Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 6:7

ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΣΤΟΝ ΙΔΙΟ ΠΡΟΦΗΤΗ ΤΟΜΟΣ ΤΡΙΤΟΣ. <Με τι να προφθάσω τον Κύριο; Να προσπέσω στον Ύψιστο Θεό; Μήπως να τον προφθάσω με ολοκαυτώματα, με μοσχάρια ενός έτους; Μήπως θα ευαρεστηθεί ο Κύριος με χιλιάδες κριάρια ή με μυριάδες παχιά κατσίκια; Μήπως να δώσω τα πρωτότοκά μου για την ασέβειά μου, τον καρπό της κοιλιάς μου για την αμαρτία της ψυχής μου; Σου αναγγέλθηκε, άνθρωπε, τι είναι καλό; Ή τι ζητάει ο Κύριος από εσένα, παρά μόνο το να πράττεις το δίκαιο, να αγαπάς το έλεος και να είσαι έτοιμος να πορευτείς μαζί με τον Κύριο τον Θεό σου;> Εφόσον ο Θεός απέδειξε ότι η αποστασία των Ισραηλιτών ήταν αδικαιολόγητη, και κατά κάποιον τρόπο δικάστηκε μαζί τους και τους έλεγξε με σαφήνεια, δείχνοντας ότι ο ίδιος τους ευεργέτησε με αναρίθμητους τρόπους, ενώ εκείνοι, έχοντας φτάσει σε απύθμενη αναισθησία, λύπησαν υπέρμετρα Εκείνον που τους έσωσε, εισάγεται αμέσως το πρόσωπο εκείνου που μετανοεί, σαν να κλαίει για τα όσα έχει ήδη φταίξει, και ζητά να μάθει με ποιον τρόπο θα μπορούσε να αποσείσει τις κατηγορίες και να αφοσιωθεί στα έργα που είναι προσφιλή στον Θεό. Λέει, λοιπόν: Με τι να προφθάσω τον Κύριο; Διότι τι να προσφέρω, λέει, και τι να κάνω στο εξής εγώ που έχω προσκρούσει τόσο πολύ απέναντί του; Άραγε, προσφέροντας ως θυσία μοσχάρια νέα και τρυφερά, θα γίνω καθαρός; Θα με επαινέσει ο Θεός αν επιλέξω να προσφέρω ολοκαυτώματα; Θα τον βρω, δηλαδή θα βρεθώ κοντά του και θα γίνω δεκτός σε πνευματική οικειότητα, αν του αφιερώσω μεγάλο πλήθος θρεμμάτων;

«Μήπως θα τον προσεγγίσω με ολοκαυτώματα, με μοσχάρια ενός έτους; Μήπως θα δεχθεί ο Κύριος χιλιάδες κριάρια, ή μυριάδες παχιά κατσίκια; Μήπως πρέπει να δώσω τα πρωτότοκά μου για την ασέβειά μου, τον καρπό της κοιλιάς μου για την αμαρτία της ψυχής μου;» Έπειτα, σε άμεση συνάφεια και στη συνέχεια: «Σου αναγγέλθηκε, άνθρωπε», λέει, «ποιο είναι το καλό. Και τι άλλο ζητά ο Κύριος από εσένα, παρά να αποδίδεις δικαιοσύνη και να αγαπάς το έλεος, και να είσαι έτοιμος να πορευτείς μαζί με τον Κύριο, τον Θεό σου;» Άραγε, λοιπόν, δεν είναι αυτό ολοφάνερα εκείνο που είπε ο Χριστός: «Αν κάποιος θέλει να έρθει οπίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, και ας σηκώσει τον σταυρό του, και ας με ακολουθεί;» Και πάλι: «Εκείνος που με αγαπά, ας με ακολουθεί, και όπου είμαι εγώ, εκεί ας είναι και ο δικός μου διάκονος.» Όχι στο πλαίσιο της νομικής λατρείας, αλλά της κατά Χριστόν, της άγιας και πνευματικής. ΠΑΛΛΑΔΙΟΣ: Πολύ ορθά μίλησες. ΚΥΡΙΛΛΟΣ: Και μέσω της φωνής του Ησαΐα, επιπλήττει εντονότερα τους Ισραηλίτες λέγοντας: «Ακούστε τον λόγο του Κυρίου, άρχοντες των Σοδόμων, προσέξτε τον νόμο του Θεού, λαέ των Γομόρρων. Τι να το κάνω το πλήθος των θυσιών σας, λέει ο Κύριος; Είμαι χορτασμένος από ολοκαυτώματα κριαριών, και δεν επιθυμώ πάχος αρνιών και τράγων. Ούτε κι αν έρχεστε να εμφανιστείτε ενώπιόν μου, διότι ποιος ζήτησε αυτά από τα χέρια σας; Δεν θα ξαναπατήσετε την αυλή μου. Αν φέρετε σιμιγδάλι, είναι μάταιο.»

