Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 10:47

Αναβαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, ομιλεί περί του πάθους. Οι υιοί του Ζεβεδαίου αξιώνουν την εκ δεξιών καθέδρα. Διαλέγεται περί ταπεινοφροσύνης. Ο Βαρτιμαίος αναβλέπει. Έπειτα ακολουθούν τα σχετικά με τον πώλο, και εισήλθε στο ιερό, και αφού βράδιασε, αναχώρησε για τη Βηθανία. Έπειτα κατευθύνεται προς τη συκή. Εκδιώκει από το ιερό εκείνους που πωλούσαν.

Ένας γέροντας, ο αββάς Ευθύμιος, ενώ ησύχαζε, ρώτησε τον ίδιο μεγάλο Γέροντα, λέγοντας σαν σε προσευχή τα εξής: Φωτοδότη, η οδός αυτών που βρίσκονται στο σκοτάδι, φώτισε και εμάς που βρισκόμαστε στην ομίχλη. Διότι εσύ ο ίδιος είπες, άγιε: «Ζητάτε και θα λάβετε», «χτυπάτε και θα σας ανοιχθεί». Και επειδή θέλεις να ανοίξεις και σε εμάς θύρα σωτηρίας, βιάσου, διότι έχεις ήδη κάνει την αρχή. Αν δεν ήθελες να μας σώσεις, δεν θα μας φανέρωνες εκείνα που για εμάς μεν είναι αδύνατα, για εσένα όμως και για τον Θεό είναι δυνατά. Μας φανέρωσες, άγιε: Καθάρισε τον εαυτό σου, εάν θέλεις να έρχομαι σε εσένα. Και εγώ είπα, άγιε, ότι ο πηλός δεν μπορεί να καθαρίσει από μόνος του τον εαυτό του. Και πάλι μας είπες, Δέσποτα: Εκείνος που θέλει να αξιωθεί των δωρεών μου, ας κατανοήσει τα ίχνη μου σε όλα. Και πώς μπορεί να κατανοήσει αυτός που γεννήθηκε τυφλός εκ γενετής, εάν δεν ανοιχτούν τα μάτια του; Ο τυφλός αναζητά οδηγό, για να μπορέσει να βρει τη μικρή του διακονία. Διότι και ο Τιμαίος, ο γιος του Βαρτιμαίου, καθόταν δίπλα στον δρόμο, ζητώντας ελεημοσύνη, και όταν άκουσε ότι το φως της δικαιοσύνης περνά από τον δρόμο εκείνο, φώναξε δυνατά λέγοντας: «Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με» και, αν και τον επέπλητταν πολλοί από το πλήθος, εκείνος φώναζε ακόμη περισσότερο λέγοντας: «Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με». Και όταν τον σπλαγχνίστηκε η αγαθότητά σου και τον κάλεσες κοντά σου και είπες: «Τι θέλεις να σου κάνω;» Εκείνος δε είπε: «Ραββουνί, να αναβλέψω».

Και η λεγεώνα υποτάχθηκε, και έπαυσε την πηγή του αίματος, και χάρισε ζωή στην κόρη του Ιαείρου. Και από πέντε, λοιπόν, άρτους τράφηκαν πολλοί. Έπειτα δάμασε τη θάλασσα βαδίζοντας πάνω της. Μετέπειτα δε εκδίωξε το πνεύμα της Φοινίσσης, ένα θαύμα για τους Τυρίους και τους Σιδωνίους, και θεράπευσε τον κωφάλαλο. Έθρεψε πάλι χιλιάδες ανδρών με επτά άρτους· και ένας τυφλός είδε το φως. Έπειτα εξέπεμψε το φως της μορφής Του, και έλυσε τον δεσμό της γλώσσας, εκδιώκοντας το πονηρό πνεύμα· και ο τυφλός Βαρτίμαιος από την Ιεριχώ αντίκρισε το φως. Και όταν, καθώς πεινούσε, βρήκε μια άκαρπη συκιά, τη νέκρωσε με τον λόγο Του.

