Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 6:9

Διότι τα μεν ήταν τύποι, ενώ τα δε αναδίδουν στον Θεό την ευωδία της ίδιας της αλήθειας, ο Οποίος και μέσω άλλου προφήτη λέει: «Έλεος θέλω και όχι θυσία, και επίγνωση του Θεού παρά ολοκαυτώματα». Παρατήρησε δε πώς το μεν πρόσωπο εκείνου που μετανοεί σκεφτόταν να εκπληρώσει τις θυσίες του νόμου· ο Θεός όμως, προαναγγέλλοντας ότι ο νόμος είναι αδρανής και ανίκανος να επιφέρει την κάθαρση της αμαρτίας, και ότι η δύναμη της εν Χριστώ πολιτείας είναι πάρα πολύ ανώτερη και ασυγκρίτως υπέρτερη, καθιστά τρόπον τινά απαράδεκτα τα του νόμου, και δήλωσε ότι το θελητό στον Θεό είναι το να πράττει κανείς το δίκαιο, να αγαπά το έλεος και να είναι έτοιμος να συμπορευθεί μαζί Του. Αυτά δε είναι τα καυχήματα της εν Χριστώ ζωής. <Φωνή Κυρίου θα επικληθεί στην πόλη, και θα σώσει αυτούς που φοβούνται το όνομά του.> Και με άλλον τρόπο καθιστά σαφές ότι από την προσφορά των αιματηρών θυσιών δεν προκύπτει κανένας καρπός, ενώ η δύναμη της πνευματικής λατρείας θα ωφελήσει τα μέγιστα τον άνθρωπο. Έθεσε δε σε αυτά τα λόγια τη λέξη «φωνή» αντί της λέξεως «όνομα», δηλαδή της επικλήσεως. Είναι σαν να έλεγε: Εάν διακηρυχθεί στην πόλη το όνομα του Θεού, οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο θα σωθεί.

Διότι, άνθρωπε, μην νομίσεις, λέει, ότι ευφραίνομαι με τις αιματηρές θυσίες, ούτε να θεωρήσεις μια πόλη ασεβή και άνομη αν δεν προσφέρει μόσχους για ολοκαύτωμα. Ούτε εξάλλου θα έσωζα διόλου μια πόλη που κινδυνεύει, έστω κι αν έχει επιλέξει να θυσιάζει βόδια, και αν ακόμη αιματοκυλίζει το θυσιαστήριο με σφαγές προβάτων και αν επιλέγει να προσφέρει αγέλες κριαριών, αλλά μάλλον θα αρκέσει για τη σωτηρία της το να επικαλεστεί το όνομα του Θεού. Διότι είναι απολύτως δική μου εκείνη που τιμά τη δική μου εξουσία, και πράττει και επιλέγει να φρονεί αμέσως όσα είναι αρεστά σε εμένα. Τότε θα σώσω εκείνους που με φοβούνται. Επομένως, όταν ονομαζόμαστε λαός του Θεού, τότε και τον σεβόμαστε (φοβούμαστε), και από αυτόν σωζόμαστε, και η δύναμη της πνευματικής λατρείας εύλογα με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να νοηθεί. Κάτι τέτοιο είπε ο Θεός των όλων και μέσω της φωνής του Δαβίδ: «Άκουσε, λαέ μου, και θα σου μιλήσω· Ισραήλ, και θα σου δώσω μαρτυρία· ο Θεός, ο Θεός σου είμαι εγώ. Δεν θα σε ελέγξω για τις θυσίες σου, και τα ολοκαυτώματά σου είναι ενώπιόν μου διαπαντός». Έπειτα, αφού πρόσθεσε σε αυτά ότι δεν πρόκειται να φάει κρέατα ταύρων, ούτε να πιει αίμα τράγων, λέει πάλι: «Πρόσφερε στον Θεό θυσία αινέσεως, και απόδωσε στον Ύψιστο τις ευχές σου· και επικαλέσου με σε ημέρα της θλίψεώς σου, και θα σε ελευθερώσω, και θα με δοξάσεις». <Άκουσε φυλή, και τι θα κοσμήσει την πόλη;>

