ἀκουέτωσαν δὴ οὖν “Πορεύεσθε τῷ φωτὶ τοῦ ”πυρὸς ὑμῶν καὶ τῇ φλογὶ ᾗ ἐξεκαύσατε,” καὶ μὴν καὶ τό “Ἔδεσθε τοὺς καρποὺς τῶν ἰδίων ἐπιτηδευμάτων.” <Ποίμαινε λαόν σου ἐν ῥάβδῳ φυλήν σου, πρόβατα κληρονομίας σου, κατασκηνοῦντας κατὰ μόνας δρυμὸν ἐν μέσῳ τοῦ Καρμήλου, νεμήσονται τὴν Βασανῖτιν καὶ τὴν Γαλααδῖτιν, καθὼς αἱ ἡμέραι τοῦ αἰῶνος. καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐξοδίας σου ἐξ Αἰγύπτου ὄψεσθε θαυμαστά.> Ἐφήρμοσται πάλιν τοῖς διὰ μέσου κειμένοις ὁ λόγος, καὶ μετανεύει πρὸς τὸ χρηστὸν, τῇ τῶν ἐν Χριστῷ νοουμένων ἀγαθῶν ἐλπίδι προτρέπων ἐπὶ τὸ ἄμεινον καὶ μετατιθεὶς εὖ μάλα πρός γε τὸ ἑλέσθαι βιοῦν ὀρθῶς. τεθορύβηκε μὲν γὰρ οὐ μετρίως τῇ προαγορεύσει τῶν σκυθρωπῶν τοὺς εὐκόλως ἰόντας ἐπὶ τὸ ῥᾳθυμεῖν, ἀνακτᾶται δὲ αὖ, τὸ κατευφραίνειν εἰδὸς εὖ μάλα παρεντιθεὶς, ὡς ἂν μὴ ἀπογινώσκοντες οἱ πρὸς οὓς ὁ τῆς νουθεσίας πεποίηται λόγος, φέροιντο κατὰ πετρῶν, ἀμεταστρεπτί τε καὶ ἀχαλίνως. γέγραπται γάρ “Ὅταν ἔλθῃ ”ἀσεβὴς εἰς βάθος κακῶν, καταφρονεῖ.” εἰσκεκόμισται τοίνυν ἢ τὸ αὐτοῦ πρόσωπον τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, λέγον τῷ Υἱῷ Ποίμαινε λαόν σου ἐν ῥάβδῳ φυλήν σου, πρόβατα κληρονομίας σου, ἤγουν ἔτι πάλιν τὸ πρόσωπον ἡμῖν τὸ προφητικὸν αὐτῷ τρόπον τινὰ διακεκραγὸς τῷ Ἐμμανουὴλ, ὅτι χρὴ ποιμαίνειν αὐτὸν ἐν ῥάβδῳ τὸν ἴδιον λαὸν ἢ κλῆρον.
Μετάφραση
Ας ακούσουν, λοιπόν: «Πορευθείτε στο φως της φωτιάς σας και στη φλόγα που ανάψατε», και ακόμη το: «Θα φάτε τους καρπούς των δικών σας πράξεων». <Ποίμαινε τον λαό σου με τη ράβδο σου, τη φυλή σου, τα πρόβατα της κληρονομιάς σου, που κατοικούν ολομόναχα σε δάσος στο μέσο του Καρμήλου· θα βοσκήσουν στη Βασανίτιδα και στη Γαλααδίτιδα, όπως τις ημέρες του αιώνα. Και όπως τις ημέρες της εξόδου σου από την Αίγυπτο, θα δείτε θαυμαστά πράγματα.> Ο λόγος πάλι έχει προσαρμοστεί σε όσα παρεμβάλλονται και στρέφεται προς το καλό, προτρέποντας προς το καλύτερο με την ελπίδα των αγαθών που νοούνται εν Χριστώ, και παρακινώντας πολύ καλά προς την επιλογή του ορθού βίου. Διότι έχει θορυβήσει βέβαια όχι λίγο, με την προαγγελία των δυσάρεστων, εκείνους που εύκολα ρέπουν προς τη ραθυμία, αλλά τους επαναφέρει πάλι, παρεμβάλλοντας πολύ σωστά αυτό που γνωρίζει να ευφραίνει, ώστε εκείνοι προς τους οποίους απευθύνεται ο νουθετικός λόγος να μην απελπιστούν και γκρεμιστούν στα βράχια, χωρίς επιστροφή και αχαλίνωτα. Διότι έχει γραφτεί: «Όταν ο ασεβής φτάσει στο βάθος των κακών, αδιαφορεί». Εισάγεται λοιπόν είτε το πρόσωπο του ίδιου του Θεού και Πατέρα, που λέει στον Υιό: «Ποίμαινε τον λαό σου με τη ράβδο σου, τη φυλή σου, τα πρόβατα της κληρονομιάς σου», είτε πάλι το προφητικό πρόσωπο να κραυγάζει κατά κάποιον τρόπο προς τον ίδιο τον Εμμανουήλ, ότι πρέπει να ποιμαίνει με τη ράβδο τον δικό Του λαό ή κλήρο.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες