Πατερικές αναφορές στο ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ 10:49

Αναβαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, ομιλεί περί του πάθους. Οι υιοί του Ζεβεδαίου αξιώνουν την εκ δεξιών καθέδρα. Διαλέγεται περί ταπεινοφροσύνης. Ο Βαρτιμαίος αναβλέπει. Έπειτα ακολουθούν τα σχετικά με τον πώλο, και εισήλθε στο ιερό, και αφού βράδιασε, αναχώρησε για τη Βηθανία. Έπειτα κατευθύνεται προς τη συκή. Εκδιώκει από το ιερό εκείνους που πωλούσαν.

Ένας γέροντας, ο αββάς Ευθύμιος, ενώ ησύχαζε, ρώτησε τον ίδιο μεγάλο Γέροντα, λέγοντας σαν σε προσευχή τα εξής: Φωτοδότη, η οδός αυτών που βρίσκονται στο σκοτάδι, φώτισε και εμάς που βρισκόμαστε στην ομίχλη. Διότι εσύ ο ίδιος είπες, άγιε: «Ζητάτε και θα λάβετε», «χτυπάτε και θα σας ανοιχθεί». Και επειδή θέλεις να ανοίξεις και σε εμάς θύρα σωτηρίας, βιάσου, διότι έχεις ήδη κάνει την αρχή. Αν δεν ήθελες να μας σώσεις, δεν θα μας φανέρωνες εκείνα που για εμάς μεν είναι αδύνατα, για εσένα όμως και για τον Θεό είναι δυνατά. Μας φανέρωσες, άγιε: Καθάρισε τον εαυτό σου, εάν θέλεις να έρχομαι σε εσένα. Και εγώ είπα, άγιε, ότι ο πηλός δεν μπορεί να καθαρίσει από μόνος του τον εαυτό του. Και πάλι μας είπες, Δέσποτα: Εκείνος που θέλει να αξιωθεί των δωρεών μου, ας κατανοήσει τα ίχνη μου σε όλα. Και πώς μπορεί να κατανοήσει αυτός που γεννήθηκε τυφλός εκ γενετής, εάν δεν ανοιχτούν τα μάτια του; Ο τυφλός αναζητά οδηγό, για να μπορέσει να βρει τη μικρή του διακονία. Διότι και ο Τιμαίος, ο γιος του Βαρτιμαίου, καθόταν δίπλα στον δρόμο, ζητώντας ελεημοσύνη, και όταν άκουσε ότι το φως της δικαιοσύνης περνά από τον δρόμο εκείνο, φώναξε δυνατά λέγοντας: «Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με» και, αν και τον επέπλητταν πολλοί από το πλήθος, εκείνος φώναζε ακόμη περισσότερο λέγοντας: «Υιέ Δαβίδ, ελέησόν με». Και όταν τον σπλαγχνίστηκε η αγαθότητά σου και τον κάλεσες κοντά σου και είπες: «Τι θέλεις να σου κάνω;» Εκείνος δε είπε: «Ραββουνί, να αναβλέψω».

Και η λεγεώνα υποτάχθηκε, και έπαυσε την πηγή του αίματος, και χάρισε ζωή στην κόρη του Ιαείρου. Και από πέντε, λοιπόν, άρτους τράφηκαν πολλοί. Έπειτα δάμασε τη θάλασσα βαδίζοντας πάνω της. Μετέπειτα δε εκδίωξε το πνεύμα της Φοινίσσης, ένα θαύμα για τους Τυρίους και τους Σιδωνίους, και θεράπευσε τον κωφάλαλο. Έθρεψε πάλι χιλιάδες ανδρών με επτά άρτους· και ένας τυφλός είδε το φως. Έπειτα εξέπεμψε το φως της μορφής Του, και έλυσε τον δεσμό της γλώσσας, εκδιώκοντας το πονηρό πνεύμα· και ο τυφλός Βαρτίμαιος από την Ιεριχώ αντίκρισε το φως. Και όταν, καθώς πεινούσε, βρήκε μια άκαρπη συκιά, τη νέκρωσε με τον λόγο Του.

Αλλά και όταν, καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου σύμφωνα με την προφητεία, εισήλθε παραδόξως στην Ιερουσαλήμ και υμνούνταν από τα παιδιά ως Θεός, θεράπευσε όλους τους χωλούς και τους τυφλούς που τον πλησίασαν εκεί, όπως αναφέρει και αυτό ο Ματθαίος. Όταν δε ήλθε στη Βηθσαϊδά, του φέρνουν έναν τυφλό, όπως λέει ο Μάρκος, και τον παρακαλούν να τον αγγίξει. Ο δε Κύριος, αφού τον έβγαλε έξω από το χωριό, έφτυσε στα μάτια του, έθεσε πάνω του τα χέρια του και τον έκανε να βλέπει αμυδρά. Έπειτα, θέτοντας πάλι τα χέρια του πάνω του, του χάρισε την ικανότητα να αναβλέψει και να βλέπει καθαρά. Καθώς δε πλησίαζε στην Ιεριχώ, όπως λέει ο Λουκάς, θεράπευσε μόνο με τον λόγο έναν τυφλό που καθόταν παρά την οδό και ζητιάνευε, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε τη θεραπεία: «Ανάβλεψε». Βγαίνοντας δε από την Ιεριχώ, όπως λέει και αυτό ο Μάρκος, χαρίζει πάλι την όραση σε έναν άλλον τυφλό, τον Βαρτίμαιο, τον γιο του Τιμαίου, λέγοντας σε αυτόν που ζήτησε να αναβλέψει: «Σύμφωνα με την πίστη σου ας γίνει σε εσένα». Στην δε Ιερουσαλήμ, όταν είδε έναν εκ γενετής τυφλό, όπως λέει ο Ιωάννης, χωρίς καν να του ζητηθεί, αλλά από δική του πρωτοβουλία λόγω της αγαθότητάς του, έφτυσε στη γη, έφτιαξε πηλό, άλειψε τα μάτια του τυφλού και του είπε: «Πήγαινε να νιφτείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ».

Ιησού, υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και πολλοί τον επέπλητταν για να σωπάσει. Εκείνος όμως φώναζε πολύ περισσότερο: Υιέ του Δαβίδ, ελέησέ με. Και ο Ιησούς στάθηκε και είπε να τον φωνάξουν. Και φωνάζουν τον τυφλό, λέγοντάς του: Έχε θάρρος, σήκω, σε φωνάζει. Εκείνος δε, πετώντας το πανωφόρι του, σηκώθηκε και πήγε προς τον Ιησού.