πιο έτοιμα προς την υπακοή και έχουν μεγάλη κλίση προς το να πιστέψουν στον Χριστό, και, όπως λέω, προς το να επιλέξουν την ασυγκρίτως καλύτερη ζωή από την αρχική τους. Αλλά, όπως αν βρεθεί μπροστά στα αρνιά άφθονο και ανθισμένο χορτάρι, τότε πλέον απολαμβάνουν την τροφή και σκιρτούν από χαρά, κατά τον ίδιο νομίζω τρόπο και ο νους των διδασκόντων κάνει απόλαυση και τέρψη την υπακοή εκείνων που διαπαιδαγωγούνται και την ευπείθεια εκείνων που μυσταγωγούνται.

«Θα υψωθεί το χέρι σου εναντίον εκείνων που σε θλίβουν, και όλοι οι εχθροί σου θα εξολοθρευτούν». Τα ωφέλιμα και αξιόλογα διηγήματα, έστω κι αν διατυπώνονται με τα ίδια λόγια, δεν μπορεί να γίνουν φορτικά, αλλά μάλλον θα τα συνοδεύει πολλή χάρη. Το υπόλειμμα λοιπόν του Ιακώβ, λέει, δηλαδή εκείνοι από τον Ιακώβ που σώθηκαν διαμέσου της πίστεως στον Χριστό και αναδείχθηκαν κήρυκες και ιερουργοί των ευαγγελικών θεσπισμάτων, θα είναι μεν σαν δροσιά ανάμεσα στα έθνη, και θα βοσκήσουν σαν αρνιά που σκιρτούν σε καλό και πλούσιο χορτάρι. Θα γίνουν όμως εξίσου και σαν λιοντάρι ανάμεσα στα κτήνη του δάσους, που βρυχάται βαριά και τρομακτικά, και προκαλεί αφόρητο τρόμο ακόμη και σε αυτούς που βρίσκονται μακριά. Θα είναι επίσης σαν μικρά λιονταριού μέσα σε κοπάδια, που επιτίθενται με γενναιότητα και ορμούν σε όποια επιλέξουν, χωρίς κανείς να μπορεί να τους αντισταθεί ή να γλιτώσει το θήραμα. Διότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός έλεγε στους αγίους μαθητές: «Ιδού, εγώ σας αποστέλλω ως πρόβατα εν μέσω λύκων», δηλαδή πράους και ταπεινούς. Κι αν ακόμη μερικοί στον κόσμο είναι έτοιμοι για φόνο και δεν υστερούν σε τίποτα από την αγριότητα των λύκων, εγώ με τη δική μου δύναμη θα συντρίψω τις καρδιές εκείνων που σας πολεμούν. Θα τους καταστήσω δειλούς και άνανδρους, και θα εμπνεύσω μεγάλο σεβασμό για εσάς.

«από εσένα θα προέλθει για μένα ηγέτης, για να γίνει άρχοντας στον Ισραήλ, και οι προελεύσεις του είναι από την αρχή, από τις ημέρες της αιωνιότητας. Γι' αυτό θα τους παραδώσει μέχρι τον καιρό που εκείνη που κυοφορεί θα γεννήσει· και οι υπόλοιποι από τους αδελφούς τους θα επιστρέψουν». Και λίγο παρακάτω προσθέτει: «Και το υπόλειμμα του Ιακώβ θα βρίσκεται ανάμεσα στα έθνη, στο μέσο πολλών λαών, σαν τη δροσιά που πέφτει από τον Κύριο και σαν τα αρνιά πάνω στη χλόη, ώστε να μην συγκεντρωθεί κανείς ούτε να αντισταθεί ανάμεσα στους υιούς των ανθρώπων. Και το υπόλειμμα του Ιακώβ θα είναι ανάμεσα στα έθνη, στο μέσο πολλών λαών, σαν λιοντάρι ανάμεσα στα ζώα του δάσους και σαν μικρό λιοντάρι σε κοπάδια προβάτων, το οποίο, όταν περάσει, διασκορπίζει και αρπάζει, χωρίς να υπάρχει κανείς για να τα γλιτώσει. Θα υψωθεί το χέρι σου εναντίον εκείνων που σε καταθλίβουν, και όλοι οι εχθροί σου θα εξολοθρευτούν».