«Μήπως θα κοσμήσει την πόλη η φωτιά και ο οίκος των ανόμων που θησαυρίζει θησαυρούς ανομίας και αδικία με ύβρη;» Διότι κατά φυλές και γένος κατοίκησαν την Ιουδαία, αλλά και τη Σαμάρεια, οι εκ του αίματος του Ισραήλ, καθώς τους κληροδότησε τη γη της επαγγελίας ο Ιησούς του Ναυή. Συνομιλεί λοιπόν ο Θεός όχι προς μία φυλή, αλλά σαν προς όλες, ή μάλλον προς την καθεμία, καθώς ο λόγος αρμόζει και ειδικά στην καθεμία και σε όλες. Άκουε λοιπόν, ω κάθε φυλή, ότι σώζεται βέβαια η πόλη στην οποία θα επικαλείται το όνομα του Θεού. Διότι δεν θα παραβλέψει με κανέναν τρόπο αυτούς που τον φοβούνται, αλλά θα γίνει απόρθητο τείχος, στολίδι και δόξα για εκείνους που θέλουν να κατορθώνουν ό,τι είναι αγαπητό στον Θεό. Εάν όμως θέλετε, λέει, να δείτε και το αντίθετο, τι θα κοσμήσει την πόλη; Ένας οίκος ανόμων ή η αδικία μαζί με ύβρη; Άραγε, λέει, εάν εξαιτίας πολλής αμαρτίας μια πόλη καταστρεφόταν από τη φωτιά, έχοντας αλωθεί από τα χέρια των εχθρών, θα ήταν όμορφη και καλή; Και θα την αναδείκνυε λαμπρή και ενδοξότατη ένας οίκος ανόμων, που θησαυρίζει θησαυρούς αδικίας, και θα την ωφελούσε η αδικία με ύβρη; Αλλά κανένας από εκείνους που έχουν συνηθίσει να σκέφτονται ορθά δεν θα αμφέβαλλε ότι τα τέτοια την καθιστούν άδοξη. Διότι δεν θα κυριευόταν μια πόλη και δεν θα είχε καταστραφεί από τη φωτιά, αν δεν είχε οπωσδήποτε προσκρούσει στον Θεό εξαιτίας πολλής αμαρτίας.

Ζύγια δόλου μέσα στα πουγκιά τους έχουν και οι εφευρέτες των ανόσιων δογμάτων, εκείνοι που «διαστρέφουν όλα τα ορθά» και υποκλέπτουν τον νου των πιο απλοϊκών με απάτες και δόλους, και πλουτίζουν βέβαια επειδή θηρεύουν πολλούς· όμως, καθώς συγκεντρώνουν για τον εαυτό τους έναν τέτοιο πλούτο γεμάτο ασέβεια, μιλούν, ομολογουμένως, χωρίς να λένε τίποτα το αληθινό, παρά μόνο κίβδηλα και ψευδή, τα οποία είναι σαν να έχουν επικαλυφθεί με τις κομψότητες της απάτης. Υψώνουν επίσης και τη γλώσσα τους τέτοιοι άνθρωποι, «λαλώντας αδικία κατά του Θεού», σύμφωνα με το γεγραμμένο, και «εκστομίζοντας τα υπέρογκα λόγια της ματαιότητας», για τους οποίους είναι επακόλουθο να ειπωθεί: «Άκουσε φυλή, και τι θα στολίσει την πόλη; Μήπως το πυρ ή ο οίκος των ανόμων που θησαυρίζει θησαυρούς ανομίας, και η αδικία μαζί με την ύβρη;» Διότι το πυρ της κολάσεως δεν θα είναι για αυτούς προς στολισμό, αλλά προς καταδίκη. Και επειδή έγιναν οίκοι που θησαυρίζουν ανομία, θα καταστούν αντικείμενο κατάρας και καταδίκης, και θα περιπέσουν σε κάθε κακό. <Και εγώ θα αρχίσω να σε πατάσσω και θα σε αφανίσω εξαιτίας των αμαρτιών σου. Εσύ θα τρως και δεν θα χορταίνεις, και θα σε εξορίσω μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό, και θα καταδιωχθείς και δεν θα διασωθείς, και όσοι τυχόν διασωθούν θα παραδοθούν στη ρομφαία· εσύ θα σπείρεις και δεν θα θερίσεις, εσύ θα εκθλίψεις ελιά και δεν θα αλειφθείς με έλαιο, και οίνο θα φτιάξετε και δεν θα πιείτε, και θα αφανιστούν τα προστάγματα του λαού μου.>