Αν λοιπόν ισχύει αυτό, πολύ περισσότερο ανάξια είναι η λύτρωση που προσφέρεται μέσω του αργυρίου, καθόσον ολόκληρη η άλογη και αναίσθητη φύση είναι κατώτερη από την ανθρώπινη ουσία. Όμως, επειδή σύμφωνα με τον προφήτη έκλεισαν τα μάτια τους, και συνεπώς δεν μπορούν να δουν το επακόλουθο αυτού· άραγε θα μπορέσουν να ακούσουν και τον ίδιο τον σοφότατο Μιχαία που κραυγάζει δυνατά; Εγώ τουλάχιστον δεν το νομίζω. Διότι είναι βαρύκοοι και με τα αυτιά τους· ωστόσο, ας έλθει ο μακάριος αυτός προφήτης, φωνάζοντας αυτά μεγαλόφωνα, και προαναγγέλλοντας με το προφητικό πνεύμα την απόρριψη των πρωτοτόκων των Ιουδαίων, παρόμοια με την προσφορά των σωματικών θυσιών· διότι λέει: «Με τι θα προϋπαντήσω τον Κύριο, πώς θα προσεγγίσω τον Ύψιστο Θεό μου; Μήπως θα τον συναντήσω με μοσχάρια ενός έτους; Μήπως θα ευαρεστηθεί ο Κύριος με χιλιάδες κριάρια, ή με μυριάδες παχιά κατσίκια; Μήπως να προσφέρω τα πρωτότοκά μου για την ασέβειά μου, τον καρπό της κοιλιάς μου για τις αμαρτίες μου;». Ας ακούσουν εκείνοι που έχουν πωρωμένη καρδιά, πράγμα για το οποίο ο προφήτης τους διατύπωσε κατηγορία αναφορικά με εμάς, πώς ο μακάριος Μιχαίας ονόμασε τα κατά σάρκα πρωτότοκα του Ισραήλ ως «πρωτότοκα ασέβειας».

Πώς λοιπόν θεώρησαν αυτά ως άγια, τα οποία με τον προφητικό λόγο ονομάστηκαν πρωτότοκα της ασέβειας; Ας μας πουν οι γλώσσες που πράγματι ψελλίζουν, αυτές που δεν δύνανται να διατυπώσουν ορθά την αλήθεια, πώς ο προφήτης, ομιλώντας εν Αγίω Πνεύματι, αποτόλμησε να τα ονομάσει αυτά καρπό ασέβειας; Πώς ο λόγος περί της λύτρωσης αυτών δεν φαίνεται να διατηρεί την ομαλότητα και τη συνέπειά του, τουλάχιστον όσον αφορά την πρόχειρη κατά γράμμα ερμηνεία; Μολονότι βέβαια ο νόμος νοείται και πιστεύεται από εμάς ότι είναι άγιος και πνευματικός.

«Και ελάτε να διαλεχθούμε, λέει ο Κύριος». Πρέπει να παρατηρήσουμε ότι παντού στους προφήτες τίποτε δεν επιζητά τόσο πολύ ο Θεός, όσο την υπεράσπιση των αδικουμένων. Έτσι λοιπόν και αλλού, όπως στον Μιχαία, όταν οι Ιουδαίοι έλεγαν: «Μήπως να δώσω τα πρωτότοκά μου για την ασέβειά μου, τον καρπό της κοιλίας μου για την αμαρτία της ψυχής μου;», πρόσθεσε λέγοντας: «Σου αναγγέλθηκε, άνθρωπε, τι είναι καλό και τι εκζητά ο Κύριος από εσένα, παρά μόνο το να πράττεις το δίκαιο, να αγαπάς το έλεος και να είσαι έτοιμος να πορεύεσαι οπίσω από τον Κύριο τον Θεό σου». Και πάλι ο προφήτης Δαβίδ έλεγε: «Έλεος και κρίση θα ψάλω σε εσένα, Κύριε». Και ελάτε λοιπόν.

Και πάλι: «Συγκεντρώστε τα ολοκαυτώματά σας μαζί με τις θυσίες σας και φάτε το κρέας». Και ένας άλλος από τους προφήτες έλεγε τα εξής: «Απομάκρυνε από εμένα τον ήχο των ωδών σου, και την ψαλμωδία των οργάνων σου δεν θα την ακούσω». Και πάλι κάπου αλλού, όταν οι Ιουδαίοι έλεγαν: «Άραγε θα ευαρεστηθεί ο Κύριος με ολοκαυτώματα; Μήπως να προσφέρω τα πρωτότοκά μου για την ασέβειά μου, τον καρπό της κοιλιάς μου για την αμαρτία της ψυχής μου;», ο προφήτης τούς επέπληττε λέγοντας: «Σου έχει αναγγελθεί, άνθρωπε, τι είναι καλό και τι ζητά ο Κύριος ο Θεός από εσένα, παρά μόνο να αγαπάς το έλεος, να πράττεις το δίκαιο και τη δικαιοσύνη, και να είσαι έτοιμος να πορεύεσαι ακολουθώντας τον Κύριο τον Θεό σου». Και ο Δαβίδ έλεγε τα εξής: «Δεν θα δεχθώ από τον οίκο σου μοσχάρια, ούτε από τα ποίμνιά σου τράγους». Για ποιον λόγο, λοιπόν, ενώ μπορούσε να αναφέρει τόσες μαρτυρίες μέσα από τις οποίες ο Θεός φαίνεται να απορρίπτει εκείνες τις θυσίες, τις νουμηνίες, τα σάββατα και τις εορτές, εκείνος τις άφησε όλες κατά μέρος και μνημόνευσε μόνο τούτη; Όχι απλώς ούτε στην τύχη, αλλά αμέσως θα εξηγήσουμε την αιτία. Πολλοί από τους απίστους, αλλά και από τους ίδιους τους Ιουδαίους, όταν αντιδικούν μαζί μας, υποστηρίζουν ότι η παλαιά πολιτεία έχει καταργηθεί όχι εξαιτίας της ατέλειάς της, ούτε επειδή εισήχθη η δική μας ανώτερη πολιτεία, αλλά εξαιτίας της πονηρίας εκείνων που προσέφεραν τότε τις θυσίες.