Αλλά και όταν, καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου σύμφωνα με την προφητεία, εισήλθε παραδόξως στην Ιερουσαλήμ και υμνούνταν από τα παιδιά ως Θεός, θεράπευσε όλους τους χωλούς και τους τυφλούς που τον πλησίασαν εκεί, όπως αναφέρει και αυτό ο Ματθαίος. Όταν δε ήλθε στη Βηθσαϊδά, του φέρνουν έναν τυφλό, όπως λέει ο Μάρκος, και τον παρακαλούν να τον αγγίξει. Ο δε Κύριος, αφού τον έβγαλε έξω από το χωριό, έφτυσε στα μάτια του, έθεσε πάνω του τα χέρια του και τον έκανε να βλέπει αμυδρά. Έπειτα, θέτοντας πάλι τα χέρια του πάνω του, του χάρισε την ικανότητα να αναβλέψει και να βλέπει καθαρά. Καθώς δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, όπως λέει ο Λουκάς, θεράπευσε μόνο με τον λόγο έναν τυφλό που καθόταν παρά την οδό και ζητιάνευε, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε τη θεραπεία: «Ανάβλεψε». Βγαίνοντας δε από την Ιεριχώ, όπως λέει και αυτό ο Μάρκος, χαρίζει πάλι την όραση σε έναν άλλον τυφλό, τον Βαρτίμαιο, τον γιο του Τιμαίου, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε να αναβλέψει: «Σύμφωνα με την πίστη σου ας γίνει σε εσένα». Στην δε Ιερουσαλήμ, όταν είδε έναν εκ γενετής τυφλό, όπως λέει ο Ιωάννης, χωρίς καν να του ζητηθεί, αλλά από δική του πρωτοβουλία λόγω της αγαθότητάς του, έφτυσε στη γη, έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε να νιφτείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Διότι δεν μπορούσαν τα δικά της επίγεια φάρμακα, δηλαδή μόνο τα δικά της δικαιώματα, να τη θεραπεύσουν και να τη γιατρέψουν από μια τόσο μεγάλη αόρατη πληγή, αλλά διαμέσου της ουράνιας και θείας φύσης της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος, μόνο μέσω αυτού του φαρμάκου μπόρεσε ο άνθρωπος να βρει ίαση και να φτάσει στη ζωή, αφού καθαρίστηκε στην καρδιά από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά, όπως ακριβώς εκείνη η γυναίκα, παρόλο που δεν μπορούσε να θεραπευτεί και ήταν πληγωμένη, είχε ωστόσο πόδια για να πάει προς τον Κύριο και, πηγαίνοντας, να βρει τη γιατρειά· παρομοίως και εκείνος ο τυφλός, παρόλο που δεν μπορούσε να περπατήσει και να πάει προς τον Κύριο επειδή δεν έβλεπε, έστειλε όμως τη φωνή του πιο οξεία και από τους αγγέλους (διότι έλεγε: «Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με»), και έτσι πιστεύοντας βρήκε τη θεραπεία, αφού ο Κύριος πήγε προς αυτόν και τον έκανε να δει· έτσι και η ψυχή, παρόλο που έχει τραυματιστεί από τα τραύματα των ατιμωτικών παθών και παρόλο που έχει τυφλωθεί από το σκοτάδι της αμαρτίας, ωστόσο έχει τη θέληση να φωνάξει και να καλέσει τον Ιησού, ώστε Αυτός, όταν έλθει, να χαρίσει αιώνια λύτρωση στην ψυχή.

Αυτός μόνος προσέφερε τη μεγάλη και σωτήρια θεραπεία στην ψυχή, και αυτός την ελευθέρωσε από τη δουλεία και την έβγαλε από το σκοτάδι, δοξάζοντάς την με το δικό του φως, αυτός ξέρανε μέσα της την πηγή των ακάθαρτων λογισμών. «Διότι, να», λέει, «ο αμνός που σηκώνει την αμαρτία του κόσμου». Επειδή δεν μπορούσαν τα επίγεια φάρμακα, δηλαδή μόνο τα δικά της έργα δικαιοσύνης, να την θεραπεύσουν και να την γειάνουν από μια τόσο μεγάλη αόρατη πληγή, παρά μόνο μέσω της ουράνιας και θείας φύσης, της δωρεάς του Αγίου Πνεύματος· μέσω αυτού και μόνο του φαρμάκου μπόρεσε ο άνθρωπος να βρει θεραπεία και να φτάσει στην αιώνια ζωή, αφού καθάρισε την καρδιά του μέσω του Αγίου Πνεύματος. Αλλά όπως ακριβώς εκείνη η γυναίκα, αν και δεν μπορούσε να θεραπευτεί και ήταν πληγωμένη, ωστόσο είχε πόδια για να έρθει προς τον Κύριο, και αφού ήρθε έτυχε θεραπείας· παρόμοια και εκείνος ο τυφλός, αν και δεν μπορούσε να προχωρήσει για να έρθει προς τον Κύριο επειδή δεν έβλεπε, ωστόσο έστειλε τη φωνή του ως πιο γρήγορο αγγελιαφόρο —διότι έλεγε: «Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με»— και έτσι, επειδή πίστεψε, έτυχε θεραπείας, όταν ο Κύριος πήγε κοντά του και τον έκανε να ξαναδεί· έτσι και η ψυχή, αν και έχει τραυματιστεί από τα τραύματα των παθών της ατιμίας και έχει τυφλωθεί από το σκοτάδι της αμαρτίας, ωστόσο διαθέτει τη θέληση για να φωνάξει και να καλέσει τον Ιησού, ώστε να έρθει Αυτός και να προσφέρει αιώνια λύτρωση στην ψυχή.

