Πατερικές αναφορές στο ΜΙΧΑΙΑΣ 7:4

Είναι επιπλέον καταραμένο και το να νικάται κανείς από αισχρά κέρδη και να φτάνει σε τέτοιο σημείο αφροσύνης, ώστε να αδιαφορεί πλέον για τους ορθούς τρόπους, και να μην θεωρεί καθόλου σπουδαίο το να κρίνει αμερόληπτα, αλλά μάλλον να προσκολλάται σε εκείνους που συνηθίζουν να αδικούν, και να μοιράζεται μαζί τους την ασέβεια, μετέχοντας έτσι σε ξένες αμαρτίες. Ότι, εξάλλου, αυτός που παραδίδει τον εαυτό του σε τέτοια δεινά παραπτώματα θα υποβληθεί οπωσδήποτε και με κάθε τρόπο στην οργή και στις τιμωρίες, πώς θα μπορούσε να το αμφισβητήσει κανείς, εάν προτιμά να σκέφτεται ορθά; «Και θα αφαιρέσω τα αγαθά τους όπως ο σκόρος που κατατρώγει, και βαδίζοντας με ακρίβεια σαν σε ημέρα σκοπιάς». Απείλησε ότι θα επιφέρει εναντίον τους διπλό τον τρόπο της τιμωρίας. Διότι είπε: «Και εγώ θα αρχίσω να σε πατάσσω, και θα σε αφανίσω εξαιτίας των αμαρτιών σου. Εσύ θα τρως και δεν θα χορταίνεις, και θα σε εξορίσω μέσα σου, και θα καταληφθείς και δεν θα διασωθείς». Και πρόσθεσε ότι και «Εσύ θα σπείρεις και δεν θα θερίσεις, εσύ θα πατήσεις ελιές και δεν θα αλειφθείς με έλαιο, και κρασί και δεν θα πιείτε». Ότι, λοιπόν, θα χαθεί για αυτούς η αφθονία της ευκαρπίας των αγρών, και θα εκλείψουν τα αναγκαία για τη ζωή, και θα καταπιεστούν από την έλλειψη των πιο χρειωδών, το διδάσκει λέγοντας ότι θα καταναλώσει όλα τους τα αγαθά με τη μορφή σκόρου, δηλαδή εκείνα με τα οποία ήταν επόμενο να απολαμβάνουν μεγάλη τρυφή και να κατέχουν την ευημερία σε όλο της το εύρος.

Το ότι δε επρόκειτο να πληγούν και να αφανιστούν, να εκδιωχθούν και, όπως και μεταξύ τους, δηλαδή να συντριβούν αμοιβαία, και να αποπεμφθούν ελεεινά από τα ίδια τους τα σπίτια και τις πόλεις, το καθιστά σαφές λέγοντας: «Και βαδίζοντας πάνω σε κανόνα όπως σε ημέρα σκοπιάς· διότι θα αφαιρέσω», λέγει, «τα αγαθά τους». Και όχι μόνο «ως σκόρος που κατατρώγει», αλλά και «βαδίζοντας πάνω σε κανόνα όπως σε ημέρα σκοπιάς». Το χωρίο αυτό είναι βέβαια εντελώς δυσνόητο, νομίζω όμως ότι δεν θα μπορούσαμε να το κατανοήσουμε διαφορετικά, αν δεν γινόταν πρώτα μια σαφής προαφήγηση των ιστορικών γεγονότων που αφορούν σε αυτό, πράγμα το οποίο και θα προσπαθήσω να κάνω.

Διότι ο Χριστός δεν χορηγεί τη δική του ειρήνη σε αυτούς που δεν τον αγαπούν, πράγμα που βλέπουμε να συμβαίνει κατά κύριο λόγο στους εχθρούς της αλήθειας, στους οποίους δεν μπορεί να βρει κανείς κανένα πνευματικό χάρισμα, παρά μόνο αλληλοσπαραγμό καθώς και διαμάχη, έριδα, φιλονικία και σχίσματα. Και γι' αυτούς θα μπορούσε να πει ο Θεός: «Επειδή απέσυρα την ειρήνη μου από αυτόν τον λαό, θα πεθάνουν από θανατηφόρα ασθένεια» και δεν δίνει σε αυτούς δύναμη και ομοψυχία· πώς θα μπορούσε άλλωστε; Αλλά τα διανέμει σε όσους σέβονται τα δικά του, και στους οποίους εύλογα θα εγκαθιδρυόταν το αγαθό της ειρήνης, σε αυτούς δηλαδή που τιμούν τη δύναμη της αλήθειας, και δεν ανέχονται να κατακερματίζονται παρασυρόμενοι σε άτοπες και μάταιες επιδιώξεις, αλλά φροντίζουν να θαυμάζουν μόνο το κάλλος της αλήθειας. <Αλίμονο, αλίμονο, οι εκδικήσεις σου έφτασαν, τώρα θα ακουστούν οι κλαυθμοί τους.> Ακούς πώς μιμείται και τις φωνές εκείνων που θρηνούν, οι οποίοι δεν περιμένουν πλέον να έρθουν οι συμφορές, αλλά κάνουν σαν να βρίσκονται ήδη μέσα σε αυτές, και κλαίνε γυναικοπρεπώς; Διότι, λέει, «έφτασαν οι εκδικήσεις σου», δηλαδή, ενέσκηψε ο καιρός της δίκης, ο πόλεμος επίκειται, ο πόνος βρίσκεται προ των θυρών. Διότι προσθέτοντας ότι «Τώρα θα ακουστούν οι κλαυθμοί τους», απέδειξε ξεκάθαρα ότι τα γεγονότα της προφητείας δεν παραπέμπονται στο μακρινό μέλλον, αλλά βρίσκονται ήδη μπροστά στα μάτια τους. Επειδή, πράγματι, αμέσως μετά τον Ιωάθαμ, ο Άχαζ έγινε πονηρός και αποστάτης, και σφαγέας των ίδιων του των παιδιών, τα οποία προσέφερε στους βωμούς των δαιμόνων.

Αλλά εκείνα συνέβησαν στους αρχαίους «ως τύποι, και γράφτηκαν για δική μας νουθεσία», ώστε, αποφεύγοντας πάντοτε το να υποπέσουμε στα ίδια παραπτώματα, να διατελούμε σε πνευματική ευημερία, έχοντας τον Θεό των όλων ευμενή, φίλο και προστάτη μας. Θα ταίριαζε δε πάρα πολύ δίκαια σε εκείνους που διαστρέφουν τα ορθά και κλονίζουν την πίστη των πιο απλοϊκών, να τους πούμε εμείς οι ίδιοι: Αλίμονο, αλίμονο, οι τιμωρίες σου έχουν φτάσει, τώρα θα αρχίσουν οι θρήνοι τους. «Διότι, αμαρτάνοντας απέναντι στους αδελφούς και πλήττοντας την αδύναμη συνείδησή τους, αμαρτάνουν απέναντι στον Χριστό.» Και πώς είναι δυνατόν να αμφιβάλλει κανείς ότι εξάπαντος θα λογοδοτήσουν στον Κριτή, και ότι «θα γευτούν τους καρπούς της δικής τους ασέβειας»;