Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 1:8

Για αυτούς ίσως θα αποτελούσε διέξοδο το να συμβιβάσουν το ρητό του θεοσόφου Λουκά μέσω του μακαρίου Μάρκου, και να αποφύγουν τη φαινομενική διαφωνία μεταξύ τους· διότι θα μπορούσαν να πουν ότι το «κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» δεν υποδηλώνει το βάπτισμα που τελούσε ο ίδιος ο Πρόδρομος, αλλά ότι είναι δηλωτικό εκείνου του βαπτίσματος για το οποίο είχε αποσταλεί ως κήρυκας ο Ιωάννης. Διότι θα ισχυρίζονταν ότι και ο ιερός Μάρκος για μεν το πρώτο λέει «ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ», ενώ με το «κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» ανακηρύσσει το σωτήριο βάπτισμα. Και έτσι θα μπορούσαν να πουν ότι ο μακάριος Μάρκος διέκρινε σαφώς το καθένα από τα δύο βαπτίσματα, επιμαρτυρώντας ότι το πρώτο δεν παρείχε άφεση αμαρτιών και ότι ούτε ο ίδιος που τελούσε το βάπτισμα ισχυριζόταν κάτι τέτοιο· γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε είπε με φιλαλήθη και θεοσεβέστατη γνώμη: «ἐγὼ μὲν ἐβάπτισα ὑμᾶς ἐν ὕδατι, αὐτὸς δὲ βαπτίσει ὑμᾶς ἐν πνεύματι ἁγίῳ». Αν λοιπόν ο Μάρκος μας δίδαξε σαφώς τη διάκριση των βαπτισμάτων, αποδίδοντας στο δεσποτικό βάπτισμα την άφεση των αμαρτημάτων και τονίζοντας ότι αυτό τελεσιουργείται με το Άγιο Πνεύμα, ενώ το βάπτισμα του Ιωάννη είναι και ονομάζεται βάπτισμα ύδατος, είναι προφανές ότι άρα και ο Λουκάς, διατηρώντας τη συμφωνία με τον συνευαγγελιστή και συνομιλητή του, διαφυλάσσει έτσι αλώβητο και το κύρος της αλήθειας.

Όπως λοιπόν και ο λαός έτρωγε μεν μέλι, αυτό που παραγόταν από τις μέλισσες, δηλαδή τους προφήτες, το οποίο όμως δεν καλλιεργούνταν ούτε ημερωνόταν μέσω της ορθής κατανόησης, αναζήτησης και αντίληψής του. Διότι οι Εβραίοι είχαν μεν τις Γραφές σαν ένα είδος μελιού· αλλά δεν τις καλλιεργούσαν, ούτε τις ερευνούσαν. «Και κήρυττε, λέγοντας: Έρχεται πίσω μου αυτός που είναι ισχυρότερός μου, του οποίου δεν είμαι ικανός, σκύβοντας, να λύσω το λουρί των υποδημάτων του. Εγώ μεν σας βάπτισα με νερό, αυτός όμως θα σας βαπτίσει με Άγιο Πνεύμα.» Ούτε καν ο πιο έσχατος δούλος του δεν είμαι άξιος να είμαι, λέει, ώστε να λύσω τον ιμάντα, δηλαδή τον δεσμό από το δερμάτινο λουρί των υποδημάτων. Νοείται δε και ως εξής: Όλοι όσοι έρχονταν και βαπτίζονταν από τον Ιωάννη, λύνονταν μέσω της μετανοίας από τον δεσμό των αμαρτιών τους, με το να πιστεύουν στον Χριστό. Επομένως, όλων μεν των άλλων ανθρώπων ο Ιωάννης έλυνε τους ιμάντες και τους δεσμούς των αμαρτιών.