Δεν θα μπορούσε να υπάρξει τίποτα πιο σαφές από αυτά, καθώς διακηρύττουν ταυτόχρονα και τη γέννηση του Σωτήρος στη Βηθλεέμ, και την προ αιώνων ουσίωσή του, και τον τοκετό της Παρθένου, και την κλήση των αποστόλων και των μαθητών του, καθώς και το κήρυγμα για τον Χριστό που εξαγγέλθηκε μέσω αυτών σε ολόκληρη την οικουμένη. Διότι, όταν ο αναφερόμενος Άρχοντας —του οποίου τις εξόδους ο λόγος δηλώνει ότι προέρχονται από τις ημέρες του αιώνος— θα προέλθει από τη Βηθλεέμ και η αγία Παρθένος θα τον γεννήσει, αναφέρει ότι δεν θα σωθούν όλοι οι εκ περιτομής αλλά μόνο οι εναπομείναντες, οι οποίοι και θα αποτελέσουν το υπόλειμμα του Ιακώβ, και θα δοθούν σε όλα τα έθνη δίκην δρόσου. Διότι «θα είναι», λέει, «το υπόλειμμα του Ιακώβ ανάμεσα στα έθνη σαν δροσιά που πέφτει από τον Κύριο και σαν αρνιά στο χορτάρι», φράση την οποία ο Ακύλας απέδωσε ως «και σαν σταγόνες πάνω στη χλόη», ενώ ο Θεοδοτίων «και ωσεί νιφετός πάνω στο χόρτο». Και πάλι, αντί του «για να μη συναχθεί κανείς ούτε να αναμείνει ανάμεσα στους υιούς των ανθρώπων, ούτε να προσκόψει υιός ανθρώπου», ο Θεοδοτίων αναφέρει: «ο οποίος δεν θα αναμείνει άνθρωπο, και δεν ελπίζει σε υιό ανθρώπου», και ο Ακύλας: «ο οποίος δεν θα αναμείνει άνδρα και δεν θα περιμένει υιούς ανθρώπων». Μέσω αυτών καταδεικνύεται ότι όλη η ελπίδα των αποστόλων του Σωτήρος μας δεν εναποτίθεται σε άνθρωπο αλλά στον Σωτήρα και Κύριό τους· και αυτός ήταν ο Λόγος του Θεού.

Μιχαίας. Προλέγει τη μελλοντική ερήμωση της Σαμάρειας και της Ιερουσαλήμ, και προσθέτει την αιτία. Επισυνάπτει επίσης την επιστροφή τους από τη Βαβυλώνα, τα εγκλήματα, τις κατηγορίες κατά των αρχόντων του λαού και των ιερέων, καθώς και των ψευδοπροφητών. Ομιλεί περί της Εκκλησίας που πιστεύει στον Κύριό μας και περί της Καινής Διαθήκης. Διότι ο προηγούμενος νόμος από εκεί εξήλθε· αναφέρεται επίσης και στην ειρήνη. Και πάλι προλέγονται συμφορές για τους Ιουδαίους. Προφητεύει περί της κατά σάρκα γεννήσεως του Χριστού και περί εκείνων που πιστεύουν σε Αυτόν. Και θα παραμείνει το υπόλειμμα του Ιακώβ· αυτό δηλαδή που λέει ο απόστολος Παύλος: «Το υπόλειμμα θα σωθεί». Παρουσιάζεται η κρίση του Κυρίου προς τον λαό Του, η απαρίθμηση των ευεργεσιών Του, καθώς και η απόρριψη των θυσιών. Ο προφήτης θρηνεί, καθώς οι δίκαιοι και οι αγαθοί άνδρες εκλείπουν. Και προς το τέλος, αφού πρώτα τους ελέγξει και απειλήσει με μεγάλες συμφορές, προμηνύει αγαθά για τον Ισραήλ.