Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 7:17

«Θα γλείψουν χώμα σαν φίδια που σέρνονται στη γη, θα ταραχθούν μέσα στον εγκλεισμό τους». Ως έθνη αναφέρει σε αυτά τα χωρία τις βδελυρές και ακάθαρτες αγέλες των δαιμόνων, οι οποίες, με κάθε τρόπο, όταν δουν όσους καλούνται εν Χριστώ σε δικαίωση, σε αγιασμό, σε απολύτρωση, σε υιοθεσία, σε αφθαρσία, σε δόξα, σε μια λυτρωμένη και ελεύθερη ζωή, τότε ακριβώς θα καταντροπιαστούν, εκδιωκόμενες από την εξουσία που είχαν πάνω τους και βλέποντας τη δική τους ισχύ να καταρρέει και να ατονεί. Διότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μάς έχει δώσει την εξουσία «να πατάμε επάνω σε φίδια και σκορπιούς και σε όλη τη δύναμη του εχθρού». Θα κείτονται, λοιπόν, κάτω από τα πόδια εκείνων που πίστεψαν, αυτοί που παλαιότερα ήταν οι νικητές, έχοντας πλέον περιπέσει σε αδυναμία και χάσει τη δύναμή τους εξαιτίας του Χριστού. Και θα βάλουν τα χέρια στο στόμα τους, καθώς δεν τους επιτρέπεται πλέον να κατηγορούν αυτούς που έχουν αμαρτήσει. «Διότι, αφού ο Θεός είναι αυτός που δικαιώνει, ποιος είναι αυτός που θα κατακρίνει;» σύμφωνα με τη Γραφή. Όπως είπε κάπου και ο μακάριος Δαβίδ: «Κάθε ανομία θα κλείσει το στόμα της». Επομένως, θα σιωπήσουν, ακόμη και παρά τη θέλησή τους, εκείνοι που ήταν δεινοί στο να προσάπτουν κατηγορίες, και σαν να χτυπήθηκαν από κεραυνό, εξαιτίας βέβαια του θαύματος που έγινε σε εμάς, θα χάσουν την ακοή τους.

Διότι είναι εξαιρετικό άκουσμα αυτό που αφορά εμάς, και αληθινά μέγας και υπερφυής ήχος, εάν βέβαια είναι αληθές «Ότι ενώ εμείς ήμασταν ακόμη αμαρτωλοί, κατά τον καθορισμένο καιρό, ο Χριστός πέθανε υπέρ των ασεβών», ώστε εμείς που παλαιότερα ήμασταν δέσμιοι σε δεινά και αφόρητα πταίσματα, τώρα να είμαστε αγιασμένοι, και «Όχι από έργα δικαιοσύνης που κάναμε εμείς, αλλά» με έλεος και χάρη, αυτοί που παλαιότερα ήμασταν λυπημένοι και πάρα πολύ μακριά από κάθε ελπίδα, τώρα να είμαστε αγαπημένοι, λαμπροί και αξιοθαύμαστοι, «κληρονόμοι μεν του Θεού, συγκληρονόμοι δε του Χριστού». Θα κουφαθούν λοιπόν, λέει, και θα μείνουν σχεδόν εμβρόντητοι εξαιτίας της γαληνότητας του Θεού προς εμάς και της υπερβολής της παράδοξης χρηστότητάς Του, θα γλείψουν χώμα σερνόμενοι στη γη σαν τα φίδια, δηλαδή, δεν θα βρουν τροφή. Διότι είναι συνήθεια στα φίδια, εάν βρεθούν σε έλλειψη τροφής, μερικές φορές να μαζεύουν με τη γλώσσα τους το χώμα, και να θεωρούν τροφή αυτό που τυχαίνει να βρουν. Λέει δε ότι και οι ακάθαρτοι δαίμονες θα βρεθούν σε παρόμοιες στερήσεις. Διότι αυτοί που παλαιότερα συνήθιζαν να απολαμβάνουν και να καταπίνουν ολοσχερώς όλους τους ανθρώπους επί της γης, δεν θα βρουν πλέον κανέναν που να ανέχεται να πάθει αυτό, επειδή όλοι έχουν σωθεί από τον Χριστό, και έχουν φτάσει πλέον σε τέτοιο βαθμό πνευματικής ευρωστίας, ώστε να μην ανέχονται εκείνα τα παλαιά δαγκώματα, αλλά μάλλον να πατούν πάνω σε ασπίδα και βασιλίσκο, σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί.

Και όχι μόνο θα γλείψουν το χώμα, αλλά και θα περιέλθουν σε σύγχυση μέσα στον εγκλεισμό τους, δηλαδή, κατεχόμενοι από αδυναμίες και λύπες, και τρόπον τινά πολιορκούμενοι από τη δύναμη εκείνου που τους συνθλίβει, εννοώ βεβαίως του Χριστού, θα βρεθούν σε όχι μικρό τρόμο.

Είναι πιθανό βέβαια ο εγκλεισμός να μας υποδηλώνει εδώ και κάτι άλλο. Διότι, όταν ο Μονογενής έγινε σαν κι εμάς, από τη μία επιτέλεσε αμέτρητα παράδοξα θαύματα, από την άλλη νομίζω πως τα αόρατα έργα του ήταν περισσότερα από τα ορώμενα. Διότι διέταζε τα ακάθαρτα πνεύματα να κατέβουν στον άδη και να εγκλειστούν πλέον στην άβυσσο, ώστε να απαλλάξει τη γη από τα πιο σκληρά θηρία. Μια εικόνα αυτού του γεγονότος έχουμε δει στα αρχαιότερα γραπτά· διότι, όταν ο Ιησούς του Ναυή κατέλαβε τις χώρες των εθνών, έκλεισε πέντε βασιλείς σε ένα σπήλαιο και κύλησε έναν λίθο στο στόμιό του, προτυπώνοντας στον εαυτό του, όπως είπα, τη δύναμη της οικονομίας του Σωτήρος. Γι' αυτό άλλωστε και οι δαίμονες «τον παρακαλούσαν να μην τους διατάξει να απέλθουν στην άβυσσο». Λέει, λοιπόν, ότι αυτοί θα ταραχθούν κατά τον εγκλεισμό τους, καθώς θα κατακλείονται πλέον στον άδη και θα ρίχνονται στα τάρταρα με δεσμά σκοταδιού, ώστε, όπως είπα, να απαλλάξει επιτέλους το ανθρώπινο γένος από τα πικρά και ανήμερα θηρία. «Ενώπιον του Κυρίου του Θεού μας θα εκπλαγούν και θα φοβηθούν από εσένα. Ποιος Θεός είναι όμοιος με εσένα; Εκείνος που αφαιρεί τις ανομίες και παραβλέπει τις αδικίες για το υπόλοιπο της κληρονομίας του, και δεν διατήρησε την οργή του, διότι είναι θελητής ελέους. Αυτός θα επιστρέψει και θα μας σπλαγχνιστεί, θα βυθίσει τις αδικίες μας και θα ρίξει στα βάθη της θάλασσας όλες τις αμαρτίες μας».