Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 1:7

Υποθέτω ότι όσοι επιλέγουν την ευσέβεια και χαίρονται για την ορθότητα των δογμάτων, πρέπει να έχουν τέτοια αντίληψη για τον Σωτήρα. Διότι, βεβαίως, δεν θα κατέλθουμε και εμείς σε τέτοια παραλογία, ώστε να νομίζουμε ότι το Πνεύμα υπάρχει στον κατά φύση Υιό κατά μέθεξη, και όχι μάλλον ότι είναι ουσιωδώς έμφυτο, όπως ακριβώς βέβαια και στον ίδιο τον Πατέρα. Διότι όπως το Άγιο Πνεύμα είναι του Πατέρα, έτσι ακριβώς είναι και του Υιού. Έτσι διαβάσαμε και στις θείες Γραφές: "Όταν έφτασαν στη Μυσία", λέει, "προσπαθούσαν να πάνε στη Βιθυνία, και δεν τους άφησε το πνεύμα του Ιησού". Εάν όμως κάποιος νομίζει ότι πρέπει να ανθίσταται με πιο φιλόνεικη διάθεση στα επιχειρήματα γι' αυτά, και να ισχυρίζεται πάλι ότι το Πνεύμα υπάρχει στον Υιό κατά μέθεξη, ή ότι βρέθηκε σε αυτόν τότε, χωρίς να ενυπάρχει προηγουμένως, όταν δηλαδή βαπτίστηκε, κατά τον χρόνο της ενανθρώπησης, ας αναλογιστεί πάλι σε πόσο μεγάλα και πόσα πολλά ατοπήματα θα περιπέσει. Πρώτον μεν, διότι ο Σωτήρας λέει ότι "μεταξύ των γεννημένων από γυναίκες δεν έχει εγερθεί μεγαλύτερος από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή". Και ο λόγος είναι αληθινός. Αλλά βλέπουμε αυτόν που έχει ανέλθει στο απόγειο της δόξας και της αρετής μεταξύ μας, να τιμά τον Χριστό με ασύγκριτες υπεροχές. Διότι λέει: "Δεν είμαι άξιος να σκύψω και να λύσω το λουρί των υποδημάτων του".

Γιατί όμως μόνο στον Ιησού που προσευχόταν άνοιξε ο ουρανός, και σε κανέναν από αυτούς που υπήρξαν πριν από αυτόν; Τι λες; Αυτός που, ενώ ήταν ακόμη έμβρυο, κατανόησε τη θεανδρική οικονομία του ενυπόστατου Λόγου του Θεού, και όχι μόνο σκίρτησε με αγαλλίαση από το θείο Πνεύμα μέσα από την ίδια τη μητρική κοιλιά, αλλά μετέδωσε τη χάρη και σε αυτήν που τον κυοφορούσε, αυτός που όταν γεννήθηκε έλυσε το πατρικό στόμα, το οποίο εξαιτίας του είχε δεθεί με αφωνία κατόπιν προσταγής του αγγέλου, το θρέμμα της ερήμου, αυτός που ανάμεσα στους γεννημένους από γυναίκες είναι ο ανώτερος και ο σπουδαιότερος από όλους τους προφήτες ανά τους αιώνες, δεν είναι ικανός να λύσει το λουρί του υποδήματος του Χριστού (όποιο κι αν είναι επιτέλους αυτό το λουρί), και θα μπορούσε κάποιος από αυτούς που υπολείπονται της δικής του αξίας να ανοίξει τον ουρανό, ή μάλλον τα υπερουράνια; Διότι, για να κατανοήσεις το ύψος της υπεροχής απέναντι σε όλους αυτού που τώρα βαπτίζεται κατά σάρκα, πρόσεξέ μου και εκείνο: καθώς «άνοιξαν σε αυτόν», έχει γραφτεί, «οι ουρανοί», φανερώθηκε σε εμάς έμπρακτα ότι δεν άνοιξαν απλώς οι ουρανοί, αλλά άνοιξε σε αυτόν ο ίδιος ο κόλπος του ύψιστου Πατέρα· διότι από εκεί προήλθε το Πνεύμα και η φωνή που μαρτυρούσε τη γνησιότητα της υιότητάς του.

Εκείνα όμως για τα οποία ερωτάς δεν είναι τέτοια, αλλά ποια είναι και πώς έχουν; Όπως λέει ο προφήτης Δαβίδ: «Και έκλινε τους ουρανούς και κατέβηκε, και γνόφος ήταν κάτω από τα πόδια του.» Ποιος είναι αυτός ο γνόφος; Η ίδια η σάρκα του Κυρίου, για την οποία και ο Ιωάννης, ο μέγας πρόδρομός του, είπε αργότερα: «Του οποίου δεν είμαι άξιος, σκύβοντας, να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του.» Κατέβηκε, λοιπόν, και ήλθε περιβεβλημένος τη σάρκα αντί για γνόφο. Και πάλι: «Επέβη σε Χερουβίμ και πέταξε, πέταξε πάνω σε φτερά ανέμων. Και έθεσε το σκοτάδι ως κρυψώνα του· γύρω του η σκηνή του.» Βλέπεις πώς η έρευνά σου δεν αφορά αισθητά πράγματα, αλλά θεία και ακατάληπτα, τα οποία δεν κατανοούνται εύκολα από όλους; Διότι, αν έθεσε τον γνόφο και το σκοτάδι ως απόκρυψη των μυστηρίων του και χρειάζεται κανείς άφθονο φως του Παναγίου Πνεύματος για να κατανοήσει τα κρυμμένα του μυστήρια, πώς εσύ, που δεν έχεις γίνει ακόμη κατοικητήριο του θείου φωτός, ερευνάς αυτά που δεν θα μπορέσεις να μάθεις, όντας ακόμη ατελής και αφώτιστος;

Όπως λοιπόν και ο λαός έτρωγε μεν μέλι, αυτό που παραγόταν από τις μέλισσες, δηλαδή τους προφήτες, το οποίο όμως δεν καλλιεργούνταν ούτε ημερωνόταν μέσω της ορθής κατανόησης, αναζήτησης και αντίληψής του. Διότι οι Εβραίοι είχαν μεν τις Γραφές σαν ένα είδος μελιού· αλλά δεν τις καλλιεργούσαν, ούτε τις ερευνούσαν. «Και κήρυττε, λέγοντας: Έρχεται πίσω μου αυτός που είναι ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι ικανός, σκύβοντας, να λύσω το λουρί των υποδημάτων του. Εγώ μεν σας βάπτισα με νερό, αυτός όμως θα σας βαπτίσει με Άγιο Πνεύμα.» Ούτε καν ο πιο έσχατος δούλος του δεν είμαι άξιος να είμαι, λέει, ώστε να λύσω τον ιμάντα, δηλαδή τον δεσμό από το δερμάτινο λουρί των υποδημάτων. Νοείται δε και ως εξής: Όλοι όσοι έρχονταν και βαπτίζονταν από τον Ιωάννη, λύνονταν μέσω της μετανοίας από τον δεσμό των αμαρτιών τους, με το να πιστεύουν στον Χριστό. Επομένως, όλων μεν των άλλων ανθρώπων ο Ιωάννης έλυνε τους ιμάντες και τους δεσμούς των αμαρτιών.