Το δεύτερο είναι: «Εκείνος που αναζητά τις ενέργειες του Αγίου Πνεύματος πριν από την εργασία των εντολών, μοιάζει με δούλο αγορασμένο με χρήματα, ο οποίος, μόλις αγοράστηκε, ζητά μαζί με το πωλητήριο συμβόλαιο να του υπογραφεί και η ελευθερία του». Το τρίτο είναι: «Τυφλός που κράζει και λέει "Υιέ του Δαβίδ, ελέησόν με" είναι εκείνος που προσεύχεται σωματικά και δεν έχει ακόμη αποκτήσει πνευματική γνώση. Όταν όμως ο πρώην τυφλός ανέβλεψε και είδε τον Κύριο, δεν τον ομολόγησε πλέον ως υιό του Δαβίδ, αλλά ως Υιό του Θεού, και τον προσκύνησε». Διαβάζοντας λοιπόν αυτά εκείνος ο νέος θαύμασε, και έχοντας θαυμάσει πίστεψε ότι με την επιμέλεια της συνείδησης θα βρει ωφέλεια και με την εργασία των εντολών θα γνωρίσει την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος και με τη χάρη Του θα αναβλέψει νοερά και θα δει τον Κύριο. Πληγωμένος λοιπόν από την αγάπη και την επιθυμία για Αυτόν, αναζητούσε μέσω της ελπίδας το πρωταρχικό κάλλος, έστω κι αν δεν ήταν ορατό. Δεν έπραξε τίποτε άλλο, όπως με διαβεβαίωσε με όρκους, παρά μόνο εφάρμοζε κάθε βράδυ τη μικρή εντολή που του δόθηκε από εκείνον τον άγιο γέροντα, και έτσι κοιμόταν στο κρεβάτι του. Όταν λοιπόν η συνείδηση του έλεγε: «Κάνε οπωσδήποτε και άλλες μετάνοιες και πρόσθεσε κι άλλους ψαλμούς, και λέγε περισσότερο το "Κύριε, ελέησον", διότι μπορείς», υπάκουε σε αυτήν πρόθυμα και χωρίς δισταγμό, και έπραττε τα πάντα σαν να λέγονταν από τον ίδιο τον Θεό.

Έπειτα αποδεικνύει ότι το να αρπάζει κανείς την τιμή και να αγαπά τα πρωτεία, είναι χαρακτηριστικό των εθνικών. Διότι οι άρχοντες των εθνών συμπεριφέρονται εξουσιαστικά και τυραννικά. Οι δικοί μου μαθητές όμως δεν πρέπει να κάνουν έτσι, αλλά όποιος θέλει να είναι μεγάλος, ας διακονεί τους πάντες, επειδή και αυτό είναι γνώρισμα μεγάλης ψυχής, το να ανέχεται τους πάντες και να υπηρετεί τους πάντες. Και το παράδειγμα είναι κοντά: διότι και ο Υιός του ανθρώπου δεν ήρθε για να διακονηθεί, αλλά για να διακονήσει, και να δώσει την ψυχή του λύτρο για πολλούς, το οποίο είναι μεγαλύτερο από το να διακονήσει. Διότι, όταν κάποιος όχι μόνο διακονήσει, αλλά και πεθάνει υπέρ αυτού που διακονείται, τι υπάρχει μεγαλύτερο ή πιο θαυμαστό από αυτό; Αλλά όμως αυτή η διακονία και η συγκατάβαση έγινε ύψωση και δόξα και του ιδίου και όλων. Διότι, πριν να γίνει άνθρωπος, ήταν γνωστός μόνο στους αγγέλους. Επειδή όμως έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε, δεν έχει μόνο εκείνη την δόξα, αλλά προσέλαβε και άλλη, και βασιλεύει σε όλη την οικουμένη. «Και έρχονται στην Ιεριχώ, και ενώ έβγαινε από την Ιεριχώ αυτός και οι μαθητές του και αρκετό πλήθος, ο γιος του Τιμαίου, ο Βαρτίμαιος ο τυφλός, καθόταν δίπλα στον δρόμο ζητιανεύοντας. Και όταν άκουσε ότι είναι ο Ιησούς ο Ναζωραίος, άρχισε να φωνάζει δυνατά και να λέει:»

Ιησού, υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και πολλοί τον επέπλητταν για να σωπάσει. Εκείνος όμως φώναζε πολύ περισσότερο: Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και ο Ιησούς στάθηκε και είπε να τον φωνάξουν. Και φωνάζουν τον τυφλό, λέγοντάς του: Έχε θάρρος, σήκω, σε φωνάζει. Εκείνος δε, πετώντας το πανωφόρι του, σηκώθηκε και πήγε προς τον Ιησού.